Jej zdjęcia są najczęściej smutne, ale nie pozbawione nadziei i wydaje się, że poszukiwaniom nadziei właśnie poświęca najwięcej czasu. Jest mistrzynią nostalgii i celnym łowcą emocji, zapewne dlatego jej zdjęcia często skłaniają do refleksji. Jej przeobrażony styl retro, otoczenie arystokratycznej historii oraz miękkie, okienne światło tworzą obrazy kobiety silnej, poszukującej, zapatrzonej w siebie, bogatej emocjonalnie, a smutne dziewczęta wręcz na oczach odbiorcy nabierają dojrzałości, która uwodzi serce i umysł.

To ona pokochała stary pałac, będący spadkiem po PGRach, i tchnęła w niego nowe życie. To miejsce – Złodziejewo stworzyła z miłości i tęsknoty za czymś wyjątkowym. By dać przestrzeń osobom, które chcą nad sobą pracować, podróżować wgłąb siebie i robic coraz lepsze zdjęcia

http://oczkowska.pl
http://oczkowska.com

To samouk. Niespokojny i dociekliwy umysł, z wielką chęcią poznania i pokazania świata z innej perspektywy. W młodym wieku zaczął rysować, co zdeterminowało jego tworzenie i ułatwiło proces kreacji i tworzenia oraz kontakt ze sztuką w ogóle. Fascynacja sztuką doprowadziła go do ciągłego poszukiwania formy, która pomogłaby mu swobodnie wyrażać swoje uczucia i emocje.
W wieku 24 lat podczas podróży po Europie kupił swoją pierwszą lustrzankę. Miłośc do fotografii od razu okazała się być odwzajemniona. 
Po powrocie z tej podróży zaczął robić autoportrety, co określiło jego styl fotografii i fotografowania.
Wspólnym elementem stylu Ronny’ego jest opowiadanie fantastycznych historii, w których ludzkie ciało jest wykorzystywane jako podstawowy element do tworzenia tych opowieści.

Ronny prowadził wiele warsztatów na całym świecie, między innymi w takich krajach jak: Kolumbia, Meksyk, Peru, Chile, Hiszpania, Argentyna, Urugwaj, Paragwaj.
Ponadto współpracował z takimi markami jak Adobe w Ameryce Łacińskiej.

Jest ambasadorem marki Sony Alpha.

Linki:

Strona:

https://ronnygarciaphotography.com

Facebook: 

https://www.facebook.com/ronnygarciaphotography/?tn-str=k*F 

Instargram:

https://www.instagram.com/_ronnygarcia/?hl=pl

Fascynują go możliwość jakie daje edycja cyfrowa fotografii. Wykorzystuje na tym polu swoją wiedzę graficzną, zdobytą w zawodzie designera, zarówno na potrzeby Internetu, jak i druku.

Zdradza tajniki edycji fotografii w aspekcie całego procesu edycyjnego. Jego praktyczne wskazówki oraz osobiste refleksje poparte wieloletnim doświadczeniem pozwolą przybliżyć sekrety retuszu, rekonstrukcji i workflow w fotografii cyfrowej.

Świetliste.pl » Artystyczna Fotografia Ślubna

Historia Shumilovej przypomina mi historie wielu kobiet, które nie wyobrażają sobie powrotu do pracy, zwłaszcza w korporacji, po narodzinach swoich pociech – ona była dobrym architektem, ale po narodzinach dzieci musiała zrezygnować z pracy i fotografia stała się jej sposobem na spełnienie, a także sposobem na życie, Myślę, że spotkanie z nią, zwłaszcza dla nas – mam – może być niezwykle inspirujące i pokrzepiające.

Na jej zdjęciach z reguły widzimy dwójkę jej synów podczas zabaw i najczęściej z gospodarskimi zwierzętami. Maluchy w towarzystwie wielkiego owczarka środkowoazjatyckiego, kotów, królików, gęsi… wyglądają jak postaci z baśni, a sielski charakter zdjęć, daleko piękniejszy od rzeczywistości, podkreśla subtelne, rozproszone światło i przepiękne kolory, które Elena sprawnie dobiera i stwarza dzięki nim wizualną i emocjonalną głębię na zdjęciach. Patrząc na te zdjęcia czujemy, że w ujęciach tych nie ma żadnego fałszu i wymuszeń, możemy się domyślać, że Elena zwyczajnie aranżuje sytuacje do zdjęć, zachęca do zabawy, i jako czuła mama oraz baczny obserwator wykorzystuje momenty szczęśliwego dzieciństwa swoich synów i dzieli się z nami tym wzruszającym szczęściem.

