Magdalena jest absolwentką Filologii Ukraińskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim.
Swoje zainteresowania artystyczne realizuje w obszarze fotografii przyrodniczej oraz makrofotografii, tworząc oryginalne obrazy świata przyrody. Wypracowała sobie w tej dziedzinie własny, poetycki styl, który określa mianem „malarstwo bokehowe”.
„Po pierwszym zachłyśnięciu się dużymi powiększeniami mój sposób patrzenia i pokazywania tego co mi w duszy gra zaczął ewoluować. Od klasycznych fotografii makro do bardziej malarskich, wręcz impresjonistycznych obrazów, gdzie ważniejsza staje się gra kolorów i świateł, niż encyklopedyczny, zgodny z rzeczywistością zapis otaczającego nas świata.”

Ukazuje przyrodę w odrealniony, baśniowy sposób, dzięki czemu fotografie mają niezwykły, oniryczny charakter..
W krótkim czasie stała się postacią opiniotwórczą, kształtującą nowe trendy w fotografii makro.

Prezentowała swoje prace na wystawach indywidualnych i zbiorowych w kraju i zagranicą (Wielka Brytania, Australia, Moskwa, Niemcy, Francja)
Jest laureatką wielu wyróżnień i nagród w konkursach fotograficznych w Polsce i zagranicą, w tym w konkursach pod patronatem międzynarodowych organizacji fotograficznych FIAP i PSA.

Jako pierwsza w Polsce wygrywając międzynarodowy konkurs w Anglii otrzymała tytuł International Garden Photographer of the Year 2012 .
Ma na swoim koncie publikacje w magazynach fotograficznych w Polsce i na świecie ( DFV, Foto-Kurier, Foto,Digital Camera, Amateur Photographer, DIGITAL PHOTOGRAPHY, PRACTICAL PHOTOSHOP, N-Photo, Natures Best Photographer, LeNs oraz innych magazynach i albumach, np. International Garden Photographer, Better Plant and Garden Photography a nawet VOGUE Italy oraz DUZHE Magazine w Chinach czy El Mercurio i Paula w Chile.

Więcej informacji na stronie autorskiej www.magdawasiczek.pl

Tym razem do fotozwierzeń nakłoniłam samą Magdalenę Berny. Z radością zapraszam.

Czym jest dla mnie inspiracja? To coś co mogę porównać do bodźca, przyczyny, początku, iskierki, strzępka, wspomnienia czegoś co zobaczyłam, usłyszałam, przeżyłam, doświadczyłam wcześniej. Czegoś co mnie zachwyciło, zastanowiło, wzruszyło, zmusiło do działania – co zostawiło ślad w mojej pamięci.

Nie bez przyczyny więc zawsze powtarzam, że inspiruje mnie wszystko. Najogólniej i najprościej mówiąc życie i wszystkie aspekty jego przeżywania.

Inspirowanie się nie oznacza dla mnie jednak  wiernego (mniej lub bardziej) odtwarzania i powielania tego co zobaczyłam, co ktoś sfotografował, sfilmował czy namalował.  Jest to raczej proces zapoczątkowany  przez coś co mnie zainspirowało.

W fotografii zawsze ceniłam prostotę, brak przeładowania środków wyrazu.

Choć sama fotografuję jak dotąd wyłącznie aparatem cyfrowym to jednak największą przyjemność daje mi oglądanie fotografii wykonanych analogowo i technikami szlachetnymi.

Niech kolekcję prac mnie inspirujących otworzą  zatem fotografie autorstwa Julii Margaret Cameron i Lewisa Carrolla.

Margaret Cameron zaczęła swą przygodę z fotografią dość późno bo w wieku bodajże 40 lat, aparat fotograficzny był prezentem jaki otrzymała od córki i jej męża. Fotografie Cameron to proste portrety. Głównymi ich walorami  są światłocień i gra nieostrości. Cameron rezygnowała z rekwizytów, wielką inspiracją dla jej twórczości były dzieła prerafaelickich malarzy.

Lewis Carroll inspiruje mnie przede wszystkim swoją literaturą. Idąc  tropem „Alicji w Krainie Czarów” trafiłam na serię portretów Alice Liddell (bedącej pierwowzorem postaci Alicji) i jej młodszej siostry  Loriny.

Sama jestem fotografującą matką, dlatego wśród moich inspiracji nie może zabraknąć Sally Mann (Immediat Familly)  i Margaret de Lange (Daughters). Fotografie obu pań nie wolne od kontrowersji w większości zachwycają mnie prostotą i sporą dawką wrażliwości.

Kolejną fotografującą mamą, której prace cenię i od dawna podziwiam jest francuska fotografka Jacqueline Roberts. Uwielbiam jej serie „Kindered Spirits” i „Triptychs”.  Fotografie Jacqueline tchną spokojem a technika mokrego kolodionu, którą bardzo często stosuje  podkreśla jeszcze tajemniczy i dość intymny charakter jej portretów.

