Oto one, słowe nadające sens temu, co robimy:

To było moje trzecie – słownie – 3 podejście do tematu warsztatów. Kiedy spytają mnie.. Czemu tak? Bo… nie chcę zadeptać swojej ścieżki śladami innych, stygmatyzować cudzym stylem, małpować, naśladować, mechanicznie odtwarzać kadrów i postprodukcji. Przy trzeciej próbie miałem pewność – nie iluzję – tylko zbudowane na mocnym fundamencie przekonanie, że jestem średnio wypalonym, glinianym garnuszkiem, któremu nie zaszkodzi zasmakować żaru innego pieca… W dniu wyjazdu z Kłodzka, chciałem być o trzy dni starszy i mieć wszystko za sobą… Niemoc, niewiara i powątpiewania.. Po co to? Na co to? A komu to potrzebne? To samo uczucie miałem, kiedy Rodzice upychali mnie do autobusu wiozącego na kolonię zakładową dzieci pracowników… Paradoksalnie pierwszy raz jadąc, miałem 7 lat, a lokalizacja turnusu to Nakło nad Notecią… Mama powiedziała, że będę daleko, ale księżyc będzie nam świecił ten sam… Co wieczór wychodziłem, przed ośrodek, patrząc w niebo i wiedziałem, że gdzieś tam daleko, w tej samej chwili oboje patrzymy na Lunę… jesteśmy razem, a nasze spojrzenia spotykają się w kosmicznej przestrzeni… Co rano dostawałem LIST!! Nie SMS… Pachnący papier, odręczne pismo, ładny znaczek, koperta… pełen ANALOG…! Kiedy byłem na miejscu czułem się jak kolonista – znowu trzeba wstawać, jeść, spać na sygnał. Zaliczać punkty programowe wycieczki, kupować pamiątki, zbierać doświadczenia… Kiedy odpoczywać, skoro przede mną kolejne zadanie? Na wstępie grupa OBCYCH – pierwsze spojrzenie, przywitanie… Lipa… :/ Potem zjawia się autochton – Gospodyni, czy może Czarodziejka? Czuję ciepło, jak z kaflowego pieca (inne takie – było 29C :P!) Kilka zdań, interakcja, ciekawość, zjawia się Dziecko – pierwsza wpadka – mylę imię… Jako rodzic wiem, co można wtedy poczuć, sam tego nienawidzę… Salinka nie Celina, Zdzisiek itd. Potem wpadamy w wir zajęć – i tutaj jest konkret, strzał, błysk, grom z jasnego nieba! Łagodnie wyglądający „guwerner” Karol Kalinowski kolejno wrzuca nas do magla…! Pstryk… Mija trzecia doba – słownie 3… Koniec zajęć. Znamy się, polubiliśmy się, jeszcze na siebie patrzymy, na miejsce, na ludzi którzy jeszcze są, a już za nimi tęsknimy…. I nie tylko za ludźmi, ale i za aurą, miejscem, ciepłem, bliskością i zaopiekowaniem.. Wywlekam sakwojaż, pakuję juki swojej błękitnej strzały… Znowu refleksja… Wracając z kolonii robiłem obchód po miejscach, które wydawały mi się obce.. Przeszedłem przez ogród, wszedłem do pokoju, podszedłem do drzewa z pleneru i znowu ta sama myśl – koniec…dałem radę…wracam… Nie muszę patrzeć w księżyc, spojrzę Mamie w oczy! Radość i zarazem automatyczna tęsknota, za miejscem i za spędzonym tam czasem, za ludźmi… Po 4 godzinach byłem w domu, w Kłodzku. Auto odstawiłem do garażu, wyszedłem przed niego… Spojrzałem w niebo… Zerkam na księżyc… Wiem, że gdzieś tam… tym razem z góry, z pełnej perspektywy patrzy Mama… Tato… I wiem, że się cieszą że dałem radę… Choć nigdy IM tego nie powiem… Cieszę się, że tam byłem, bo Marcelina Oczkowska i Złodziejewo jak sama nazwa wskazuje, skradły moje serce…Wracałem z uśmiechem na buzi, imaginując sobie jak pokazuję Rodzicom łupy, pamiątki, opowiadam o zielonej nocy, śmiesznych sytuacjach, ciekawych miejscach… Wszystko to IM opowiedziałem, patrząc na księżyc… Ten sam, co kiedyś… Dziękuję.

Warsztaty… Hmmmm…. Tego typu spotkania obiegowo były komentowane pozytywnie inaczej – „pan” ustawi modelkę, „pan” ustawi aparat – wystarczy podejść i nadusić spust migawki  Nic bardziej mylnego – warsztaty nie są protezą nieporadności fotografa, zaklęciem odczarowującym braki kursanta! Otóż największą wartością dodaną spotkania było przyglądanie się pracy Mistrza, absorbowanie jego uwag, słuchanie i mapowanie wskazówek na własne poczynania! Może nieraz brakowało miejsca na wymarzony kadr, albowiem Ajatollah Fotografii Ślubnej Karol Kalinowski jest słusznej kubatury!!! Albo może więcej przeszkadzała – oczywiście w cudzym słowie – w realizacji zadania, dekoncentrując w sposób prosty i nieskomplikowany samym byciem, urokiem i wdziękiem współobecność nieprzeciętnej urody i magnetycznej osobowości Gospodyni –  Marcelina Oczkowska Oklasky!!! No ale, ale, ale…! Świadomie fotografujący warsztatowicz potrafi znaleźć lukę pośród tej całej galopady i zarejestrować odpowiednie kadry, ujęcia!

ROBERT WĘGRZYNOWSKI, DZIĘKUJEMY!!!!

POLECAMY profil Roberta

Dodatkowym wielkim atutem warsztatów była asysta Anki – jej prywatny Anioł – jej mąż, bardzo zdolny muzyk, który pomagał i jej i uczestnikom zdobyć eksponaty do sesji, zadbać o światło etc. Polecam muzykę tego wspaniałego mężczyzny:

Poniżej zamieszczam zabrane z blogów naszych Absolwentek wpisy (Dziewczyny, dziękuję Wam za feedback w imieniu swoim i Anki).

Karolina Amberville Melancholia

This May I had the enormous pleasure to take part in a photography workshop with the one and only Anka Zhuravleva.
Anka, native Russian, currently residing in Portugal, flew to Poland to do her first workshop there and the hosting location was Warsztaty w Złodziejewie.

I believe that to shoot a great image it is not just the technical ability: one has to have brilliant ideas. There is no better training than with Anka who is a master of conceptual photography. From her famous levitation images to fairy tale picture stories, there are not many photographers out there who can put so much content into one image.

And that’s one of the many reasons why I really wanted to meet Anka, to be enlightened, to find new avenues of creativity. Because, let’s be honest, (and I think a lot of photographers out there will agree with me!) that being creative is not a 9-5 job, and sometimes there are moments when your brain is running on empty (especially after 3 days of post-production) and it’s really hard to be anything more then exhausted and depressed (AKA 'creative block’).

During the workshop with Anka, we had a mixture of lectures and practical training. I managed to draw the last time slot to shoot with a model during the first workshop day and therefore had about 3 hours to think of what I wanted to shoot. For me having a bit of time for myself and going for a walk is the best way to come up with ideas. The manor house in Zlodziejewo is surrounded by an ancient forest that I decided to investigate. At 30C, dressed in long Ugg shoes (yeah, I know! but they are the best to walk through stretches of nettles and protect your feet from ticks) I combed through the forest to come across this massive stone. It did remind me of an island in the middle of an ocean of green. By the time it was my turn to shoot, the sun was low and the rays were falling through the trees directly onto that stone.
In photography, the end result is always a mixture of knowing what you’re doing and 10% of luck. If I came to shoot this image at another time of the day, it wouldn’t look like this.

Marcelina Oczkowska, the mastermind of Zlodziejewo paid me a compliment saying that the 2nd image looks like taken from the film 'Melancholia’. I haven’t watched this movie (yet) so I cannot tell (on the list of films to watch now) but as a tribute to Marcelina I’ve decided to name this blog post in that way, as opposed to my initial idea, taken from the words cited from the song below.

Either way, I wasn’t in the happiest of moods when creating those images and I think that sentiment can be seen from the vibe emitted from them.
But hey! – have you ever seen a 'happy-clappy’ artist?

Mirka Kowalczuk, Fotoimpresje

Mistrzyni jednej fotografii

Kiedy jadę na warsztaty fotograficzne, potrzebuję, żeby fotograf prowadzący, albo stylizacja czy miejsce mnie zachwycało. Pewnie dlatego jeżdżę coraz rzadziej (i dlatego, że czas ma swoje ograniczenia). Ale fotograf ściagnięty przez Marcelinę do Złodziejewa w maju tego roku na kolejne warsztaty był pięknym wyjątkiem. Dla którego warto było przestawić nawet imprezę rodzinną Anka Zhuravleva. Mistrzyni jednej fotografii. Jak ktoś nie wierzy – zapraszam:

http://anka-zhuravleva.com/

Dużo czasu na spotkaniach z Basią Sokołowska, czy w szkole fotografii uczyłam się układania historii z cyklu zdjęć. I to nie jest łatwe. I ciągle się uczę. Bo jak wyrzucić ulubione zdjęcie, tylko dlatego, że zaburza historię? To nie jest łatwe, ale zdecydowanie trudniej jest opowiedzieć historię JEDNYM zdjęciem. Zawrzeć na nim wszystko – tak by każdy oglądający opowiedział ja sobie w głowie. Niekoniecznie tę samą. Każdy, w zależności od doświadczeń i wyobraźni, może opowiedzieć sobie swoją. I Anka to potrafi. Jej pięknie kolorowe historie podbiły moją wyobraźnię – polecam szczególnie cykle distorted gravity i color tales.

Wracając do warsztatów. Anka to fascynująca osoba. Skromna, otwarta i posiadająca dziwną łatwość upraszczania życia. W sposób, który przypomina, ze prostota jest cnotą. I że czasem problemy stwarzamy sobie sami. Ma odwagę dokonywania wyborów. I (tu moja zazdrość rośnie) – twierdzi, że nie wie, co to brak pomysłów – gdyż historie są wokół nas – wystarczy patrzeć i słuchać. A potem robić zdjęcia .