Jej fotografia jest bardzo intuicyjna, przy wyborze ujęć i ostatecznego wyglądy zdjęć decydujący udział ma pragnienie Eleny, by wyrazić to, co czuje. Myślę, że każdy z Was widzi, a przede wszystkim czuje, że przez te zdjęcia przemawia Miłość…

Zapraszamy do Złodziejewa na spotkanie z tą światowej sławy fotografką, na drugie w hitorii warsztaty fotograficzne w Europie, a pierwsze w Polsce.

Elena on facebook

W 2015 postanowiła sprzedać studio i przy wsparciu swojego wspaniałego męża, postanowiła tworzyć tylko dla siebie – realizować wizje bez konsultowania tego z klientami. Ten pomysł okazał się być rewelacyjny dla Ewy – Artystki i dla nas – jej odbiorców. Głowa i serce Ewy eksplodowały ogromem pomysłów, wyobraźnia tworzyła dziesiątki niebanalnych pomysłów, które przy niezwykłym wyczuciu światła, rodem z obrazów Rembrandta, nie boję się tego napisać – są dziełami sztuki.

Malarskie barokowe portrety, głównie dzieci, zatrzymują na dłużej, zmuszają do refleksji, są nostalgiczne, a jednocześnie pełne życia. Ewa sama mówi, że owej nostalgii w świetle i klimacie zdjęcia szuka spokoju, wiedząc, że  ta atmosfera daje wytchnienie w tym coraz szybszym i zwariowanym świecie i ma nadzieję, że także jej odbiorcy, patrząc na jej prace go odnajdą.

Postproces dla Ewy jest bardzo istotną częścią jej procesu tworzenia, rodzajem sygnatury na zdjęciu, dlatego Ewa poszukuje wciąż nowych rozwiązań w Photoshopie. Stara się nieustannie rozwijać, mając otwarty umysł otwiera swoją duszę i zmysły, które są źródłem inspiracji i siłą do znajdowania nowych sposobów obróbki, bo co ważne, Ewa używa Photoshopa, nie korzystając z żadnych akcji, wtyczek – jej obróbka, jest jej własną, wypracowaną fotoszopową strategią.

Inspiracją dla Ewy są głównie ludzie, ale jej kreatywność, wewnętrzny ogień może rozpalić stary film – wszystko, co ja wzruszy i poruszy. Zniechęca ją brak wyobraźni. A w świecie szuka światła i prawdy. Początkującym fotografom radzi nie  obrastać szybko w piórka, nie dawać zamykać się w szufladzie. I dokładnie wolność i swoboda jest tym, czego od Ewy możemy się uczyć, tym co pozwala wychodzić poza schematy i stwarzać swój unikalny styl, nigdy nie pozostając w miejscu, nie zastygając.

W tym miejscu nie mogę nie wspomnieć o atmosferze,  jaką Ewa stwarza na spotkaniach z nią. Są one niezapomniane nie tylko dzięki merytorycznemu przygotowaniu do wykładów, ale dzięki  nietuzinkowemu charakterowi, miłości do ludzi, których na zdjęciach lekuchno uśmierca, jednak w rzeczywistości wskrzesza i przywraca ich życiu, chociażby tym, ze wywołuje salwy śmiechu. Jest przeciwieństwem nadętego wykładowcy.

Ewa stworzyła styl wyjątkowy, unikalny. Jej zdjęcia wykupują najlepsze galerie w całej Europie. Wygrywa międzynarodowe konkursy. Jesteśmy bardzo dumni, że jest jedną z naszych Prowadzących. I że w Złodziejewo jest jedynym miejscem na świecie, w którym daje grupowe warsztaty!