Prostota, minimum środków i maksimum wyrazu to cechy charakterystyczne fotografii  Debory Parkin, Brytyjki której prace również chciałabym w tym miejscu wszystkim polecić. Sporą część jej fotograficznego dorobku stanowią portrety jej własnych dzieci.

Wiele z moich zdjęć ma charakter ilustracyjny. W tym momencie przychodzi mi na myśl twórczość  Rosjanina Olega Oprisco.  Jego fotografie podziwiam za genialną prostotę, pomysłowość oraz ogrom pracy jaki wkłada we własnoręczne przygotowanie stylizacji i rekwizytów do swoich zdjęć.

Nie będę się rozpisywać jak ważne w mojej fotografii i dla mnie w ogóle są światło i kolor. Myślę, że nie będzie cienia przesady w tym co napiszę ale jakieś 10 lat temu właśnie ze względu na fantastycznie zestawione kolory i po mistrzowsku wykorzystane światło zwyczajnie i po prostu zachwyciłam się fotografiami Leszka Kowalskiego. Oprócz wspomnianych światła i koloru o sile oddziaływania jego zdjęć na widza stanowi  wg mnie również prostota.

Nie sposób wymienić wszystkich autorów i pokazać wszystkich fotografii, które mnie zachwyciły, ograniczyłam się więc do tych kilku. Jako podsumowanie napiszę, że unikalny styl każdego fotografa jest wg mnie kompilacją wielu składników: doświadczeń, miejsc w których żyjemy, spotkanych w naszym życiu osób, mniejszych i większych zachwytów przepuszczonych przez indywidualny i niepowtarzalny filtr naszej własnej wrażliwości.

Magdalena Berny

Warsztaty – Wszystkie kolory Beaty Banach

Wierzę w to, że w naszym życiu nic nie zdarza się przez przypadek. Błądzimy czasami krętymi drogami by dotrzeć w miejsce, w którym czujemy, że jesteśmy dokładnie tam gdzie już dawno powinniśmy być. Takie właśnie jest Złodziejewo.

Pierwszy raz dotarłam do Złodziejewa na warsztaty z Magdą Berny – było magicznie i bajkowo.  Cudownie było współtworzyć z Magdą baśń pełną ukrytych znaczeń. Zakochałam się w klimacie tego miejsca, każdy przedmiot wydaje się tam opowiadać swoją historię.

Jednak podczas warsztatów z Beatą Banach doznałam olśnienia. Beata zaskoczyła mnie od pierwszych chwil kiedy ją poznałam. Jej otwartość w dzieleniu się wiedzą, połączenie niezwykłej wrażliwości z siłą, ogromne pokłady pozytywnej energii i umiejętność wydobycia z innych ludzi tego co w nich najcenniejsze. Jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki Beata maluje światłem i kolorem opowieść, którą uwiecznia w fotografii. Beata to typ Mistrza który unika zbędnego dystansu, który pokaże wiele  możliwości ale będzie Cię wspierał w wyborze własnej drogi.

Jestem wdzięczna Marcelinie za to, że stworzyła miejsce, które inspiruje i zachwyca pięknem. Jestem wdzięczna losowi ze to, że zaprowadził mnie do Złodziejewa. Jestem wdzięczna Beacie za każdą chwile wspólnej pracy.

Jeśli szukasz miejsca, które pozwoli Ci spotkać niezwykłych ludzi, które uwiedzie Cię swoją niezwykłością ale pozwoli też spotkać się z samym sobą – swoją wrażliwością i swoimi marzeniami – jedź koniecznie do Złodziejewa.

Do zobaczenia!!!!!!

Postprodukcja dla fotografujących

Chciałabym bardzo podziękować za zorganizowanie tak wspaniałego warsztatu z wyjątkowym nauczycielem i fotografem, jakim jest Karol.  Przyznam, że obawiałam się bardzo Photoshopa i oswajania go w tak krótkim czasie – od dwóch lat się czaiłam, by poznać ten wspaniały program, jednak ciągle to odwlekałam. Karol sprawił, że poznanie PS i korzystanie z niego okazało się proste i bezbolesne ! Dodatkowo zaimponowało mi, w jaki sposób prowadzone były zajęcia oraz to, że Karol dzielił się bardzo szczerze swoją wiedzą, poruszyliśmy wiele tematów ponadprogramowych. A co najważniejsze – powróciłam z warsztatów uskrzydlona, nie tylko z ogromem wiedzy , ale i wzmocnioną wiarę w siebie

Trochę zeszło mi się z wdrożeniem wszystkich informacji samodzielnie w domu, ale już nie wyobrażam sobie jak mogłam obrabiać zdjęcia tylko w Lightroomie

Pozdrawiam Noworocznie i na pewno do zobaczenia

…właśnie sobie uświadomiłam, że nie wystawiłam opinii na stronę złodziejewską o warsztatach z Pawłem więc szybko naprawiam ten błąd bo takie warsztaty nie mogą przejść bez echa ;)…

Warsztaty te były moimi drugimi w Złodziejewie. Pierwszy raz byłam pod wrażeniem ale za drugim razem to już przeszło moje najśmielsze oczekiwania. Warsztaty z Pawłem Totoro Adamcem to najlepsze warsztaty w jakich brałam udział. Wszystko było skrupulatnie przygotowane pod każdym względem.