Historie według Anki biorą się z osoby fotografowanej (jej osobowości lub historii), pięknego miejsca lub przedmiotu, historii która jest w nas i którą chcielibyśmy opowiedzieć albo z jakiegoś motywu przewodniego zaczerpniętego z książki, filmu, bajki, piosenki. Więc są wszędzie. Rozejrzyjcie się. Kiedy jest już historia tworzenie zdjęcia przypomina tworzenie filmu. Muszą być: scenariusz, miejsce, aktorzy, scenografia, kostiumy. To wszystko musi do siebie pasować. No i jeszcze aparat, światło i my.

No i na dodatek Anka (jeżeli ma jakieś wady – chwilowo ich ode mnie nie oczekujcie) jest najlepszym prowadzącym warsztaty jakiego spotkałam. Nikomu do tej pory nie chciało się poświęcić nam tyle czasu i uwagi. Ona robi zdjęcia z wami. Pyta co chcecie opowiadać, zagląda w wizjer, komentuje, podpowiada, pokazuje lepszy kąt ujęcia, obiektyw, światło, przesłonę, czas. Dla osób, które potrafią słuchać i chcą się czegoś nauczyć a nie tylko popstrykać sobie – jest idealnym nauczycielem. Właściwie nie ma potrzeby omawiania zdjęć wieczorem, bo omawia z wami każda klatkę prawie na bieżąco. Jedyna uwaga – robi to po angielsku (no chyba, że ktoś z was woli rosyjski). Jeżeli jeszcze kiedykolwiek przyjedzie na warsztaty do Polski – zapisujcie się!

Ja też postanowiłam opowiedzieć historię. Udało się?

Zdjęcia wykonano podczas warsztatów z Anką Zhuravlevą.

Dorota Dziekarowska, Podwiatr

English: I’ve been astouned with Anka Zhuravleva’s works for quite some time now, so when I heard that Anka was coming to Poland to conduct workspos in Złodziejewo I did not hesitate for a single moment to apply for it. My expectations were as hihg as they could be and believe it or not, the were entirely fulfilled. Anka is such a calm person as well as a patient mentor that the whole time was like magic to me. Today I’ll show ou the photos I’ve taken in Złodziejewo, some of them were instantly presented on the main pages of http://www.plfoto.com and http://www.onephoto.net as the recommendet TOP photos. I’m so proud.

Enjoy.

Polish: Już od jakiegoś czasu prace Anki Zhuravlevy zapierały mi dech w piersiach. Kiedy więc usłyszałam, że Anka przyjeżdża do Polski, by poprowadzić warsztaty w Złodziejewie, nie wahałam się ani chwili. Miałam ogromne oczekiwania i – wierzcie lub nie – zostały one całkowicie zaspokojone. Anka jest niesłychanie wyciszoną, spokojną osoba, jak również bardzo cierpliwym nauczycielem. Dziś zaprezentuję wam kilka fotek, które zrobiłam na tych warsztatach, i od razu się pochwalę, że zostały one docenione na portalach stricte fotograficznych http://www.plfoto.com i http://www.onephoto.net. Jedno z nich wisiało w sekcjach “Najlepsze” i “Polecane” na ich stronach głównych.

Miłego odbioru.

Zdjęć powstałych na tych warsztatach były setki. Ja pozwoliłam sobie tu zamieścić jedynie kopie wpisów z blogów Absolwentek, o których wiedziałam. Również Anka popełniła w naszym magicznym miejscu kilka pięknych zdjęć. Dzielę się z Wami nimi i zapraszam na kolejne spotkania z Anką w Złodziejewie. Zanosi się na to, że Anka pokochała to miejsce i będzie naszym stałym gościem. Wypatrujcie okazji tutaj: terminarz.

Już wielokrotnie prowadzący i uczestnicy warsztatów w Złodziejewie udowadniali, że nie straszny im żaden mróz i inne przeciwności losu – wręcz przeciwnie – potrafimy przekuć je w dobrą monetę i stworzyć cuda.

Zima sprzyja przede wszystkim pracy przed komputerem oraz nabywaniu, poszerzaniu umiejętności pracy z najlepszymi przyjaciółmi modelek i fotografów – Photoshop ’em  i Lightroom ’em.

Poniżej chciałabym zaprezentować kilka zdjęć wykonanych podczas dosłownie godzinnego pleneru dla uczestników Fotomalarstwa w trzaskającym mrozie w styczniu 2014 oraz efekty późniejszej pracy w programach graficznych na warsztatach postprodukcji pod okiem Karola Kalinowskiego.

Jednocześnie chciałabym uprzedzić różne głosy i podkreślić, że jest to tylko propozycja obróbki cyfrowej zdjęć, kierunku nadawania klimatu, a przede wszystkim pokaz narzędzi, możliwości programów Photoshop i Lightroom. Chciałabym przy okazji zaprosić do artykułu, w którym szerzej opisywałam genezę potrzeb wspierania się programami cyfrowej edycji zdjęć, dzięki którym czasami rzemieślnik staje się artystą…

Każdy oczywiście korzysta z tych programów według własnych potrzeb, własnego wyczucia i poczucia estetyki. Jedno jednak jest bezsprzeczne – możliwości tychże programów poznać trzeba, choćby po to, by móc się wypowiadać, czy „wypada” ich używać, czy nie.

Warsztaty postprodukcji w Złodziejewie to także praca na zaproponowanych przez prowadzącego Karola Kalinowskiego zdjęciach. Okazuje się, że nie trzeba odbyć warsztatów np. u Julii Petrovej, by odkryć arkana jej obróbki

A tak wyglądały grupy nieustraszonych przed mrozami  Przodowników pracy przy komputerach.

U nas nawet zima jest w ogniu. Rozświetlamy noc, kolorujemy szarość…

Dołączcie do nas, zapraszamy.

PLAYFUL! – Oblicza gry

To muzyka, zabawa, aktorstwo, karty, szachy, czyli rozrywka. Motyw przewodni kwietniowego spotkania z Keit i Olą Hapką w Złodziejewie to spontaniczna opowieść o zadowoleniu, jakie daje świadoma gra. Jakie to uczucie, gdy dajemy się ponieść fantazji, ekspresji. Jak mieszanina odwagi oraz ryzyka aby sięgać po to, czego się chce? Manifest? Zabawa, adrenalina, która zamienia się w akt twórczy?  Dla każdego z osobna jest to zupełnie inaczej niezwykłe doświadczenie. Nauczmy się świadomie bawić plastyką i wymiarami komponowanej przez nas foto scenerii.

Zmierzmy się z czymś skomplikowanym, a nabierzemy pewności i lekkości w łatwiejszych sytuacjach.  Zabawa geometrią w kwadracie przez mieszanie rozmaitych wzorów i faktur to dla jednych zajmująca i relaksująca umysł zabawa, dla innych trud polegający na sporym wysiłku i skupieniu. Raz na poszczególnych elementach kompozycji, raz całościowo. Taka analiza, koncentracja na detalach i staranność w rozmieszczeniu planów ma dąży do zbudowania logicznej więzi między dominującą postacią i dominującym tłem. Choć komponowanie takich kadrów daje ciekawe efekty, składanie ich z kilku prostych ujęć to często dość mechaniczna część ustawiania planu i edycji. Playful to jedna z najbardziej dotąd przemyślanych i zaplanowanych prac autorki, ale nie pozbawiona spontaniczności. Miała być martwa, a jednak zaczęła żyć własnym życiem

ORBITALIUM 

Sesję z Olą rozpoczęliśmy od surowej przestrzeni Silosa. Nawet chmurny dzień narzucił konceptualne podejście do tematu.  Postać w czerwieni niby banalnie dominowała na tle chłodnej architektury, ale w takim otoczeniu chyba najtrudniej o aranżację związku logiczno-emocjonalnego między odważną stylizacją a tłem. Kto postawił na prostotę formy lub załamanie grawitacji, temu udało się znaleźć złoty środek. Zobaczmy, ileż w tej prostocie kryje się emocji

Seria ujęć wykonanych przez Dorotę opowiada historię lekko w nieco oniryczny, niewymuszony sposób.

Brawo!

 

 

 

 

 

 

 

Selektywnie, drapieżnie i emocjonalnie. Trafiona zatopiona 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Co widzi Corel – znajdź 10 różnic…

 

Obraz w Corelu jako bitmapa RGB odczytuje dane mniej kontrastowo, jest o kilka punktów rozświetlony i cechuje się inną głębią tonalną. Eksperymenty ze światłem czy teksturami przekładają się dzięki temu bardziej malarsko, łatwiej też o końcową spójność warstw (fill) i obiektów (zamiast warstw w rozumieniu PS).

 

Poniżej dwa ujęcia z prawie dokładnie tego samego miejsca

Ciekawy eksperyment polegający na ograniczeniu do jednej stylizacji pozwolił na uruchomienie wyobraźni i bardziej przemyślany dobór scenerii dla naszej muzy. Gwoździem programu zostały karciane pończochy. Odważny i wcale niełatwy atrybut do aranżacji zagrał w kilku zupełnie odmiennych sceneriach, niejako zmuszając nas do poszukiwania odważnych kadrów i geometrycznych rozwiązań, miejsc o zróżnicowanej specyfice od najbardziej pasującego, przez absurdalny i surowy. A do karcianych pończoch co my tu mamy?. Nieśmiertelna czerwona sukienka. Ćwiczenie miało umożliwić zaprojektowanie odważnego kadru i potraktowanie postaci oraz jej otoczenia jak obcych sobie brył, którym wyobraźnia dopiero nada wzajemny stosunek, sens, przeznaczenie. Tworząc obrazy na bazie fotografii można w nieograniczony sposób wertować tła pasujące do postaci, czy postacie do tła, mając na uwadze perspektywę i światło. Decydując się na surową fotografię,

TRAKTORZYSTKA

Najbardziej absurdalne miejsce, jakie znaleźliśmy dla naszej muzy to poczciwy Ursus. Ola chciała tapir, a ja traktor. Wspólnymi siłami osiągnęłyśmy szczyt kiczu, a co ciekawe – nikt nas od tego pomysłu nie odwiódł. Challenge accepted W karminowej sukni i  z tapirem rozwianym na wietrze wyglądała dość groteskowo na kole od traktora. Czy wybrnęliśmy? Nie wiem, ale nie poszliśmy tam po „zdjęcie dnia”. Zresetowaliśmy umysły, no i mam różowy traktor

 

 

 

Za każdym razem fascynuje mnie lęk przed autoportretem i keitopolisowymi rekwizytami. Najpierw myślimy o tym, czy się w ogóle sprawdzimy i czy wyjdzie nam cokolwiek, zamiast podejść do tematu na luzie. To podejście obnaża nasze twórcze lęki i słabości, a wystarczy odważyć się dobrze bawić i zaryzykować zrobienie z siebie głupka! Odrzucając ten lęk nie tylko się odstresujemy, ale prędzej coś ciekawego wyjdzie z naszej zabawy. Tak samo jest z każdą czynnością jakiej się podejmiemy, fotografowaniem, pozowaniem, stylizacją, czy obróbką – odrobina szaleństwa na pewno zdziałać może cuda. 