„…jeśli ktoś kilka lat temu powiedziałby mi, że będę tworzył, dzięki fotografii i w dodatku, będę tym wzbudzał emocje widza, powiedziałbym mu, że dziękuję mu za cudne życzenia, ale przecież ja kompletnie nie mam pojęcia o czym mówi.

Zawsze, naprawdę zawsze chciałem coś tworzyć, ale nie wiązało to się na początku z fotografią. Zbuntowany nastolatek chciał być wybitnym gitarzystą, potem wokalistą…ale okazywało się, że inni są bardziej ambitni, albo po prostu zdolniejsi. Podobnych wzlotów chęci, było całkiem dużo, aparat ciągle leżał obok i jeszcze nie wiedziałem, że stanie się jedną z moich nierozłącznych części ciała. Używałem go, czasami nawet pomyślałem, że wyszło mi coś lepiej niż innym, ale wciąż to był tylko dodatek. Mijały lata i nagle na świecie pojawił się mały cud. Razem z moją Żoną doczekaliśmy cudnej Córeczki. Ponoć wiele „talentów” fotograficznych rodzi się właśnie po narodzinach dziecka Nie wiem czy urodził się mój, ale na pewno w tym momencie aparat zaczął być jednym z częściej używanych sprzętów domowych….tak troszkę po nitce do kłębka…krok po kroku…trochę tak, jakby ktoś głodny, dostał nagle suto zastawiony stół i delektował się każdą potrawą.

Dowiedziałem się, że mogę zatrzymać czas, że spontaniczny uśmiech na fotografii trwa wiecznie, że emocje nieruchomieją, że gest, który mógł umknąć w życiu codziennym, nagle zatrzymał się na kawałku obrazu. Oczywiście, że to wszystko wyglądało amatorsko, ale wiedziałem, że zaczęło się coś, co pokochałem od pierwszego spojrzenia, wcześniej przytrafiło mi się to tylko wtedy, kiedy spotkałem Żonę i zobaczyłem pierwszy raz Córkę  …no może nie do końca to było to samo uczucie, ale wzbudzało naprawdę wielkie emocje. Los mi chyba sprzyjał, okazało się, że mam w rodzinie modelkę, poznałem sporo osób, dzięki którym fotografia stanowiła coraz mniej tajemnic. Ciągle chciałem więcej, więc robiłem więcej. Po czasie pojawiły się głosy, ze ponoć robię to nieźle. Pojawiły się nagle osoby, które chciały, abym to właśnie ja, zrobił im zdjęcia…pojawiło się tajemnicze Złodziejewo, które najpierw podglądałem z ukrycia, wiedząc, że kiedyś na pewno tam wyląduję i będę patrzył, jak pracują mistrzowie. Pierwsze warsztaty na których się pojawiłem, organizowała Aga Rzymek. Zobaczyłem jak można współpracować z modelka agencyjną, jak można komponować kadr, aby wszystko stawało się spójne. To był pierwszy krok do tego, aby skoczyć jeszcze wyżej. Układanka kolorów w kadrze, nagle nabierała większego sensu, a szczegóły, które do tej pory pozostawały niezauważone, stawały się coraz wyraźniejsze.

Nadszedł w końcu piękny październikowy dzień i moja wizyta w Złodziejewie na warsztatach Anki Zhuravlevej. Oczywiście że wiedziałem już do czego służy mój sprzęt fotograficzny, ale wiedziałem też, że chcę się rozwijać. Inwestycja w warsztaty była absolutnie uzasadniona i nie było chwili ani przed, ani po warsztatach, abym żałował chociaż jednej złotówki. Zawsze uważałem i uważam wciąż, że nikt nie jest tak dobry, aby nie mógł być jeszcze lepszy.

To co mnie spotkało w Złodziejewie, przerosło moje oczekiwania. Anka przewróciła mój świat fotograficzny do góry nogami. Od spotkania z nią na wszystko patrzę inaczej. Fotografia nabrała zupełnie innego sensu. Od tamtej pory zanim nacisnę spust migawki, już wiem, co będzie na obrazie. Często kilka tygodni wcześniej. To wszystko sprawia, że przyjeżdżając na miejsce, nie szukam i nie wymyślam na szybko historii….wszystko jest już w mojej głowie. Oczywiście, że przy okazji powstają kadry, których wcześniej nie zaplanowałem, ale nigdy nie jest na odwrót.