Połączenie Totoro z klimatem Złodziejewa powoduje, że człowiek wyjeżdża odmieniony i natchniony nowymi pomysłami oraz zaopatrzony w nowe techniczne umiejętności dotyczące fotografii. Dodatkowym atutem była
przesympatyczna atmosfera stworzona przez uczestników tych warsztatów oraz przez Marcelinę i resztę cudownych ludzi ze Złodziejewa.

https://www.facebook.com/pages/Jo-Nazir-photography/526601477377049?fref=ts

Może zanim odpowiemy sobie na te pytania cofnijmy się w czasie o ponad 100 lat…

Nowa rzeczywistość, którą przyniósł  XIX wiek i szybki rozwój przemysłu, kryzys światowy, a także odkrycie fotografii spowodowało ogromne zmiany w sztuce. Odkrycie „kłopotliwej muzy” sprawiło, że malarz Paul Delaroche, odwiedziwszy wynalazcę degerotypu (rok 1839) Louisa Jacquesa Mande Daguerre’a zakrzyknął: „Malarstwo umarło!” *. Proroctwo to okazało się wprawdzie przedwczesne, ale faktycznie od chwili odkrycia możliwości rejestrowania rzeczywistości za pomocą techniki, malarstwo realistyczne przestało mieć większy sens. Stąd m.in kierunki w sztuce interpretujące rzeczywistość (już nie naśladujące) takie jak impresjonizm, ekspresjonizm, fowizm.

Prawda i jej odwzorowanie

Edward Burne-Jones, przedstawiciel mojego ukochanego kierunku w sztuce, prerafaelizmu, pytał: „Realizm? Wierne odtwarzanie? A cóż to ma wspólnego ze sztuką?”, z kolei Edgar Allan Poe o dagerotypie powiedział, że to „sama prawda w szczycie swej doskonałości”, wtórując tym samym Daguerre’owi, który uważał, że: „Dagerotypia nie jest kolejnym instrumentem, który pozwala odwzorować Naturę; przeciwnie, jest to chemiczny i fizyczny proces, który pozwala jej zreprodukować samą siebie”. Od czasów wynalezienia fotografii kiedy to estetyk Charles Blanc wyrokował: „fotografia wszystko kopiuje i niczego nie wyjaśnia, jest ślepa na domenę duszy” wiele się zmieniło, droga fotografii wcale nie była taka prosta, jak może nam się wydawać. Do dziś toczą się czasem spory o uznanie jej za sztukę, a fotografów za artystów.

Ludzie oswajani z fotografią początkowo zachłyśnięci nowym osiągnięciem techniki rejestrującym rzeczywistość, jeszcze w pierwszych latach jej istnienia zaczęli odczuwać pewien brak – jakaż prawda bowiem może być w dziele malowanym jedynie światłem – gdzie kolor? Fotografowie oraz malarze  z tęsknoty za kolorem i pełnym wyrazem dzieła podejmowali się coraz częściej prób kolorowania dagerotypów, dając nierzadko wyraz swojej wyobraźni i talentowi malarskiemu, tworząc niejednokrotnie namalowane na powierzchni zdjęcia obrazy. Używano do tego sproszkowanych farb laserunkowych nakładanych na dagerotyp pędzelkiem. Zainicjował to w latach 50 XIX wieku szwajcarski malarz Johann Baptist Isenring.  To oczywiście także była forma manipulacji, mimo że fotografia nadal miała raczej odtwórczy charakter i odgrywała służebną rolę. Czasy artystów – fotografików dopiero miały nadejść.

Poza powyższymi działaniami najstarszym znanym przykładem manipulacji – najstarszym znanym fotomontażem – jest zdjęcie maltańskich mnichów wykonane w 1846 roku przez Calverta Jonesa. Zdjęcie przedstawia czterech kapucynów na murach klasztoru w słoneczny dzień. Dopiero negatyw ujawnił istnienie piątego mnicha, znajdującego się w tle, bez którego kompozycja jest znacznie lepsza, a kontrast czarnych konturów mnichów na tle jasnego nieba wyraźniejszy.