Poniżej kilka ciekawych auto rozwiązań złodziejewiczów

Brawa dla Piotra za druidowego czeladnika, piękne ustawienie planów i rozmycia oraz za podjęcie ryzyka i wykorzystanie magicznej różdżki.

 

fot. Piotrek

 

 

 

 

 

 

 

 

BACKSTAGE

 

 

 

 

  

 

 

 

 

 

Serdecznie dziękuję za udział w zajęciach i świetną zabawę. Zachęcamy do nadsyłania waszych foto interpretacji

Iza jest wyjątkową osobą i znakomitym fotografem, potrafi zainspirować i „zmusić” do stworzenia historii jak nikt inny. Jednak w imieniu swoim i reszty Prowadzących warsztaty w Złodziejewie muszę, no po prostu muszę, wspomnieć, że Iza „spija śmietankę” z roboty całej naszej kadry. Mianowicie Iza z reguły pojawia się w Złodziejewie podczas ostatniego dnia twórczych wczasów, kiedy to nasi Warsztatowicze przebrnęli już przez zajęcia ugruntowujące im podstawy kadrowania, kompozycji, zawierania treści w obrazach; kiedy zdążyliśmy już zrobić w ich głowach zamęt, wprowadzając zajęcia z którymś z naszych Awangardzistów; kiedy mieli już solidną rozgrzewkę z wieloma modelkami o różnych typach osobowości – jednym zdaniem mówiąc: uczestnicy ze wszech stron zdobyli przygotowanie, by opowiedzieć-pokazać innym, co im w duszy gra…

Sesja pod okiem Izy jest zawsze dla nich, no i dla nas ukoronowaniem  pobytu pasjonatów fotografii w Złodziejewie. Uwielbiam przysiąść obok Izy ostatniego dnia podczas omawiania zdjęć i pamiętając zdjęcia Uczestników sprzed przyjazdu do Złodziejewa, czy nawet z pierwszego dnia ich pobytu u nas, upajać się NASZYM (i WASZYM) WSPÓLNYM SUKCESEM, delektować się Waszymi zdjęciami…

Muzą, która z pasją i talentem aktorki wciela się w rozmaite role jest przede wszystkim Inez Lajblich. Rolę filmowych scenerii odgrywają niezwykle klimatyczne przypałacowe i parkowe plenery oraz unikatowe złodziejewskie sprzęty. Jednym słowem: wszystko dopięte na ostatni guzik.

Niektórzy z Was zapewne pamiętają, że kiedyś: dawno, dawno temu publikowałam już wpis hołdujący tym, dla których fotografia to nie tylko puste obrazki. Jeśli nie, to odsyłam Was do artykuliku zilustrowanego zdjęciami Absolwentów: Pomiędzy słowami a ich brakiem.

Wracając do samej Izy  – jest ona, co za każdym razem podkreślam, najbardziej wszechstronnym Fotografem, jakiego znam. Odnajduje się świetnie zarówno w reportażach, krajobrazach, jak i fotografii portretowej. Być może dlatego praca u jej boku jest tak kreatywna i inspirująca. Na naszej stronie poświęciłam jej już nieco uwagi, bo były ku temu ważne powody: Iza jest zdobywczynią wielu prestiżowych nagród, o jednym z wyróżnień możecie poczytać tutaj.

Spotkania z Izą zawsze są świętem w Złodziejewie. I to właśnie tu – w ojczyźnie tych spotkań – zawsze macie pewność wzięcia udziału w prekursorskich programach. współpracy z oryginalnymi, wyjątkowymi modelkami. To tu w reżyserowanych przez Was opowieściach zagrają wyjątkowe modelki, magiczna sceneria i klimat – tego nikomu nie uda się powtórzyć.

Zapraszamy do Złodziejewa! Na dzień dzisiejszy miejsca jeszcze są.

Przede wszystkim warto zaakcentować, że jako pierwsi w Polsce (i pewnie poza jej granicami także) wtargnęliśmy (i to nie siłą) do kościoła. Kurs ślubny to nie tylko teoria, wykłady z Photoshopa, ale przede wszystkim mnóstwo praktyki. Jako że pisząca ten program również ma kilka wykonanych ślubów na koncie, najpierw zastanowiła się, czego oczekiwałaby, gdyby czuła się niepewnie, gdyby dopiero zaczynała nawet nie przygodę z fotografią ślubną, ale gdyby zaczynała poważnie myśleć o swoich klientach i chciała rzetelnie wykonać powierzone zadanie…

Trzeba było odpowiedzieć sobie na pytanie: gdybym była młodą panią (a byłam), to czego przede wszystkim oczekiwałabym od fotografa ślubnego, co byłoby dla mnie najważniejsze. Otóż uważam, że najważniejsza w dniu ślubu jest sama ceremonia, a fotograf przede wszystkim powinien być PROFESJONALISTĄ. Brzmi to sensownie, nieprawdaż? Miałam zatem zadanie. Ale jak to zrealizować, by z grupą fotografów i młodą parą wejść do miejsca świętego i odtworzyć przebieg ceremonii i to w dodatku tak, by uczulić ich na godne tego miejsca zachowania, odtworzyć krok po kroku tę wyjątkową uroczystość? Spotkać na swojej drodze Księdza – miłośnika fotografii, który z pełnym zrozumieniem, bez niepotrzebnej sztywności podszedł do zadania – takie szczęście wsparte przez upór mogło się przydarzyć tylko Złodziejce :).

Z wielkim powodzeniem przeprowadziliśmy już kilka szkoleń w przepięknym barokowym przyklasztornym kościele w Kcyni. Opowiedzieliśmy o ważnych i trudnych chwilach i z perspektywy księdza i z perspektywy fotograf – nad całością czuwało dwóch księży – ksiądz celebrujący mszę, ksiądz narrator, fotograf prowadzący Jacek Batkowski i czuwająca nad całością Złodziejka. Mamy potwierdzoną wrażeniami uczestników nadzieję, że tak zorganizowany kurs sprawił, iż Uczestnicy poczuli się w kościele pewniej i przestał on ich przerażać. A my jesteśmy pewni, że już teraz ważne moment nie zostaną przeoczony, oni będą w kościele prawie nie zauważalni i nie drażniąc księży, oddadzą materiał, który zadowoli młode pary.

Kościół to tylko godzina – czas, który mija błyskawicznie, ujęcia, których nie można powtórzyć, dlatego jest tak ważne, by nic nie sknocić. Ale na tym praca fotografa ślubnego się nie kończy…

Zanim wykonamy pierwsze zlecenie, musimy solidnie przygotować atrakcyjną ofertę, mało tego, musimy sprawić, byśmy przez klientów zostali odnalezieni i zauważeni. Musimy wiedzieć, w jaki sposób korespondować z młodą parą, jak przeprowadzić pierwszą rozmowę. Zanim przystąpimy do fotografowania musimy wiedzieć, jaki sprzęt powinien znaleźć się w torbie i jak radzić sobie z kryzysowymi sytuacjami. Przed ceremonią powinniśmy zatrzymać chwile wzruszeń i napięcia podczas przygotowań i błogosławieństwa. I o tym wszystkim także opowiadamy na naszych warsztatach. Praktykę zaczynając już od przygotowań właśnie, które odbywają się w pięknym, stylowym mieszkaniu w pałacu Jasminum.

Oczywiście podczas przygotowań nie powinniśmy zapomnieć o detalach…:

Po ceremonii, najczęściej w innym dniu następuje plener z młodą parą. Jest to nie lada wyzwanie. Tu już nie liczy się takt i refleks jak podczas przygotowań i ceremonii, ale przede wszystkim kreatywność. Podczas pleneru z fotoreportera zmieniamy się w artystę i reżysera. Na wszystkich warsztatach ślubnych postaramy się zaszczepić w Was kreatywność i odwagę w stwarzaniu ciekawych sytuacji i interakcji między zakochanymi. Opowiemy też o podstawach kadrowania i komponowania zdjęć.

Ale oczywiście i na tym praca fotografa ślubnego się nie kończy. Tak właściwie to ona na dobre się dopiero zaczyna. Mamy już materiał wyjściowy. Ale w czasach fotografii cyfrowej to tylko surowy zrzut z aparatu, który trzeba uatrakcyjnić. Niestety bez cyfrowej obróbki zdjęć nasze fotografie zginą w tłumie i masie. Tu  z pomocą pobieży nasz niezastąpiony grafik – Karol Kalinowski. Opowie o work flow  fotografa ślubnego, zdradzi podstawowe sekrety obróbki, a  także uczuli na ważne sprawy związane z przygotowaniem zdjęć do wydruku.