Tak oto jestem w tym miejscu, w którym jestem. Ciągle wmawiam sobie, że nie jest to nawet 1/10 drogi, jaką chcę przejść razem z aparatem. Chcę więcej i więcej. Chcę opowiadać historie, które wzbudzają emocje….nie podziw, bo nie szukam poklasku, wystarczy mi, że czasami ktoś chce porozmawiać o moim kadrze, że zauważył coś innego niż ja sam….reszta przyjdzie sama .

Z radością przyjąłem zaproszenie Marceliny i mam nadzieję, że tym, którzy zdecydują się na spotkanie ze mną, będę w stanie pomóc i dać cząstkę siebie, tę cząstkę, która pozwoli Wam lepiej zrozumieć, co i jak chcecie pokazać innym.”

Fotograf-myśliciel-rzeźbiarz – układa z ciała formy, które wcześniej tworzy w swojej głowie. Ciosa światłem. Fotografował lustrzanką cyfrową i w końcu powrócił do analogowej fotografii średnioformatowej. Uhonorowany w 2007 roku II miejscem oraz w 2010 I miejscem w konkursie Fotoerotica miesięcznika Playboy.

W 2013 wydał niezwykły album z fotografiami, który zachwycił setki osób swoją zawartością. Ze wstępu: „Romantyczne, ale i erotyczne; tak piękne, że aż nierzeczywiste, a jednocześnie pełne prawdy i nieudawanych emocji; mocne w wyrazie i równocześnie pełne delikatności – takie właśnie są zdjęcia Andrzeja Frankowskiego. Siła jego wyobraźni i wrażliwości zabiera nas w niepowtarzalną podróż po jego własnych poszukiwaniach świata, w którym czułby się dobrze i bezpiecznie. Zdjęcia Andrzeja są opowieścią mężczyzny o tęsknocie za spełnieniem i o kobiecie, która jest w stanie mu je zapewnić (…)”

Nauczyciel, mentor, wizjoner. Zafascynowany mitologią pogańską, ezoteryczną treścią i symboliką. Swoją fotografią składa niewątpliwie hołd Kobiecie, a jego obrazy tchną bezwzględnym wyczuciem piękna, kształtu i kunsztem przełożenia ujmującej kobiecej natury w estetyczny porządek, który swoją naturalnością sięga ludzkich instynktów.

Strona Fetisha

Wywiad dla Szerokiego Kadru

Fan page Fetisha

Fotografia jest dla niej ucieczką w świat dziecięcych marzeń, bajek, gdzie wyobraźnia nie zna granic i wszystko może się zdarzyć. Jest to także forma spowiedzi, oczyszczenia ze złych wspomnień z przeszłości. Magdalena przede wszystkim próbuje pokazać emocje, opowiadać historie, ale w taki sposób, by każdy mógł dopowiedzieć swoją… To podróż, w którą zaprasza każdego, kto zechce się przyłączyć :). Próbuje pokazać to, czego nie ma, a jest przedmiotem tęsknot… Jak mówi większość jej zdjęć, to kwestia przypadku, improwizacji, a nie starannie zaplanowanych sesji. Strona techniczna schodzi na dalszy plan, ponieważ Magda fotografuje sercem, emocjami, stara się słuchać intuicji – rozum zostawia dla spraw przyziemnych.

Często w swoich opowieściach wraca do przeszłości, czasów naszych babć i prabać, gdzie słychać cichy szelest krynolin, tykanie zegara czy skrzypienie drewnianej podłogi… Magda zwierza się, że ma bardzo silne odczucie, że urodziła się 150 lat za późno.

Dużą rolę w jej fotografii odgrywają stylizacje i rekwizyty. Wyszukuje je sama, szperając w internecie, na pchlich targach, lumpeksach, czasami także sama szyje stylizacje, jej prace są zatem w 100% jej własnym dziełem.

W jej fotografii najważniejsze to snuć opowieści, dlatego marzy, by jej zdjęcie stało się kiedyś okładką książki. To byłoby uwieńczeniem jej pasji.