Używane w początkach fotografii emulsje wykazywały zbyt dużą wrażliwość na kolor niebieski, w związku z tym prezentowane niebo wyglądało bardzo nieciekawie – nie widać było ani jednej chmurki, a przecież celem fotografii miało być pokazanie tego, co widzi oko. Fotografowie zaczęli więc stosować metodę podwójnej ekspozycji – jedna na niebo, druga na ziemię, a potem te dwa zdjęcia z sobą łączyli. Pierwszym krokiem do ugruntowania tej metody było zdjęcia Hippolyte’a Bayarda z 1851 roku, przez niektórych, uznawane za pierwszy w historii fotomontaż, w którym dodał chmury z innego negatywu (Bayard toczył zresztą spór ze światem uważał się on bowiem  za wynalazcę fotografii, co zresztą wydaje się bardzo prawdopodobne m.in. tu).

Rozumiemy zatem, że początkowe manipulacje miały na celu pokonać ograniczenia techniczne i „ułomności” fotografii, by ukazać rzeczywistość zastaną. Kolorowanie, poprawianie kompozycji, tworzenie świata na fotografii takim, jakim go widzimy, czy jakim powinniśmy go widzieć.  Pomimo że bez wątpienia podejmowanie owych eksperymentów wymagało wyczucia, smaku, umiejętności i nieco wyobraźni to jednak takie podejście z pewnością nie sprzyjało dążeniom Fotografii do uznania jej Sztuką.

Dziesiąta Muza

Mimo iż już w czasie kalotypii kilku fotografów zasługiwało na miano artystów – chociażby Julia Margaret Cameron, David Octavius Hill, Robert Adamson, Gustav Le Gray, Thomas Keith, jednak to dwaj malarze zajmujący się fotografią jako  pierwsi świadomie starali się wznieść fotografię na wyżyny sztuki, naśladując malarstwo. To oni pierwsi już w 1855 roku wykonywali fotomontaże z prawdziwego zdarzenia. Najbardziej spektakularnym przykładem jest praca Rejlandera z 1857 roku „Dwie drogi życia” złożona z aż trzydziestu negatywów!

Dzieło Rejlandera jest wyrazem dążenia fotografów do traktowania ich na równi z artystami uprawiającymi inne sztuki wizualne.  „Dwie drogi życia” powstały jako fotomontaż w procesie kopiowania – 28 modeli pozowało w grupach lub indywidualnie, a powstałe negatywy były kopiowane po odpowiednim wymaskowaniu, by stworzyć epicką kompozycję. I tak powstała alegoria hazardu, lenistwa, i rozpusty z lewej strony oraz pobożności, działalności dobroczynnej i pracy fizycznej po prawej stronie. Niewątpliwie Rejlander jako jeden z kopistów fresków Rafaela inspirował się jego „Szkołą ateńską”, co niewątpliwie wówczas podnosiło wartość dzieła i zdobyło poklask wiktorian.

Jak wszystko w sztuce, tak i teatralny styl oraz dydaktyczne przesłanie Rejlandera wyszło z mody. Jednak na stałe uświadomił on, jak ważna jest wyobraźnia w fotografii, dowiódł ważność artystycznych pryncypiów w powstawaniu zdjęć oraz przede wszystkim „wywalczył” prawo do zmieniania rzeczywistości.

Robinson, młodszy kolega Rejlandera, pojął, że mimetyzm fotografii, jej weryzm, bardziej spełni się w ukazywaniu scen ze współczesnego życia niż moralizowania. Jego najbardziej znany fotomontaż ciemniowy z 1958 roku „Fading away” stworzony jest z pięciu negatywów i ukazuje śmiertelnie chorą dziewczynę na łożu śmierci – motyw bardzo ważny dla ówczesnego społeczeństwa, kiedy gruźlica i inne choroby zabierały setki istnień.

Robinson przeszedł do historii jako promotor artystycznej działalności aparatem, polemizując z niechęcią do fotografii, która nagle stała się czymś sztucznym. Wprowadził też do słownika słowo „piktorialna” dla określenia działalności artystycznej fotografów. Fotografia szukała wciąż swojego miejsca na Parnasie. To wdawała się w polemikę z malarstwem (w końcu XIX wieku fotografia mocno nawiązywała do impresjonizmu), to chciała się od niego odciąć. Prace piktorialistów cechowała malarska ingerencja w odbitkę – metody pigmentowe pozwalały na wpływ fotografa na zdjęcie, ponieważ pozwalały na obróbkę ręczną zarówno negatywów jak i odbitek (na czele z gumą dwuchromianową, węglową i węglobromową, dzięki której można było naznaczać zdjęcia swoją osobowością, nadając im pożądane przez siebie kolory), idealnie wpisywały się więc w idee piktorialistów  (ich założenie było zresztą podobne do naszego, kiedy zasiadamy do tabletu i komputera, nie chcąc zdjęć pozostawiać takich, jak zarejestrował je nasz aparat). Założenie w 1884 roku w Paryżu przez fotografów i miłośników fotografii stowarzyszenia pod nazwą „Le Photo Club de Paris” było przełomem w sporze o uznanie fotografii za sztukę, dodatkowo przyczyniła się do tego grupa „The Linked Ring” wydająca pismo „Camera Work”.  Wszyscy którzy podejmowali się  manipulacji fotograficznych, dając wyraz swojej wyobraźni, udowadniali, że fotografia jest jedną ze sztuk, dziesiątą muzą, którą niesłusznie stał się film…

Rozrywka

Na przełomie wieków XIX i XX niezwykle popularna była manipulacja w celach rozrywkowych. Setki razy powielanym motywem były obcięte ludzkie członki :). Zapewne związane to było z popularnymi w tym czasie występami magików, których kulminacyjnym momentem było np. ścięcie głowy.