Macie do wyboru dwa różne programy: zawierające spotkanie z księdzem, połączone z możliwością otrzymania zaświadczenia kurialnego dla operatorów audiowizualnych uwieczniających uroczystości liturgiczne, w których nad Wami czuwać będzie aż 5 osób: dwóch księży, Jacek Batkowski – fotograf prowadzący całość, Karol Kalinowski – grafik, Marcelina Oczkowska – wsparcie merytoryczne, organizator oraz wersję warsztatów dla tych, którzy w kościele czują się pewnie, a zależy im przede wszystkim na teorii, zajęciach z marketingu, poznaniu najwłaściwszego sprzętu, czyli zajęcia dzień krótsze bez księży. Aktualne programy znajdziecie tu:

Zapraszamy!

Jak widać powyżej warsztaty ślubne w Złodziejewie to nie tylko szkolenie mające na celu poprawić jakość naszej pracy, ale także humory uczestników. Zawsze staramy się, by czas w Złodziejewie był czasem spędzonym w gronie ludzi pełnych pasji. To czas wypełniony po brzegi teorią i praktyką, możliwość zdobycia wiedzy oraz zdjęć do swojego ślubnego portfolio.

Do zobaczenia w Złodziejewie zatem!

Podczas zjazdu „Trzech Wspaniałych”, dla bardzo wyjątkowej grupy zwariowanych złodziejewiczów w rolę tytułowej La Catriny, czyli „The Elegant Skull” wcieliła się Agnieszka Machowska Paranoja.

 

 

 

Sesja odbyła się w podziemnej komnacie prowansalskiej przy pałacu Jasminum, jednej z najpiękniejszych i charakteryzujących się możliwością wyczarowania niezwykle klimatycznego oświetlenia. Bez dodatkowych udogodnień, staraliśmy się wydobyć maksymalną jakość w naturalnych warunkach, mając na uwadze, że materiał wyjściowy posłuży do dalszej obróbki graficznej.
La Catrina to bardzo fotogeniczna charakteryzacja, jednak jej potęga wizualna i prawdziwa magia objawia się w niewyczerpanych możliwościach kreatywnej edycji.

 

Zobacz także: Poprzednia Złodziejewska edycja La Catriny

 

Różane nakrycie głowy tegorocznej La Catriny wykreowała niezwykła Jolka Knichalska.
Biżuteria z kolekcji prywatnej Keit.: unikatowy naszyjnik sutasz „Wieczorowo” autorstwa Marii Janas, oryginalna bransoleta z Indii
Make up – zarys pod post processing: Keit

 

 

 

Trudno nie zauważyć, że Agnieszka czuła się w przebraniu La Catriny jak w drugiej sk órze.
Świetny przykład niesamowitej energii twórczej, jaką wygenerowała nasza niestrudzona muza, dając popis aktorski wykraczający poza wszelkie słowa. Dziękujemy!

Egzorcyzmy Agi Paranoi, fot. Sylwester Z

 

Dziękuję Sylwkowi za super animowane Paranojki i zachęcam czytelników do odwiedzenia wyśmienitego lacatrinowego tutoriala z gifa animowanego: http://isylwester.com/?p=552

 

 

INSPIRACJE

Trudno się dziwić, że od kilku lat La Catrina stała się bardzo popularnym motywem w stylizacji artystycznej, fotomanipulacji, czy digital painting. Ten nieco makabryczny, ale jakże barwny, emocjonalny i wdzięczny motyw nazywa się czasem stylem „dark cabaret” lub „beautiful darkness”.

Oto klika ciekawych interpretacji znalezionych w Internecie.

 

Autoportretos de los muertos

Edycję halloweenową można zaliczyć do najciekawszych i najbardziej kreatywnych sesji autoportretowych powstających na zajęciach z Keit. Brawa dla uczestników za odważne i wesołe podejście do stylizacji de la muerte, oraz za twórcze poświęcenie. 😉
Poniżej pierwsze efekty naszej La Catrinowej zabawy.

BACKSTAGE 🙂

 

W wigilię La Catrinowych zajęć z Keit, taki oto upominek dla Matki Założycielki wyiluminowali złodziejewicze 🙂

Paranoja, fot. Sylwester Z.

Przelacatrinowo dziękuję wszystkim za wpiekłowziętą zabawę de la muerte!
Do zobaczenia w przyszłym roku w Złodziejewie.

Zachęcamy do zapoznania się z kalendarium warsztatów: Wiele dróg – jedna pasja

i blogiem Stowarzyszenia Jakości w Sztukach Wizualnych

KEIT, SJSW

Właściwie nigdy o nim nie marzyłam, a zawsze istniało w mojej głowie i jakoś tak, właściwie poza mną, a jednak za moją sprawą, stworzyło się.

Ale może by powrócić do źródeł, zacznę od początku…, bo zdarza się, że ktoś przyjeżdżając tu pyta: dlaczego Złodziejewo?, szukałem go na mapie, pytałem w sklepie i przechodniów – nikt nie wiedział, przecież Warsztaty są w jednym z kilkudziesięciu polskich Zaleś!…

A zatem… kiedyś dawno, dawno temu studiowałam, raczej ku niezadowoleniu mojego ojca, który wolał, bym miała „porządny” zawód, filologię polską połączoną z wiedzą o kulturze, potem wybrałam specjalizację filmoznawczą, o mały włos nie studiowałam także równolegle socjologii. Namiętnie jeździłam na wszystkie festiwale filmowe w Polsce, chłonąc obrazy w filmach. Po studiach osiadłam na wsi i pracując w rodzinnej firmie zostałam „kierownikiem gorzelni”. Gorzelnictwo jednak, jak się domyślacie, nie było moją pasją. Odcięta od świata sztuki, pracując z ludźmi, których świat był inny niż mój, zaczęłam się dusić. Miałam silną potrzebę wyjścia do ludzi z obrazami, które piętrzyły się w mojej głowie, z emocjami, którymi chciałam się dzielić z innymi. Coraz częściej, niczym narcyz, jednak nie z powodów narcystycznych, zaczęłam robić zdjęcia, nie chcąc nikomu marnować czasu – sobie, a niepewna ich jakiejkolwiek wartości postanowiłam je pokazać światu anonimowo, jako swoją publiczność wybrałam plfoto, które podglądałam od dawna.

Dlaczego Złodziejka?

Chcąc pokazać zdjęcia nieimiennie musiałam wymyślić pseudonim, nigdy nie miałam przezwiska, jednak od zawsze przekorna lubiłam dźwięczność słowa Złodziejka. Zawsze kojarzyło mi się ono bardziej z rozdzielnikiem prądu aniżeli ze złoczyńcami, a że energią chciałam się dzielić z innymi i że dwuznaczności lubię w miejscu login wpisałam: zlo_Dziejka, natomiast w opisie o sobie:

zło dzieje się w każdym miejscu, w każdej chwili, przytrafia się każdemu z nas. ale dobro z nim współegzystuje. ja chcę ukraść parę dobrych chwil dla siebie, dlatego czasami chwytam w ręce aparat.

Tak było w styczniu 2006 roku. I taki opis o mnie jest tam do dziś, jak i wszystkie zdjęcia od moich początków (które bardzo często nieudane, mogą dodawać otuchy początkującym fotografom).

Później na swojej autorskiej stronie w 2008 roku dopowiedziałam, że:

Fotografie odkąd pamiętam były dla mnie rodzajem zapasowej pamięci. Kiedyś chciałam kraść dobre chwile, przechowywać je i dzielić się nimi ku pokrzepieniu serc, ale szybko zdałam sobie sprawę, że przechowanie także i tego co złe-smutne, owocuje czymś dobrym. Chyba właśnie w tym przeświadczeniu ma źródło moja fotografia kreacyjna.

Chwile i emocje, które nas tworzą; twarze, które nie powinny nam być obojętne; sny, które powracają; pragnienia, które przemijają – to główne tematy moich fotografii. Chcę zapamiętać je, by móc dookreślić siebie. Odnaleźć swoją własną Prawdę, niezwykłość w zwyczajnym życiu.

W świecie ociekającym tanim seksem, kobieta którą pragnę pokazywać i widzieć, jest zgrzytem, dysonansem. To podmiot, nie przedmiot. Nie jest to kobieta, która ulega, ale kobieta która walczy o realizację swoich pragnień. To osoba zawieszona pomiędzy przeszłością a przyszłością. Wciąż głodna. Szukająca, walcząca, czasami bezradna, pewna siebie, ale swoją wartość potwierdzająca siłą z wnętrza. to puch, ale nie marny.

Bóg dał mi wiele szczęścia, pozwolił spotkać i przyciągnąć do siebie wiele osób, które przyczyniły się do rozwoju mojej wiedzy fotograficznej (one wiedzą, że to o nich piszę), co bardzo przyspieszyło mój fotograficzny rozwój i pozwoliło właściwie w ciągu kilku miesięcy osiągnąć taki poziom fotografii, że moje zdjęcia były kojarzone i rozpoznawalne na forach.

Zdradzę Wam sekret, że swój pierwszy lustrzankowy portret (który do dziś jest jednym z bardziej rozpoznawalnych moich prac) zrobiłam canonem 350D z KITowym obiektywem ze statywu samowyzwalaczem, nie wiedząc jeszcze, że jest coś takiego w lustrzance cyfrowej jak wybór wielkości i formatu zapisu i to zdjęcie istnieje tylko jako jpg i to w najmniejszej wielkości :). Zdjęcie miało mnóstwo błędów, koszmarną obróbkę (jeszcze gorszą niż ta poniższa), a jednak się podobało, zostało uznane jednym z najlepszych portretów 2006 roku. A piszę to tylko po to, by dodać Wam wiary w siebie, byście tworzyli i nie byli hermetyczni. Byście zdali sobie sprawę, że to wyobraźnia i wrażliwość jest najważniejsza, a nie sprzęt.

Po serii autoportretów, które przypadły ludziom nawet nie do gustu, a do serca, ośmieliłam się i pomyślałam sobie, że może nie jestem aż tak beznadziejna a i swoją pasją mogę zawrócić głowę komuś innemu, bo ileż można mozolnie ćwiczyć na sobie. Wzięłam „na warsztat” dziewczynę mojego brata, która była niezwykle dzielnym, wytrwałym, cierpliwym i wdzięcznym towarzyszem realizowania mych fotograficznych wizji.