Ktoś niedawno napisał pod jednym z jej zdjęć bardzo cenne dla niej słowa:
„W każdym Twoim obrazie jest jakaś opowieść lub zdarzenie, które widz może, czerpiąc z pokładów swej wyobraźni, dopowiedzieć sobie. Właśnie te historie są cudownym dopełnieniem Twoich prac…”
Te słowa dodały Magdalenie wiarę, że to, co robi ma sens…  Moim marzeniem od dawna było umożliwić Wam spotkanie z tą niezwykła kobietą…

Fanpage Magdaleny

Ola jest jednym z tych ludzi, przy których życie nabiera innego wymiary  znaczenia. To osoba ciepła, miła, mądra, wrażliwa, przede wszystkim dobra, a przy tym asertywna i prawdziwa. To jaką jest osobą, znajduje odzwierciedlenie  w jej fotografii, która jest pełna zaangażowania, skupiająca się na fotografowanych osobach, dopracowana w szczegółach, pełna magii i klimatu.

Ola jest obdarzona ogromnym talentem, mimo to nie poprzestaje  na doskonaleniu się i rozwoju – i tak się poznałyśmy – Ola przyjechała do Złodziejewa na kilka spotkań i za każdym razem serce mi rosło, jak widziałam, jak się rozwija, jak zderzywszy się z innymi twórcami wypracowuje swój własny styl.

Z wielką radością zapraszam na spotkania z Olą w Złodzejewie. Podczas tych spotkań zawsze macie gwarancję świetnie spędzonego czasu w doborowym towarzystwie, okazję do zrobienia świetnych zdjęć do portfolio z wyjątkowymi stylizacjami retro i w towarzystwie czworonożnych modeli.

Jej przygoda z fotografią zaczęła się w podstawówce od zabawy fotografią czarno-białą i ciągnęła się do liceum. W tym czasie buszowała także w ciemni fotograficznej. Naturalną kolejnością była domowa fotografia dziecięca i rodzinna. Jednak prawdziwa przygoda z fotografią zaczęła się od podróżowania po świecie, bywania na forum fotograficznym gdzie publikowała swoje foty i uczyła się jak je doskonalić oraz oczywiście od czasu bywania na warsztatach w Złodziejewie,dzięki którym jak sama mówi jej miłość do fotografii rozkwitła w pełni i dopiero tutaj nauczyła się patrzenia na fotografię sercem, a nie samą techniką. Duży wpływ na jej wrażliwość i postrzeganie kolorów, komponowanie ich, miały podróże. Zwiedziła wiele fantastycznych miejsc na świecie od klimatów rajskich, palmowych aż po arktyczne, połowę z nich jako załogant jachtu dalekomorskiego. Brała udział w arktycznej wyprawie podczas której opłynęłam Spitsbergen.  Na codzień pedagog.

Magdalena jest absolwentką Filologii Ukraińskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim.
Swoje zainteresowania artystyczne realizuje w obszarze fotografii przyrodniczej oraz makrofotografii, tworząc oryginalne obrazy świata przyrody. Wypracowała sobie w tej dziedzinie własny, poetycki styl, który określa mianem „malarstwo bokehowe”.
„Po pierwszym zachłyśnięciu się dużymi powiększeniami mój sposób patrzenia i pokazywania tego co mi w duszy gra zaczął ewoluować. Od klasycznych fotografii makro do bardziej malarskich, wręcz impresjonistycznych obrazów, gdzie ważniejsza staje się gra kolorów i świateł, niż encyklopedyczny, zgodny z rzeczywistością zapis otaczającego nas świata.”

Ukazuje przyrodę w odrealniony, baśniowy sposób, dzięki czemu fotografie mają niezwykły, oniryczny charakter..
W krótkim czasie stała się postacią opiniotwórczą, kształtującą nowe trendy w fotografii makro.

Prezentowała swoje prace na wystawach indywidualnych i zbiorowych w kraju i zagranicą (Wielka Brytania, Australia, Moskwa, Niemcy, Francja)
Jest laureatką wielu wyróżnień i nagród w konkursach fotograficznych w Polsce i zagranicą, w tym w konkursach pod patronatem międzynarodowych organizacji fotograficznych FIAP i PSA.