Licznie powstawały także kartki okolicznościowe, prace o mniejszym walorze artystycznym niż prace piktorialistów, Rejlandera i Robinsona, zdradzające jednak umiejętności tworzenia foto kolaży.

Odnajdujemy także przykłady  manipulacji zdjęć „pamiątkowych”, rodzinnych ku uciesze fotografowanych.

Lub po prostu zabawy techniką – portrety i autoportrety przedstawiające dwie postaci, dwie osobowości, dwie sytuacje – czasem z podtekstem, czasem jako tylko sztuka dla sztuki.

Z poniższym zdjęciem mam problem, umieszczę je jednak w kategorii „manipulacje ku rozrywce”. Fotografia zatytułowana „Skok w pustkę” wygląda tragicznie – samobójca rzuca się z dachu na bruk. Człowiek faktycznie skakał z dachu, ale był nim artysta realizujący swoją wizję, a na dole stała jego żona, przyjaciele i…materac.

(Dez)informacja

Fotografia dostarczała niemalże nieograniczone możliwości pokazywania wydarzeń. W początkach istnienia fotografii prasowej nie istniały żadne zasady – od fotografów oczekiwano, by dostarczali zdjęcia, w których nie brali udziału lub które w ogóle nie miały miejsca. Przykładem na tego typu manipulację jest zdjęcie pokazujące parkowanie sterowca na Empire State Building. Charakterystyczna antena tego budynku faktycznie  została zaprojektowana z myślą o dokowaniu do niej zeppelinów. Jednak niestety okazało się, ze przyjmowanie tych potężnych statków powietrznych stanowi wiele zagrożeń i powietrzna przystań na 103 piętrze nigdy nie przyjęła rejsowych pasażerów, mimo to fotografia powstała (przypominam że w  1930 roku, a zatem na kilka miesięcy przed oddaniem budynku) i została opublikowana przez wiele gazet.

Wszyscy pamiętamy zapewne aferę, którą spowodowała manipulacja grafików z National Geographic w lutym 1982, którzy potrzebując na okładkę pionowego zdjęcia przybliżyli do siebie egipskie piramidy. Dziś jesteśmy bardziej podejrzliwi, ale także organizacje medialne oraz poważne tytuły prasowe wprowadzają rygorystyczne zakazy, a ci którym udowodni się fałszerstwa są publicznie potępiani, a także często tracą pracę. Dzięki temu w wolnych krajach zdjęcia prasowe, pomimo dostępu do narzędzi z łatwością zmieniających prawdę na fałsz, są bardziej wiarygodne aniżeli przed kilkudziesięciu laty, kiedy to wprowadzanie zmian było znacznie trudniejsze.

Polityka i propaganda

Jednym  z pierwszych przykładów zdjęcia propagandowego jest fotografia Francuza Ernesta Eugene’a Apperta. Wykonał on zdjęcia rewolucyjnego zrywu Komuny Paryskiej, już po tym wydarzeniu – zdjęcia które wykonał statystom miały uzmysłowić mieszkańcom Francji brutalność rewolucjonistów.

Poniższa majestatyczna scena przedstawiająca genrała Ulyssesa Granta, późniejszego prezydenta) została złożona z trzech zdjęć: 1. koń i ciało Aleksandra McCooka, 2. portret Granta (zabrano z niego tylko głowę), 3.   fotografia jeńców wojennych schwytanych po jednej z bitew

Potem, w czasach totalitaryzmów, było już „z górki”. Nagminne było znikanie towarzyszy stojących na zdjęciach niegdyś obok Stalina czy Hitlera – ci którzy popadli w niełaskę zostali usuwani w sposób przenośny i dosłowny (często także ze świata żywych).

Towarzysze nie tylko ginęli z fotografii, czasem także w magiczny sposób pojawiali się obok siebie.

(więcej ciekawostek znajdziecie tu oraz  tu)

Mało kto wie, że jedno z najbardziej znanych zdjęć polityków w historii także jest sprawką montażystów. Fotografia Abrahama Lincolna to jego głowa przyczepiona do ciała innego polityka Johna Calhouna.