Owa dziewczyna, Magda, spełniła w moim życiu także inną nieocenioną rolę, podobną do tej, jaką w Złodziejewie spełnia grafik – Karol Kalinowski (choć oczywiście w innym stopniu). Otóż ja doskonale wiedziałam, co ze zdjęciem chcę zrobić, ale nie wiedziałam najczęściej „jak?”, a brakowało mi czasu i cierpliwości, by dowiadywać się z forów, czy książek: jak to w tym Photoshopie się robi? – rzucałam Magdzie temat, a ona dawała mi receptę. Tak oto, no i na zasadzie prób i błędów, poznawałam podstawy PSa, które wystarczały mi do kreowania świata z mojej głowy.

Zapamiętywalność zdjęć z Magdą ośmieliła mnie, by wyjść poza swoje podwórko. Napisałam do fotografa mającego na swoich zdjęciach modelkę, która bardzo mi się spodobała, on zaprosił mnie na wspólną sesję i… ten fotograf jest moim najlepszym przyjacielem do dziś, a modelka, której wtedy to też była jedna z pierwszych sesji, jest jedną z flagowych modelek Złodziejewa… Oto ona – Ola Hapka, za wczesnego młodu:

Kolejne wspaniałe modelki, które dane mi było znaleźć, z tłumu wyłuskać i zaprosić do współpracy, z pewnością walnie przyczyniły się do rozwoju mojej pasji, przede wszystkim z tego powodu, że zaufały mi i umiały wejść w mój świat i ze mną go dzielić, że umiały swoim ciałem zobrazować duszę i pozwolić mi cieszyć się sukcesem jakim jest (domniemany) fakt, że na moich zdjęciach nie ma kobiet o pustych oczach. W tym miejscu nie mogłabym nie wspomnieć o Paranoi, czyli Agnieszce Machowskiej, z którą wielokrotnie stwarzałyśmy metafizykę kobiecego świata i która mocno mnie wspierała w pierwszych Złodziejewskich projektach.

No i mniej więcej tak stałam się „Złodziejką Dusz”, jak w owym czasie zaczęto mnie nazywać. Więc „Złodziejka” – poza znaczeniem związanym z dzianiem się zła i współistnieniem dobra; dzieleniem się energią; szamańskimi wierzeniami, że aparatem kradnie się duszę, stałam się kimś, kto ukazuje wnętrze innych.

Moje kolejne małe sukcesy na galeriach internetowych, komentarze i odzew, jaki dostawałam od ludzi, którzy, jak się okazało, myślą, patrzą, czują podobnie jak ja, zachęcały mnie do popełniania kolejnych sesji i dzielenia się swoimi emocjami. Ja – od zawsze introwertyczka, samotnik realizowałam wiele sesji, wciąż spotykałam się z nowymi ludźmi. Można powiedzieć, że dzięki fotografii zaczęłam odkrywać świat i ludzi na nowo. Pasja, szczęście, jak i całe życie „tylko wtedy jest prawdziwe, jeśli jest je z kim dzielić” –  wiedziałam to od zawsze, ale to Fotografia pozwoliła mi uwierzyć, że …jest z Kim. (Oczywiście nie ominęło mnie także doświadczanie potwierdzenia tezy, że „sukces mierzy się ilością wrogów”, ale to zupełnie inna historia, którą zostawię może na przyszłoroczny Halloween.)

Po cóż ja to piszę?, ano bo bez Złodziejki nie byłoby Złodziejewa…, czyli przestrzeni, w której żyję. Stopniowo zapełniałam to miejsce sprzętami nostalgicznymi – antykami, urokliwymi elementami małej architektury, zarówno to, jak i wszędobylskie stare bluszcze, stare drzewa, przepiękny pałac stały się obiektem westchnień nie tylko moich gości, ale coraz częściej obcych zupełnie ludzi, którzy pisali, dzwonili, pytali, czy nie mogłabym tego miejsca udostępnić im na zdjęcia. Pałac był moim domem, moim „dzieckiem”, nie chciałam się nim dzielić. Jednak poszukując sposobów na wyremontowanie części pomieszczeń, postanowiłam skorzystać z dofinansowania unijnego i utworzyć u siebie agroturystykę. Dzięki wsparciu finansowemu rodziców i UE udało mi się stworzyć (przy okazji odkryć moją nową pasję – aranżację wnętrz) klimatyczne pokoje dla ludzi poszukujących niezwykłych miejsc, urządzonych w duchu minionych epok, często muzealnymi meblami. Kiedy prace były prawie skończone, postanowiłam wykorzystać swoje „znajomości” na forach fotograficznych i poprosiłam adminów, by zamieścili informację o warsztatach, które wedle mojego założenia, miały ściągnąć twórcze jednostki, by te ściągnęły kolejne twórcze jednostki i by w ten sposób Pałac Jasminum mógł być nawiedzany przez ciekawe osoby. A sam pałac został spontanicznie nazwany Złodziejewem podczas wieczoru autorskiego przez Andrzeja Frankowskiego, a ja szukając niedługo po tym, określenia dla mojej inicjatywy fotograficznej pomyślałam, że to będzie dobra, niejednoznaczna nazwa warsztatów… I tak „Warsztaty Fotografii Artystycznej ,Wiele dróg – jedna pasja,” stały się Warsztatami w Złodziejewie.

Okazało się, że chętnych na warsztaty w wymyślonej przeze mnie formie „7 fotografów, 7 modelek w 7 dni” było aż tylu, że od razu musiałam ustalić dwa terminy, a nie tak jak pierwotnie zakładałam jeden. (O początkach możecie przeczytać tu.) Sukces obydwu edycji, który objawił się świetnymi zdjęciami powarsztatowymi oraz przede wszystkim zadowoleniem Uczestników skłonił mnie, bym wyznaczyła kolejną edycję warsztatów. Potem poszło już z górki – wieści o Złodziejewie niemalże same się roznoszą, a to za sprawą sielskiego klimatu, a to za sprawą Ducha Inspiracji unoszącego się w Złodziejewie, a to za sprawą często budzących zazdrość fotograficznych owoców warsztatów, które po warsztatach omawiam i selekcjonuję, doradzając Uczestnikom ewentualne udoskonalenie swoich tworów. Dzięki takiemu podejściu, mogę oburącz podpisywać się pod zdjęciami ze Złodziejewa, co czyniłam od początku, a wprowadzona przeze mnie zasada identyfikacji zdjęć linkiem, początkowo obszernie krytykowana, została też wprowadzona przez niemalże wszystkich organizatorów innych warsztatów fotograficznych i stała się obowiązującą modą. Cóż – pozostaje się cieszyć i być dumnym, że Złodziejewo dyktuje trendy.

Niezmiennie największym szczęściem tego miejsca są ludzie. Kondycja jednostki ludzkiej w obecnych czasach nie napawa optymizmem – wszędzie zauważalny konformizm, wyścig szczurów, zubożenie zasad, masowość kultury, BRAK ZASAD – jednak z pełną świadomością piszę, że Złodziejewo przyciąga ludzi ciekawych, poszukujących, świadomych, a przede wszystkim WRAŻLIWYCH. I to właśnie jest największe szczęście, którego nie potrafi zmącić „przypadek” jeden na sto, który zabłądził ze swojej prostej drogi i potem swe frustracje i kompleksy „leczy” kosztem czegoś, do czego nie dorósł, pisząc, że okolica nieciekawa, że Marcelina surowa, bo patrzy z obrzydzeniem na pijących pod stołem uczestników, podczas, gdy fotograf prowadzący omawia zdjęcia, bo złości się, gdy ktoś wynosi 200letnie meble z pałacu na błoto, etc, etc… Jeśli ktoś myśli, że będę dla niego miła tylko dlatego, że zapłacił pieniądze, nawet wtedy gdy za przeproszeniem „narobi mi na głowę”, to jest w błędzie :).

Przyjeżdżających, wybierających się do Złodziejewa, uprzedzam, że traktuję ich jak gości, nie jak klientów. Że Złodziejewo jest moim domem, nie bezdusznym hotelem. Że jest to agroturystyka i prawdopodobieństwo spotkania sarenek i wiewiórek za domem, jest bliskie  prawdopodobieństwu spotkania myszy na progu. Że w tym miejscu szanuje się ludzką pracę, ręcznie robione meble, ciszę, spokój i że warsztaty mają być okazją do Twórczych Spotkań, a nie do całodobowej imprezy suto zakrapianej alkoholem.  Nawet odrobina goryczy potrafi zepsuć potrawę, zatem by oszczędzić obydwu stronom przykrości i niezadowolenia – snobom, erotomanom, wiecznym imprezowiczom, ludziom, którzy myślę, że o fotografii wiedzą już wszystko – mówimy „nie” i zapraszamy na inne warsztaty, których na rynku nie brakuje.

Jeśli jednak jesteś Osobą, która pragnie odbyć twórczą podróż, jeśli potrafisz podporządkować się zasadom określonym w Regulaminie, jeśli cenisz miejsca z klimatem, doceniasz trud ludzi, którzy usiłują dźwigać zabytki z ruin, zniszczeń wojennych i minionego ustroju, jeśli chcesz mieć możliwość przegadania całej nocy przy ognisku z doświadczonym, znanym fotografem, jeśli zakochałeś/aś się w naszych modelkach, jeśli chcesz się czegoś nauczyć, jeśli chcesz odpocząć od zgiełku miasta i wyścigu szczurów, jeśli normalność nie jest Twoją normą – powinieneś/powinnaś zawitać do Złodziejewa.

Na zakończenie POEMAT napisany przez moje Dzieci i niczym na Akademii z okazji Dnia Nauczyciela odczytany i ofiarowany mi na zakończeniu ich Warsztatowego Tygodnia:

Złodziejewo

Zdjęcia robić każdy może
trochę lepiej, trochę gorzej,
lecz by lepsze mieć wyniki
ciągną zewsząd tu ludziki.

Na warsztaty do Złodziejki,
naszej Pani Dobrodziejki
co tu na pałacu rządzi
i pomaga nam nie błądzić.

Z okolicy i ze świata
ciągnie do niej cud rebiata
żeby lepiej robić zdjęcia,
uczestniczyć w tych zajęciach.