Jako pierwsza w Polsce wygrywając międzynarodowy konkurs w Anglii otrzymała tytuł International Garden Photographer of the Year 2012 .
Ma na swoim koncie publikacje w magazynach fotograficznych w Polsce i na świecie ( DFV, Foto-Kurier, Foto,Digital Camera, Amateur Photographer, DIGITAL PHOTOGRAPHY, PRACTICAL PHOTOSHOP, N-Photo, Natures Best Photographer, LeNs oraz innych magazynach i albumach, np. International Garden Photographer, Better Plant and Garden Photography a nawet VOGUE Italy oraz DUZHE Magazine w Chinach czy El Mercurio i Paula w Chile.

Więcej informacji na stronie autorskiej www.magdawasiczek.pl

Znalazłam ją jakieś 6 lat temu (rok 2007) na maxmodels – czarna Inez na czarno-białym zdjęciu przy snopku siana.

A jednak już wtedy widziałam, że jest niezwykła i ma w sobie to diabelskie COŚ. Kobieta – Boski diabeł. Umawiałyśmy się ze sto razy, nigdy nic z tego nie wyszło. Potem urodziła się jej córeczka – Laryska i w końcu ze dwa lata temu udało mi się ściągnąć ją dla Was do Złodziejewa. I znów, dopiero po dwóch latach, udało mi się ukraść ją tylko dla siebie na spontaniczną sesję … i oczywiście warto było czekać tyyyle lat, ale kotłuje się pytanie dlaczego?! tyle straconych kadrów przez te lata…

Szalenie jestem szczęśliwa, że udało mi się ją ściągnąć do Złodziejewa dla Was i że macie szczęście, którego przez tyle lat mi zabrakło.

W Złodziejewie Inez jest specjalistką od opowiadania z fotografami historii zaklętych w obrazie – często mocnych, poruszających. W odgrywanych przez siebie rolach jest niesamowicie sugestywna, powalając na kolana i rozkochując w sobie fotografów.

Inez, prywatnie mama cudownej Klary, skrywa w sobie trzy natury: szarej myszki, zupełnie niepozornej dziewczyny, bardzo skromnej i naturalnej, zdystansowanej do świata, poukładanej, a z drugiej strony, pełnej energii, spontanicznej, chodzącej z głową w chmurach, roztrzepanej z pozytywnym podejściem do życia, no i ujawniającego się przed obiektywem demona – świadomej siebie kobiety, czarująca sexapilem.

Inez opowiada, że jej przygoda z modelingiem zaczęła się ok 6 lat temu i z początku miała to być tylko pamiątka, lecz szybko pozowanie do zdjęć przerodziło się w jej ogromną pasję, bez której nie wyobrażam sobie życia, a każda kolejna sesja jest dla niej czymś wyjątkowym daje jej mnóstwo energii i co również ja potwierdzam – zawsze wkłada w to 101% siebie. Ma za sobą wiele sesji komercyjnych, jednak to w fotografii artystycznej odnajduje siebie najbardziej.

Złodziejewo kocha Inez z wzajemnością, bo jak sama mówi: „Złodziejewo jest dla mnie przystanią w której mogę odetchnąć od wszystkiego, zatrzymać się na chwilę. Zakochałam się w tym miejscu od pierwszego wejrzenia.”

Od roku jest modelką agencyjną, ale wciąż szuka swojego miejsca i ciągle się rozwija. Przed nią nowe propozycje i wyzwania, pierwszy wyjazd na kontrakt…. Zdjęcia z nią pojawiły się w grudniowym numerze „Ellements Magazine”, w tym jedno autorstwa Pauli Traczyk – prosto ze zjazdu absolwentów w Kłodzku i oczywiście zdjęcia Antoniny Dolani (Pandzioszka) z warsztatów w Złodziejewie.