Oczywiście elementem propagandowym jest także pokazywanie zafałszowanego wizerunku polityków. Pokazałam Wam wcześniej m.in. triumfującego generała Granta, ale do dziś częstymi zabiegami jest retuszowanie, odmładzanie polityków, pokazywanie ich większymi, a zatem silniejszymi niż są w rzeczywistości. Idealnym przykładem są to fotografie „wiecznego prezydenta” Kim Ir Sena, który nigdy się nie starzał, miał bialutkie ząbki i w ogóle wyglądał cacy. Tym przykładem płynnie przechodzimy do kolejnej kategorii manipulacji fotograficznych – retuszu.

Lustereczko, powiedz przecie…

Złośliwie mówi się w tych czasach, że Photoshop jest najlepszym przyjacielem kobiet. I faktycznie na okładkach czasopism widzimy kobiety, które przez dekady wyglądają tak samo, aktorki, które wiemy, że mają problemy z figurą wyglądają jak supermodelki. Kult piękna obecny był niemalże od zawsze i w każdej kulturze. Cyfryzacja jedynie ten proces ułatwiła, a wcześniej to nie kobiety były głównym obiektem, który należało upiększać w oczach odbiorców…

Retuszowanie jest zdaje się najbardziej powszechną i jednocześnie najmniej spektakularną formą manipulacji, nie będę poświęcać jej zatem więcej miejsca, ponieważ zetkniecie się z przykładami na każdym kroku. Zdajecie sobie także zapewne sprawę, że nasze babcie, prababcie, które na zdjęciach mają gładkie niczym niemowlęta cery, pozbawione wszelkich niedoskonałości, wyraziste brwi itd. niekoniecznie tak wyglądały – swój wygląd zawdzięczają retuszerom ślęczącym nad negatywami z ołóweczkiem i mozolnie poprawiającym to i owo…

Metafory i podświadomość

W XX wieku fotografia na dobre ugruntowała swoją pozycję zarówno jako nauka, jak i sztuka. Na dobre zaczęła prowadzić dialog z malarstwem, rzeźbą, architekturą, filmem, reklamą, poezją. Czasem konkurowała z powieścią społeczną i obyczajową, dokumentując i katalogując życie oraz rzeczywistość. Ocierała się nawet o nauki ścisłe i przyrodnicze. Jednak jak wielokrotnie powtarzałam w tym  artykule artystą nie czyni człowieka naśladowanie. Już nauczyciele akademiccy powtarzali, że wprawdzie sztuki można się nauczyć, ale trzeba mieć dobre inspiracje i umieć poprawiać naturę. Wassily Kandinsky uważał, że totalne dzieło sztuki to takie, które będzie  wyrazem pierwiastka duchowego.

Fotografia dostarcza nam szeroki wachlarz środków formalnych i ekspresji dzięki czemu możemy za jej pomocą wkraczać w rejony sztuki, w tym także abstrakcji. Po fotografiach z XIX wieku, których celem było zrównać się z malarstwem i pokonać wszelkie ograniczenia w odwzorowaniu rzeczywistości, XX wiek stał się czasem, ukazywania dzięki fotografii tego, co podświadome. Bodźce wizualne i cele estetyczne ustępowały miejsca manifestowaniu siebie. Dla przykładu Laszlo Moholy-Nagy swoimi fotograficznymi kolażami zmierzał w kierunku poezji („Pomiędzy niebem a ziemią II” 1926), fotografia stała się jego medium do prezentowania w metaforyczny sposób własnego światopoglądu.

Poniżej prezentuję Wam jedne z najbardziej surrealistycznych prac sprzed ery cyfryzacji, jakie znam.

Stworzenie w 1988 przez Thomasa i Johna Knolla Photoshopa i rozwijanie jego narzędzi z każdym rokiem coraz bardziej, znacznie ułatwiło sprawę manipulowania fotografowaną rzeczywistością, ale motywacje pozostawały takie same jak przed ponad stu laty, w początkach fotografowania czyli: upiększanie, poprawianie, ukazywanie tego co niemożliwe, sztuka, propaganda i rozrywka.

Mia Fineman, kuratorka wystawy „Faking It: Manipulated Photography Before Photoshop” zorganizowanej w National Gallery of Art w Waszyngtonie, zapytana, „jak era cyfrowa wpłynęła na stosunek fotografii do prawdy?” odpowiedziała „Otóż po trzech latach badań, których kulminacją jest ta wystawa, moja odpowiedź brzmi: wcale nie tak bardzo.” (cyt. za: „Newsweek”)

Wydaje mi się, że dziś najważniejszy jest cel manipulowania – prawda nie musi być prawdą, jeśli nie będąc nią, nie wmawia się nam, że nią jest – jeśli jest manifestem artystycznym, wyrazem wyobraźni artysty, czy jego światopoglądu, lub chęcią ukazania świata takiego, jaki artysta chciał widzieć. Prawda nie musi być prawdą, jeśli jest Sztuką. Oby eksperymentatorom przyświecała myśl Mallarme’a: „Nazwać obiekt to pozbawić go dwóch trzecich przyjemności możliwej do odnalezienia w wierszu. Zasugerować go – oto jest marzenie”.