By polepszyć żywot marny
uczestniczyć w elitarnych
tych zajęciach przewspaniałych
w Fotografii stać się śmiałym.

Do swej dyspozycji mamy
same obiektywu Damy,
które pięknie nam pozują
światło, wizję naszą czują.

Zaszczyt z nimi jest obcować
serie fotek rejestrować
żeby o wieczornej porze
komentować, kto co może.

Wykładowcy są wspaniali,
tyle chwytów nam sprzedali
każdy swego stylu szuka
i powstaje wielka Sztuka.

Nasza wyjątkowa grupa
nikt nie idzie tu po trupach
nikt nikomu nie podpada
patrzy tylko jak pomagać.

Po zajęciach w brzuszkach burczy
bo wysiłek jest to twórczy
lecz po dziennym naszym szale
karmią tutaj doskonale.

A gdy Słonko spać się kładzie
banda nasza w pełnym składzie
przy ognisku w krąg zasiada,
swe wrażenia opowiada.

Słowik kwili, puszczyk pucha
jeden mówi, drugi słucha,
potem ranek nas zastaje
życie prosto jest tu rajem.

Kiedy przyjdzie pożegnanie
z żalu serce prawie stanie
razem żeśmy tutaj żyli
chwile cudne tu spędzili.

Tydzień szybko tak przeminął
każdy talent swój rozwinął,
wracać kiedyś tu planuje,
bo tu szczęściem promieniuje!

Wracać czas do swej parafii
służyć wiernie Fotografii
robić odtąd zdjęcia pięknie
niech zawistnym serce pęknie

Agnieszka
Basia
Daniel
Edyta
Jola
Michał
Piotr
Rafał
Sylwek

Grace, fot. Keit

D.I.S.C.O, fot. Keit

Melania, edit Keit

Nieprzypadkowa forma ćwiczenia, ponieważ autoportret uwrażliwia na istotne szczegóły, łatwe do przeoczenia podczas sesji zdjęciowej, takie jak: kompozycja i proporcje w kadrze, modelowanie światła, kreatywność w doborze formy, panowanie nad całością realizacji. Taka reżyseria portretu składa się z wielu współgrających elementów. Autoportret to próba odwagi w metaforycznym ujęciu stanu duszy, lecz także dobra okazja, aby poeksperymentować z  trudną sztuką fotografowania i wykazać się pomysłowością techniczną. Mamy zatem do czynienia z opowieścią o nas samych, naszych mocnych i słabych punktach. Problem i zagadka, zazwyczaj wiąże się z dużym wysiłkiem fizycznym, organizacyjnym i wymaga podejścia konceptualnego.
A oto najciekawsze interpretacje autoportretowiczów

Blindness, fot. Mateusz

fot. Jakub

„don’t fool with da hool” fot. Jakub

fot. Sebastian

fot. Kamila, edit: Keit
Improwizacje z Paranojką

fot. Keit, kreacja: Sebastian

fot. Mateusz

fot. Iza, retusz: Keit

fot. Bartek, kreacja: Kamila

Kilka słów o szacunku do modelki i rekwizytów…

Szanujmy także rekwizyty i wnętrza, których użyczono nam do sesji! Jeśli nie z profesjonalizmu, to ze strachu przed odszkodowaniem za zniszczenie mienia To artefakty, które nabierają magicznej mocy w obiektywie. Często rzeczy delikatne i kosztowne, wykonane ze szlachetnych materiałów i niepowtarzalne. Traktujmy je zatem tak, jak chcielibyśmy aby traktowano naszą własność. Jeśli brak nam pewności, czy nasz zamysł nie spowoduje szkody – zapytajmy właściciela o zdanie. Unikniemy w ten sposób niepotrzebnych przykrości i nieporozumień.

fot. Keit, kreacja: Kamila

THE CIRCUS JUST ISN’T THE SAME WITHOUT YOU

O grupowym wychodzeniu z siebie

O dominacji i uległości

fot. Keit

Iniemamocna, fot. Keit
Tym razem, Silos zwany Orbitalem posłużył jako plener dla dwóch przeciwstawnych stylizacji, w jakie wcieliła się Aga. Pierwsza grupa wybrała dominację, druga uległość. Ciekawe efekty dało m.in fotografowanie z chuchaniem na obiektyw oraz przez plastikową folię. Dostrzegamy fakt, że
Poniżej pierwsze efekty i backstage.

fot. Melania

fot. Sebastian

fot. Kamila

fot. Iza

fot. Bartek

fot. Kasia
fot. Keit

fot. Jakub

fot. Melania

fot. Keit

fot. Mateusz

fot. Sebastian

fot. Keit

fot. Keit

fot. Sebastian

Odnajdywanie tekstur w otoczeniu – może się przydać, aby poczarować z obróbką

fot. Jakub


fot. Kamila

fot. Keit
More Backstage

fot. Keit

Jakub i Mózg, fot. Keit

Iza, fot. Mateusz

Mateusz, fot. Keit

Wizje Kamili, fot. Keit

Kasia i jej Gargulec :), fot. Keit

…z Gargulcem,  fot. Keit

Jakub, fot. Mateusz

fot. Keit

Serdecznie dziękuję wszystkim za aktywność na zajęciach oraz życzę wielu sukcesów w kreowaniu oryginalnych portretów. Czekamy na Wasze prace.

Zachęcamy do zapoznania się z kalendarium warsztatów „Wiele dróg – Jedna Pasja”

KEIT, SJSW

fot. Keit

fot. Keit 

fot. Keit

fot. Kasia R.

Adam S., fot. Keit

fot. Keit

Pop Art Orbitalium

Wielki Silos Złodziejewski, nasz księżycowy ołtarz. Kolejne ćwiczenie, tym razem bitwa czarnych i białych. Geometryczna układanka linii i wzorów. Na szczególne wyróżnienie zasługuje stylizacja autorstwa Asi Witkowskiej zrobiona z szachowej pończochy. Pomysł trafiony w sam środek tarczy!

fot. Janusz, edit: Keit
fot. Kasia R.

fot. Paweł B.

fot. Keit

fot. Paweł B.

fot. Paweł B.

Ola, fot Kasia. R

fot. Paweł. B

fot. Kasia R.

fot. Kasia R., edit: Keit

fot. Oxana

Oxana, fot. Keit

fot. Adam S.

fot. Paweł B.

fot. Jacek, edit: Keit

Dziękuję serdecznie za miłą atmosferę!

Czekamy na wasze zdjęcia

Keit

SJSW

LUŚKA, fot. Keit

VIRUS, fot. Keit

Sezon złodziejewski 2012 rozpoczął się dla Keit 16 lipca. Po raz pierwszy na zajęciach w Złodziejewie jako muza zagościła przepiękna i filigranowa Paula Chełmińska, której serdecznie dziękujemy za cierpliwość i zaangażowany vogueing

LA GAULTIERRA, fot. Keit

Inspiracje

Dlaczego nie pokazać tym razem umysłu jako inspiracji, skoro jego twory tak fascynują innych?

fot. Keit

Buszując w rekwizytach

Zadaniem buszujących w rekwizytach jest fotografowanie tej samej postaci, każda osoba ma 5 minut, aby zmienić coś w stylizacji po swojemu. Być może to niewiele czasu na znaczną modyfikację, ale zmusza umysł do szybkich skojarzeń i pewnej dyscypliny błyskawicznego spojrzenia na temat.

W jednej z trzech stylizacji, wykorzystaliśmy między innymi zeszłoroczne kolczaste dodatki z sesji Voltrikness (wykonane na zajęcia przez Voltrika).

Można zaobserwować, jak różne osobowości i uroda modelek nadają tym samym rekwizytom zupełnie odmienną ekspresję, co przekłada się także na wybór stylu edycji. Nie bez znaczenia jest też inna lokalizacja zdjęć oraz źródeł światła.

LIBERTY FEVER, fot. Keit

Sesja grupowa popełniona w jednej z magicznych, podziemnych komnat pałacu Jasminum, kryjąca gaultierowską niespodziankę

fot. Keit

fot. Darek

fot. Ela

5 minut Ernesta, fot. Keit

mini make-up pod montaż, fot. Ela

Darek w przedhipnotycznym skupieniu :), fot. Ela

fot. Dziuniek

hard candy ;), fot. Keit

fot. Ela, edit: Keit

ORBITAL, fot. Keit

Jako pierwsza grupa dotarliśmy do Mega Silosu znajdującego się od niedawna na terenie Złodziejewa.
Taką oto księżycową scenografię wyczarowała nam Marcelina!

fot. Darek

Przygotowania w silosie: Keit, Paula i Ela, fot. Darek

fot. Ernest

Darek i Paula, fot. Magda O.

fot. Ela

fot. Darek

Klipy nie z tej ziemi…Cuda, łamanie praw fizyki bez photoshopa

fot. Darek

fot.  Magda O.

fot. Ela

fot. Ela

fot. Darek

fot. Darek

fot. Darek

Na koniec, początek bekstejdżu Czyli rozgrzewka buszujących w keitowych rekwizytach…

Przygotowania do fantomimy, fot. Ela

Paula według Dziuńka, fot. Keit

fot. Dziuniek

ćwiczenia kolażowe, fot. Keit

fot. Ernest

Niespodziewana kariera papierowego rękawka

Ela strzela nam fotki do grupensa, fot. Magda O.

Tak powstawał nasz grupen foten Od lewej z góry: Dziuniek, Berenika, Ela, Ernest, Hipnotyzer, Paula, Keit, Marcyś, O Magda, Madzia, Ania i Waldek.

fot. Ela, edit: Keit

Poniżej możecie mniej więcej rozeznać się, co i jak robimy z naszymi zdjęciami. Staramy się nie ingerować drastycznie w zdjęcia – staramy się uczyć wykonywać dobry materiał wyjściowy i potem niwelować ewentualne błędy, przeszkadzajki, nadawać zdjęciu chrakter bawiąc się kolorami, tonacją etc.