Mogę jedynie dodać, że Ola i jako osoba, i jako modelka świeci blaskiem tak jasnym, że fotografowie, nawet mając do dyspozycji inne modelki, biją się o ujęcia z Olą i naprawdę trzeba się mocno postarać, by ujęcia te schrzanić 

Grega niecodzienne kobiece kreacje mają źródło w chęci tworzenia czegoś na przekór temu, co widzimy. Greg nie chce odtwarzać rzeczywistości, ona go nie inspiruje – bo po co odtwarzać, coś co już jest… Jego maksyma to powtarzane za Paulem Klee: ,,SZTUKA NIE ODTWARZA WIDZIALNEGO, LECZ CZYNI WIDZIALNYM” , dlatego tak ważne jest, byśmy co dla nas ważne, byśmy pokazywali co i jak czujemy. Pomysły Grega tworzą się więc w jego niezwykłej wyobraźni. Uważa on, że strach jest siłą napędzającą i inspirującą, dlatego czerpanie z horroru i makabreski jest dla niego bardzo twórcze. Z pewnością ogromną pomocą w tworzeniu jest też znajomość sztuki i jej historii. Najbardziej ukochał manieryzm baroku europejskiego i światowego – w formie i ornamentyce. Pełne blichtru, połysku, bogactwa stroje „usztywniają” modelki w ich pięknie, tworząc z nich obraz pełen dostojeństwa wzbudzającego w nas-odbiorcach respekt. Bez wątpienia jest to „niecodzienna interpretacja kobiecości”, ale tak jak wspominałam wcześniej – na codzienności i odtwarzaniu świata i ludzi takich, jakimi są Gregowi zależy najmniej. Syćmy się zatem tym niepokojącym pięknem, bo czyż nie od zarania dziejów podziwialiśmy właśnie to, co najbardziej dla nas niezrozumiałe?….

Greg przybył ze swoimi cudami do Złodziejewa  w 2013, uczestnicy oszaleli na punkcie jego strojów, mimo że dla wielu z nich  sfotografowanie ich to nie lada wyzwanie. W ślad za złodziejewem jego projektami  zainteresowali się także organizatorzy innych warsztatów, cieszymy się więc że znów przecieramy szlaki.
A oto dokonania Grega:

• Konkurs „Jeans Design” 2004-2005 KIM Łódź- pokaz finałowy KOLEKCJA ,,PRODUKCJA POMARAŃCZY;
• Konkurs Moda Folk 2005-2006 KIM ŁÓDŹ KOLEKCJA ,,KIGO HOGAII”
• pokaz finałowy ZŁOTY GUZIK BORUTY Łęczyca 2007 kolekcja,,BARBI,,
• współpraca z solistami TEATRU WIELKIEGO W ŁODZI
• stylizacja spektaklu: projekty kostiumów do Opery XERKSES- HENDLA 2007 Łódź TEATR WIELKI
• ŚCISŁA CZOŁÓWKA KONKURSU „OFF FASHION” – KIELCE 2008 KOLEKCJA ,,ARABELLA;;
• współpraca z firma KANGOOL -owocem współpracy kolekcja,,LALKA SZMACIANA;;
• Współpraca z firmą LEE, WRANGLER
• AUTORSKIE POKAZY: Łódź, Warszawa, Częstochowa, Kielce
• Juror konkursu MISS MAZOWSZA 2009
• POKAZ w PÓŁFINAŁACH OFF FASHION KIELCE 2009 CZERWIEC
• Off fashion 2009 -listopad kolekcja ,,KARJETA,, inspirowana carska Rosja….
• 0ff fashion 2010..Gangi New York..
• Specjalny pokaz w hotelu SCANDIC w Gdańsku przy okazji prezentacji nowego produktu Sony
• ll miejsce w konkursie na projektanta bielizny firma Kinga Białystok 2010
• Wyróżnienie w konkursie na stylizacje orientem 2010  -organizowany przez Panią Dorotę Wróblewska,
• l miejsce w konkursie na stylizacje vintage2010 -organizowanym przez Panią Dorotę Wróblewską autorski
• pokaz mody w Grand Hotelu w Sopocie 2010 – pokazy towarzyszące guess, penyblack, pinko, tru trussardi, taranko,
• autorskie sesje mody 2011-2013

Polecam:

Fan page

Wywiad dla MaxModels

Fotografując Iwona szczególną uwagę skupia na świetle, kompozycji oraz emocjach. Dbałość o szczegóły, wrodzone poczucie estetyki, miłość do dzieci oraz umiejętność odnajdywania inspiracji do popełniania zdjęć podczas zabaw, wspólnego oglądania bajek, czytania baśni procentuje niezwykłymi zdjęciami, które są kroniką dzieciństwa nas wszystkich, bo przecież każdy z nas był dzieckiem i do takiej idealnej krainy jak ta ze zdjęć Podlasińskiej, z tęsknotą czasami się przenosi.