Źródło zdjęć.

Na deser chciałabym Wam pokazać kilka   bardzo interesujących w mojej ocenie prac współcześnie żyjącej artystki Ani Bodnar.

*Droga do  wynalezienia fotografii zaczęła się setki lat wcześniej. Już w starożytnej Grecji Arystoteles (384 r. p.n.e.322 r. p.n.e.) podobno zaobserwował obraz tworzony na ziemi przez przenikające między liśćmi promienie słoneczne. O przechodzeniu promieni świetlnych przez niewielki otwór pisał Euklides (ok. 365 r. p.n.e. ok. 300 r. p.n.e.) w swej Optyce. Obserwacje za pomocą camera obscura prowadzili starożytni Chińczycy, Grecy i Arabowie, ale najstarszy pełny opis ciemni wyszedł spod pióra arabskiego matematyka Alhazena (Hasana) z Basry i pochodzi prawdopodobnie z 1020 r. naszej ery.
Z „ciemnego pokoju” korzystali astronomowie (podobno również Mikołaj Kopernik), ale przede wszystkim malarze (Leonardo da Vinci, analizując obraz z camera obscura określał perspektywę, a Canaletto ponoć wspomagał się w ten sposób podczas malowania wedut Warszawy).
Aby powstało coś, co dzisiaj nazywamy odbitką fotograficzną, konieczne było wynalezienie metody zarejestrowania tworzonego obraz.

warsztaty: Postprodukcja w fotografii

Warsztaty fotografii ślubnej to były trzy dni bardzo wytężonej pracy. Intensywne warsztaty z doświadczonymi fotografami: Karolem Kalinowskim i Jackiem Batkowskim, którzy nie żałowali swojej wiedzy i chętnie z nami się dzielili. Podobało mi się szczegółowe omawianie zdjęć uczestników, które na pewno zaprocentuje w przyszłości. I największy atut – sesja z wymarzonymi modelami w uroczym kościele, w pałacyku złodziejewskim i przypałacowym parku.

Mam nadzieję wracać do tego miejsca i wszystkim zafiksowanym fotograficznie polecam te warsztaty.

Podziękowania dla Marceliny, Karola i Jacka.

https://www.facebook.com/portretyanety?fref=ts

Warsztaty z Magdaleną Berny, z Anką Zhuravlevą

W życiu przede wszystkim kieruję się intuicją, a ta – nieomylna – od momentu, w którym przepadłam w ramionach fotografii, szeptała mi do ucha „Złodziejewo… Złodziejewo…”. Nie dotarłam tu od razu, los chciał, bym trochę sobie na to poczekała, bo za pierwszym razem dopiero w sierpniu tego roku na warsztaty z Anką Zhuravlevą. Cóż mogę powiedzieć, obcowanie z fotografią Anki to niezwykle inspirujące doznania, ale osobiste spotkanie z tak charyzmatyczną kobietą, to coś niezwykłego. Trzeba to przeżyć, skonfrontować się z Jej spojrzeniem i wrażliwością. Gorąco polecam.
Jednak prawdziwej Iluminacji, i to przez wielkie „I”! doznałam za sprawą Magdaleny Berny. Moja intuicja mnie jak zwykle nie zawiodła. Już przed wyjazdem czułam, że po prostu muszę się z Magdaleną spotkać, choć oczywiście w żaden racjonalny sposób nie mogłam tego sobie wytłumaczyć. Nie będę oryginalna, jeśli powiem, że fotografia Magdy mówi do nas czystą magią. Magią niezwykłej zwyczajności, czegoś nieuchwytnego, co zostaje pod powiekami i w duszy. Możliwość wspólnego fotografowania, kreowania własnej baśni, odkrywania, że lubimy te same rzeczy, że poruszają nas te same motywy, że śnimy podobnie na jawie, to cudowny prezent od losu. Jeśli dodać do tego niezwykłość Złodziejewa – z jego plenerami i jedynymi w swoim rodzaju zakamarkami, o samej Marcelinie nie wspominając (która jak zwykle ma baczenie na to, by uczestnicy byli „zaopiekowani” pod każdym względem i w wielkim komforcie mogli oddać się  fotografowaniu całą duszą i ciałem) to mamy warsztaty IDEALNE. I jedyne, co mogę jeszcze powiedzieć, to… że ja tu na pewno wrócę nie raz. Już nie mogę się doczekać.

serdeczności
Maura Ładosz

Kreowanie baśni z Magdaleną Berny

Patrząc na zdjęcia Magdy Berny mam wrażenie, że moje pisanie tutaj jest w zasadzie zbędne – one mówią same za siebie. A jednak, z ogromnej wdzięczności za to jak Magda wykorzystała nasz czas, za jej i Marysi cierpliwość, serdeczność i za przekazaną wiedzę, rady i zaangażowanie pochylę się przez chwilę, której w zasadzie nie mam (bo już piętrzą się nade mną 'obowiązki szkolne’ i niewiele snu mi już zostało) nad klawiaturą.