Oto nasze łupy:

Przy okazji chcielibyśmy zadać kłam tezie, że w Złodziejewie obowiązuje jeden styl obróbki – my pokazujemy narzędzia, dajemy możliwości, a to uczestnicy decydują, jak ich użyć:

A tak wyglądały nasze wesołe gromadki:

Zatem zimą można narzekać to na mróz, to na jego brak, to na śnieg, to na odwilż; można spać; można szydełkować; można się kochać, można jechać na narty i połamać sobie rękę i można też przyjechać do Złodziejewa… na szczęście to wolny kraj

Muszę wyznać publicznie, że jako matka tych warsztatów mam swoją ulubioną grupę – moi oni ukochani! –  grupa wrześniowa.

Złodziejewo ma to szczęście, że przyciąga ludzi niezwykłych, wrażliwych, szukających po świecie ciepła i wartości. Prawie bez wyjątku są to ludzie, których chce się poznać bliżej i przy sobie zatrzymać. Czasami jednak zbyt wiele łakoci powoduje mdłości, zbyt wiele przypraw w potrawie czyni ją niestrawną lub zbyt łatwo strawną ;). Grupa ludzi to mieszanka charakterów, ambicji, potrzeb, kompleksów, energii. Czasem nadmiar ambicji i indywidualizmu powoduje przekroczenie granicy zdrowej konkurencji i grupa staje się zaborcza, wtedy Złodziejewo zamienia się pole boju o najlepsze ujęcia, a bywa tak, że tydzień w Jasminum jest odpoczynkiem ludzi nieznających się wcześniej, a uwielbiających być razem i oddawać się wspólnej pasji. Wtedy dobry duch unosi się w powietrzu i otula aurą spokoju i bezpieczeństwa stare zniszczone mury.

Tydzień z cudną grupą rozpoczęliśmy tradycyjnie ogniskiem, ale niestety dokumentacja zdjęciowa z tego wydarzenia nie zachowała się.

Pierwszego dnia plener fotograficzny poprowadził Jacek Batkowski (z zapleczem w postaci mej osoby). Pozowała Alicja Błachowicz, przyoblekając kreacje Dominiki Jurkiewicz (naszej podniebnej mistrzyni).

Wieczorem swoje portrety z podróży, reportaż o kushti i inne cuda z wielkiego świata pokazał nam Bartek Sobanek i okrasił to barwnymi opowieściami wspartymi ogromną wiedzą merytoryczną.

Kolejny dzień poświęcony był na strobing. Bartek rano wyciągnął ekipę przed pałac i opowiadał, jak błyskać, by osiągać zamierzone efekty w warunkach upierdliwego światła. Pozował nasz kameleon – Paranoja.

Kolejnego dnia przewodnikiem stada był nasz myśliciel Artur Frankowski, który najpierw podczas spotkania teoretycznego zwrócił uwagę, jak wielką wagę w fotografii odgrywa kompozycja w kadrze – nie tylko elementów, ale także, a może przede wszystkim kompozycja świateł i cieni. Tego dnia uczestnicy mieli obowiązek myśleć i widzieć monochromatycznie.

Następnego dnia uczestnicy pod przewodnictwem Izy Urbaniak mieli opowiedzieć historię (większość zdjęć z tego dnia znajdziecie tu). Muszę przyznać, byłam z nich bardzo dumna…

A wieczorem… znów trafiły się nam urodziny!

Przedostatni dzień to czary-mary Marka. Czyli o tworzeniu czegoś z niczego. Pozowała szalona Monika Butryn.

Dzień pełen wrażeń i niespodzianek zakończył się późno w nocy ogniskiem przy akompaniamencie gitary po wieczornych zajęciach z cyfrowej obróbki zdjęć poprowadzonych przez Karola Kalinowskiego.

A na deser przyjechał do Złodziejewa z Berlina Gregor Laubsch. Pozowała Ola Hapka.

…no i pojechali…, ale zostawili mnóstwo dobrej energii i w Złodziejewie, i w moim sercu… Wybaczcie, że mam dla Was mniej czasu, niż bym chciała.

Prawie wszystkie zdjęcia wykonał Artur Frankowski – dobry duszku – dziękuję Ci bardzo i ściskam mocno.

Cudną grupę wirtualnie także, tak gorąco jak tylko umiem – tęsknię czasem za Wami…

Do zobaczenia w Złodziejewie! ]]> https://warsztatywzlodziejewie.pl/nasze-wspomnienia/niezapominajki/tylko-raz-na-milion-lat/feed/ 4 https://warsztatywzlodziejewie.pl/nasze-wspomnienia/niezapominajki/pomiedzy-slowami-a-ich-brakiem/ https://warsztatywzlodziejewie.pl/nasze-wspomnienia/niezapominajki/pomiedzy-slowami-a-ich-brakiem/#comments Fri, 28 Oct 2011 08:16:36 +0000 http://www.warsztatywzlodziejewie.pl/?p=4423 Marcelina Oczkowska

Gdy rozmawiam z większością fotografów, których szanuję, okazuje się, że biorą oni w ręce aparat i urzeczywistniają swoje wizje w małej czarnej puszce przez szkiełko głównie dlatego, że słowa przestały im wystarczać. Tak jak i mi kiedyś…

No bo jak wyrazić setki kłębiących się myśli w okamgnieniu? W czasach, kiedy mamy tylko okamgnienie na to, by wyrazić, co czujemy… Trudno jest zatrzymać się w tym pędzie, niebezpieczeństwem jest wysiąść, (zwalniają tylko szaleńcy i słabi). Do tego samego pociągu już nie wsiądziesz – nie zmieścisz się, spóźnisz… Wciąż coś nam umyka. Gonitwa, gonitwa, gonitwa. Wyścig pomysłów, wyścig myśli, wyścig małych siejących grozę (ale uśmiechniętych) gryzoni. …Obrazy, obrazki, fotki, foteczki…. Zewsząd atakują nas obrazki uśmiechniętych roznegliżowanych ładnych pań zachęcających nas do czegoś, czegokolwiek. Kolejny wyścig, by zdobyć coś i mieć. By zatrzymać młodość, bo przecież stare niemodne. Nawet starych ludzi, jako coś niewygodnego, wyrzuca się do bezterminowej poczekalni. Nawet „stare” żony należy wymieniać. Kult młodości. Co drugi naukowiec, nauczyciel akademicki ma swą nowiutką żoną – obecną lub byłą studentką.

Ranimy, porzucamy. A przecież znamy ból, więc dlaczego to robimy? Każdy chce żyć godnie. A każdy rani. I goni, biegnie z rozpostartymi łokciami. Mutacja szczura i sępa szuka nowości… i ładnych obrazków. Już coraz mniej myśli, coraz mniej czyta. Wracamy do piktogramów. Reklamy, bilboardy to dla mnie znaki ostrzegawcze tych czasów. To one determinują nasze życie. Dlatego nie mam telewizora. W mieście zamykam oczy. Widzę tam głównie szarych ludzi. Pewnie dlatego, jak przystało na nostalgika, zawsze szukałam innych światów. Może między innymi dlatego Złodziejewo owiewa duch minionych wieków, bo jak przewrotnie poprzez swój najnowszy film wykładał Woody Allen: ludzie żyjący przeszłością uważają, że byliby szczęśliwsi, gdyby urodzili się w odległej przeszłości, w „złotym wieku”, który dla każdego jest czymś innym. „Nostalgia to represja bolesnej teraźniejszości”.

Wielkim szczęściem Złodziejewa jest niezaprzeczalny fakt, że przyciąga ono ludzi, wrażliwych, którzy szukają innego świata – tego wgłębi siebie. Potrafią zatrzymać się – popatrzeć i zobaczyć, słuchać i usłyszeć. Jest jakaś magia w tym miejscu, która spina klimatycznie zdjęcia, tak różne od siebie, a jednak w czymś spójne. Wyselekcjonowane modelki, które poza pięknymi buziami i ciałami mają dusze, pomagają uczestnikom opowiadać historie stare jak świat…

Zapraszam do obejrzenia zdjęć, które powstały głównie na zajęciach z Izą Urbaniak, kiedy to uczestnicy mają za zadanie stworzyć serię lub tryptyk, a także na zajęciach z Andrzejem Frankowskim i Kasią Gębarowską.

Wasza Złodziejka

Między 7-14 października 2011 odbyła się kolejna edycja warsztatów „Wiele dróg – jedna pasja” w Złodziejewie, które właśnie obchodziły urodziny! „Kamea -zamiast tortu” czyli nowe logo zdobi uroczy profil autorki – Marceliny Oczkowskiej Tym razem Keit i Voltrik przywołały w złodziejewskim parku jesienną wiedźminkę Dzięki zaangażowanemu wsparciu Andrzeja i Artura Frankowskich, modły i egzorcyzmy odprawiane nad ogniskiem poskutkowały, zapewniając nam przychylność niebios i czeluści piekielnych. W niniejszym odcinku trochę o kiełbasie wyborczej, trochę o pozowaniu z grą na flecie i z galaktyką na dobranoc, bowiem zagościwszy nieco dłużej, wysłuchaliśmy z zapartym tchem wieczornej prelekcji Marka Nikodema, którego niezwykłych opowieści o kosmosie długo nie zapomnimy.

 

seria LA CATRINA, fot. Keit

Dark cabaret, jako splot makabreski z pięknem i barwą występuje w pracach KEIT od początku autorskiej przygody ze stylizacjami portretu „coś z niczego”, tworząc swoistą kolekcję fantasy danse macabre.

Przedsmak sesji –

Nasza złodziejewska wiedźminka, w koronie z liści uplecionej przez Anię

Voltrik, fot. Piotrek, edit: Keit

 

 

Nachuchawszy…

 

 

 

fot.Keit

 

 

Zanim jednak przenieśliśmy się do mitycznego ogrodu naszej egzotycznej jesieni…

Jako niezastąpiona rozgrzewka, ćwiczenie pobudzające nie tylko wszystkie członki, ale przede wszystkim abstrakcyjne myślenie i wrażliwość na koordynację wielu wymiarów powstawania fotografii

Tradycyjnie, Keit udostępniła rekwizyty, które wykorzystuje w swoich pracach na co dzień.