Iwona ftografuje Sony A7 i manualnym Samyngien 85mm 1.4, Zeissem Sonnarem 135mm 1.8 oraz Sony 50mmm 1.4 zdjecia edytuję głównie w Lightroomie z wykorzystaniem elementów Photoshopa, bez użycia akcji, presetów czy pluginów.

Warsztaty z Iwoną w Złodziejewie są najdłuższymi i najbardziej rozbudowanymi warsztatami, jakie poprowadzi ona w tym roku. Warsztaty przebiegną wg sprawdzonego przez nas przez lata schematu. Będziecie mieli okazję poznać tajniki jej postprocesu, a także fotografować z nią o różnych porach dnia, czyli w różnych typach oświetlenia.

Zapraszamy na fanpage Iwony.

Dominika zastukała do moich drzwi, a ja zaprosiłam ją do współpracy, bo było dla mnie wielkim zaskoczeniem, że tak śliczna dziewczyna z wielką klasą projektuje stroje i… jest motolotniową vice mistrzynią Europy! Złodziejka uwielbia takich ludzi

Jest absolwentką Sztuk Pięknych UMK – Konserwatorstwa na Ochronie Dóbr Kultury oraz Szkoły Projektowania i Konfekcjonowania Odzieży. Zanim zaczęła projektować była modelką, pozowała w kraju i za granicą, co pozwoliło jej poznać od podszewki rynek modowy. Stroje naszej podniebnej damy są wyjątkowo kobiece, zwiewne, kwieciste; z reguły uszyte z włoskiego jedwabiu, który przy każdym ruchu inaczej ubiera noszącą je kobietę i pozwala czuć wiatr na sobie, każdy jego podmuch.  Zachwycają ją także właściwości kaszmiru, który podobnie jak jedwab, daje poczucie ekskluzywności. Stawia przede wszystkim na jakość i dbałość o szczegóły. Jak sama mówi, jej projekty są wypadkową wrażliwości, umiejętności nabytych oraz wiedzy. Mają inspirować i ubarwiać rzeczywistość przy jednoczesnym uwzględnieniu piękna kobiecości. Dominika postrzega świat jako źródło niewyczerpanej radości, pełnej barw i kształtów. Jak deklaruje, w pracy inspiruje się zarówno modą XX wieku, jak i nowoczesną estetyką oraz kulturami w ujęciu współczesnym, a moim zdaniem: ubiera kobiety w wiatr, czyniąc je niezwykle zmysłowymi.

http://www.parade.com.pl/page/index.html

Dzięki samodoskonaleniu i doświadczeniu zdobyła solidny warsztat i umiejętności w zakresie projektowania. W projektowaniu ceni sobie klasyczny krój i oryginalne, niekonwencjonalne rozwiązania. Fantazyjne dodatki są jej znakiem rozpoznawczym. Jej stroje mają wszystko co najlepsze z okresu art deco i z lat 60, niekiedy też przywołują awangardowe wizje Alexandra McQueena.

Sukces Basi być może ma swoje uzasadnienie w jej przeświadczeniu, że każda kobieta ma w sobie tajemnicę. Każda kobieta chce coś podkreślić. Każda kobieta ma atuty, których nie jest świadoma. Każda kobieta jest wyjątkowa. Jest dla niej inspiracją i odkrywaniem.

Od takiego zachwytu nasza projektantka zaczyna poszukiwania najlepszych rozwiązań, technik wykonania, cięć, długości, koloru, formy i stylu.

Bez kobiety jej poszukiwania estetyki, harmonii i piękna nie mają znaczenia!

http://www.basiaolejniczak.pl/

Nie dajcie się zwieść niepozorności pozornej – strzeżcie się!

Kochamy ją za wrażliwość, empatię i metamorfozy.

http://www.maxmodels.pl/paranoja.html