 

 

fot. Piotrek

Najlepsze są proste rozwiązania, choć niełatwo na nie wpaść

Tatuaż Sylwka i spontaniczna wariacja Keit (może nie szogun, ale też wciąga)

Kasia z powiewem Wenecji…

…wyjaśnia cuda światła, co Kasia podda dokładnej animacji.. weryfikacji

[antygrawitacja uszczęśliwia]  

 

fot. Sylwek Z.

 

 

Piotr gęstwinny…

Co, a raczej kogo jeszcze znajdziemy w krzakach?

 

Dzieci z dworca zoo w wykonaniu Złodziejki i Fetisha   

 

fot. Piotrek

 

 

Backstage z Voltrikiem

 

 

 

 

nachuchawszy…

(leżąc też można ciężko pracować)

 

 

 

 

 

Piotrek, fot. Keit

 

 

Sławek, fot. Piotrek

fot. Sylwek Z.

fot. Kasia, edit Keit

fot. Ania W., edit: Keit

Plug&Play

..Ćwiczcie dziewczyny, bo nie znacie dnia ani godziny

Pocałunek maski – Gildia Masek lubi to i prosimy o info, kto aranżował

fot. Piotrek

I jeszcze kilka pamiątek…

Artur, uważaj na nóż!

fot. Piotrek

 

 

na koniec Start

„Buszujący w gwiazdach”: fot. Andrzej Frankowski, źródło: pl foto

Dziękujemy za niezwykłą refleksję oraz inspirujący czas, życzymy Markowi i jego przyjaciołom międzygalakycznych sukcesów w zdobywaniu kosmosu!

Marcelina Oczkowska: Z Markiem Nikodemem w kosmos

Keit z urodzinowym kubkiem obiektywem (dzięki M.! )

Dziękujemy wszystkim za pozytywną energię i wspólnie spędzony czas

Keit

Zajęcia Kasi zaplanowane są jako te, które uświadamiają, czym jest styl w fotografii. Uczą, że nawet konsekwencja w popełnianiu błędu może określić styl i stać się jego wyznacznikiem. Uczestnicy na tych zajęciach zostają zapoznani m. in. ze sposobem widzenia świata Sarah Moon. Zajęcia te mają pobudzić do kreatywnego myślenia, do poszukiwań, których zasadą, jest brak zasad, czy może raczej łamanie kanonów.

Zdjęcia Jarka powstały podczas sławnego (haniebnego;) ekscesu uczestników, zmęczonych już edukacją, którzy po kilku godzinach zajęć spakowali się w auto i pojechali do miasteczka na pizzę :D.

Jarek został. I chwała mu za to. Jestem zauroczona jego zdjęciami. Odważnie zrobił coś zupełnie innego i udowodnił, że nasz cel – pokazanie drogi – może zaowocować pobudzeniem kreatywnego myślenia o sobie i o swojej fotografii, zmusić do poszukiwania siebie i nie klonowania pomysłów prowadzącego, czy innych uczestników. W przyszłości zachęcam wszystkich do skupienia, myślenia, podróży w głąb siebie.

Mamy jedną pasję, ale dróg jest wiele… Nie zapominajcie o tym i nie przyjeżdżajcie tu, licząc na to, że ktoś zrobi za Was zdjęcie, a Wy naciśniecie tylko spust i podpiszecie się pod nim. Warsztaty w Złodziejewie „Wiele dróg – jedna pasja”  to nie polowanie na dobre ujęcie, a wrzucenie w swoisty klimat magicznego miejsca i pokazanie stylów – od Was zależy, co z tym zrobicie. Nie jesteśmy dyktatorami, którzy narzucają swój punkt widzenia i o tym piszą niemalże wszyscy absolwenci Złodziejewa po warsztatach, choćby w referencjach.

Żeby nie szukać dowodów daleko, Jarek w mailu, w którym przysłał mi swoje zdjęcia napisał: „(…) a w ogóle to chciałem jeszcze napisać, że sam w sobie widzę różnicę w postrzeganiu świata fotograficznego przed tygodniem w Złodziejewie i po…
wydaje mi się, że mam większą świadomość panowania nad kadrem…
żeby jeszcze przełożyć to na prawdziwe panowanie nad kadrem, to już będzie dobrze :-)”.

Tak na szybko, na sucho, zapraszam na owoce z tego dnia Jarka. Jako modelka w poszukiwaniu analogii w kształtach posłużyła nasza Paranoja, jedna z najbardziej obfoconych i pożądanych modelek w Polsce, i tu kolejny dowód – da się inaczej, nawet jeśli modelka jest mocno osadzona w pewnym klimacie. Brawa dla Parani – ona także świetnie odegrała swoją rolę. Ważne jest i tworzywo, i twórca ;).

Do zobaczenia w Złodziejewie!

Wasza Złodziejka

Powyższe zdjęcia są dla mnie podróżą wgłąb siebie, wgłąb duszy kobiety, są pełne tajemnicy i oniryzmu. Paulina jak w somnambulicznym śnie jest po trosze rzeczywista, po trosze odrealniona; jawna i senna; matowa, ale z wewnętrznym światłem. Te zdjęcia to wiele historii o jednej kobiecie: pełnej zmysłowości i tajemnicy. Być może najodpowiedniejszym podsumowaniem tychże ilustracji będą słowa samej Sary Moon: „Często mówię sobie: chcę zrobić zdjęcie, na którym nic się nie dzieje. Ale żeby mogło się nic nie dziać – jakieś działanie musi to rozpocząć”….

Dziękuję bardzo uczestnikom za kreatywność, otwartość na „nowe”,  za tę przygodę i jej owoce.

Do zobaczenia w Złodziejewie!

Sztukę autoportretu docenić można tylko w jeden sposób, czyli eksperymentując na samym sobie J Gdy na własnej skórze przekonamy się, iż nie łatwo jednocześnie zilustrować wewnętrzny koncept, nadać mu formę i wyraz, zagrać kilka ról i kontrolować kilka funkcji około fotograficznych to okaże się, że udany autoportret daje wyjątkowo osobistą satysfakcję. Autoportret surrealny daje nam wolną rękę, tylko od wyobraźni zależy, w kogo się przemienimy i jaki nastrój zapanuje w kadrze.

Na przykładzie swoich autoportretów, Keit omówiła detale pracy z własną sylwetką, patenty na ciekawy technicznie kadr oraz materiały wykorzystane w swoich pracach, które udostępnia do wspólnych ćwiczeń na zajęciach w Złodziejewie. Wielokrotnie obala także mit, iż szerokim kątem nie robi się portretów

Najwięcej problemów technicznych w tym ćwiczeniu stwarza nie tyle zaimprowizowanie kreacji, co złapanie ostrości w pożądanym miejscu, w przypadku gdy używamy obiektywów np. z ogniskową 80-

105 mm, zoomów itd. Jeśli upieramy się przy czysto fotograficznym koncepcie, pomocne może być zastąpienie własnej postaci przez przedmiot, ale pamiętajmy, żeby tonacją zbliżony był do naszej postaci!

Wielokrotnie zdarzyło się, że ostrość umknęła mimo, iż była prawidłowo nastawiona. Dzieje się tak, gdy obiektyw taktuje nas jak intruza na planie, a nie stały obiekt w kompozycji. To najtrudniejsze obiektywy do autoportretów, choćby także ze względu na czas ograniczony wyzwalaczem, a odległością do pokonania między ustawieniem parametrów i udanym zapozowaniem. Właściwości  takiego obiektywu stwarzają także więcej okazji do gimnastyki, gdyż niekorzystnie nas proporcjonują.

Rozwiązaniem około fotograficznym zdecydowanie ułatwiającym zadanie autoportretowe jest wykonanie kilku ekspozycji w różnych parametrach. Kosmetyki obrazu np. optymalizacji ostrości i kontrastów dokonujemy w post procesie. Dzięki temu, podczas sesji skupiamy się na geometrii i wyrazie sylwetki, osiągnięciu jak najciekawszej formy fotograficznej.

Oczywiście, czysta fotografia i montaż stwarzają różne wyzwania i właściwie nie powinno się ich porównywać.

I have a wish to absolutny faworyt dnia, gratulujemy Wojtkowi osiągnięcia naturalnego i oryginalnego efektu, zwłaszcza, że nie spodziewał się, że uczyni to z pomocą gwiezdnej różdżki

fot. Wojtek Urbaniak, kolor: Keit

Marcin vel. easy rider or venetian knight  

fot. Marcin Ćwiek, edit. Keit

Joasia i umysł niczym serce w objęciach pod maską

fot. Keit

Tomek wykorzystał linearną prostotę materiału zamykając ją w tajemniczym harmonijnym zbliżeniu

fot. Tomek Tomala

Arleta jako Matka Boska od Groupona trzyma sztamę z Najświętszą Panienką

fot. Arleta, edit. Keit

fot. Keit

fot. Joanna Kozłowska

Kolejne ujęcia powstały w jasnym pokoju obok, oraz na zewnątrz budynku.

fot. Marcin Ćwiek, edit. Keit

fot. Joanna Kozłowska

fot. Asia Feil, edit. Keit

fot. Keit

fot. Keit

fot. Wojtek Urbaniak, edit. Keit

Tam zawsze jest ładne światło i wychodzi neutralne tło

Fot. Keit

fot. Wojtek Urbaniak

Wcale nie łatwo przez te lustereczka

fot. Joanna Kozłowska

KALEJDOSKOP W SZKLE

Szczególnie zafascynowała nas właśnie pomysłowa technika refleksyjna Joasi Kozłowskiej, której eteryczne portfolio podziwiać można na pl foto pod pseudonimem kiki123.

fot. Joanna Kozłowska

Swe niezwykłe fotografie Joasia popełnia z udziałem specjalnie przygotowanych autorskich szkiełek, kieliszków lub denek. Wykorzystuje także własne artefakty do stylizacji postaci. Poszukuje naturalnych sposobów odrealniania fotografii bez użycia Photoshopa. Jej technika refleksyjna otwiera nieskończone możliwości, tworząc magiczną mieszankę lustrzanych odbić planu głównego i otoczenia, jakie powstają spontanicznie, w zależności od potencjału przedmiotu uwagi. Uchwycenie najciekawszych kombinacji nie jest wcale łatwe i wymaga sporo wyobraźni przestrzennej.