Dlaczego warto jest przyjechać do Złodziejewa na te właśnie warsztaty? Dlatego, że warto jest chociaż przez chwilę spojrzeć na świat oczami Magdy, dlatego, że warto doświadczyć tego, jak szybko znajduje idealne światło (nawet w słoneczne południe!) i miejsce, dlatego, że nie ma w niej żadnej napinki i cierpliwie odpowiada na pytanie, które słyszała już – idę o zakład – milion razy, dlatego, że zdjęcia, które powstały pod jej okiem były cudne już w aparacie, dlatego, że pokazuje bardzo ładne świat kolorów, gdzie wszystko dobrze się ze sobą komponuje, dlatego, że jest szczera i otwarta i że jest spójność między jej zdjęciami i samą Magdą.

Dodatkowo, Złodziejewo to idealne wręcz miejsce do ładnych zdjęć w plenerze i wewnątrz nieprawdopodobnych budynków. Jako wybredny jadacz dodatkowo 'skażony’ wegetarianizmem, i nauczony rozczarowującym doświadczeniem, zabrałam ze sobą na warsztaty torbę pełną jedzenia. Nie ruszyłam z niej nic. Pyszna opcja wegetariańska zawsze była dostępna – co więcej, mogłam sobie często przebierać w różnościach, tak, że do domu wróciło mnie o jakiś kilogram więcej.

A Marcelinę (która, nota bene, jest wspaniałym fotografem – koniecznie odwieźcie jej stronę, żeby się przekonać, że ja tu nie kadzę) podziwiam za to, że tak dobrze nad wszystkim czuwała, że dbała o nas i – mimo nadmiaru obowiązków- zawsze potrafiła znaleźć dla nas czas.

Warsztaty pt. ” Kreowanie baśni z Magdalena Berny”

Po raz kolejny miałam możliwość odwiedzenia Złodziejewa i uczestniczenia w warsztatach, tym razem pod okiem Magdy Berny.

Wizyta w Złodziejewie jak zwykle okazała się bardzo udana i owocna. Dziękuję wspaniałej grupie szalonych „Rureczek”, prowadzącej Magdzie, trzem PRZECUDOWNYM małym modelkom: Jagódce, Marysi oraz Julci. Dziewczyny stanęły na wysokości zadania zadziwiając nas swoim profesjonalizmem i cierpliwością. Podziękowania oczywiście dla Ciebie Marcelino za całą organizację, za ciepłe słowa!

Dla tych, którzy jeszcze nie mieli okazji zajrzeć do Złodziejewa, dla tych , którzy być może się wahają : to najlepsze, najbardziej uzależniające miejsce w jakim może się znaleźć osoba , która choćby w minimalnym stopniu interesuje się fotografią!

Polecam !!!

Zlodziejewo odwiedziłem już po raz trzeci i muszę powiedzieć ze to nie był ostatni raz.
Warsztaty organizowane przez Marcelinę i prowadzone przez zapraszanych mistrzów są w pełni profesjonalne.
w każdej chwili pobytu odczuwałem magie tego miejsca i choć było to tylko trzy dni miałem wrażenie jak bym tam był trzy tygodnie.
Ogrom wiedzy z jakim się wraca do rzeczywistości sprawia ze postrzegamy inaczej, jesteśmy bardziej wrażliwi na otaczające nas piękno.
Jak zwykle wszystko było dopięte na ostatni guzik od zakwaterowania w stylizowanych pokojach , profesjonalne modelki,prowadzenie przez Andrzeja Frankowskiego do
przepysznej zlodziejewskiej kuchni.
Wszystkim entuzjastom fotografii nie tylko amatorom ale i profesjonalistom serdecznie polecam to magiczne miejsce, ponieważ tych wrażeń nie da się po prostu opisać, to trzeba przeżyć.

Na zakończenie mogę tylko napisać – do zobaczenia następnym razem.

pozdrawiam
Lukas

Twórcze wczasy

Chciałbym podziękować Tobie za organizację „Twórczych wczasów” w których miałem okazję uczestniczyć (choć co do tych „wczasów” to mam zastrzeżenia ).
Zebrała się niesamowita grupa uczestników, dobrałaś „śmietankę” fotografów i piękne modelki. Super klimat, pyszne jedzenie, piękna lokalizacja.
Nauczyłem się naprawdę dużo, nie tylko na samych zajęciach ale również podczas wieczornych rozmów z uczestnikami. Otrzymałem dużo mobilizującej krytyki. Nabyłem cenne doświadczenie.
Liczę, że zdobyta tutaj wiedza zaprocentuje w niedalekiej przyszłości.

pozdrawiam

Michał

Przejechałam 960km w jedną stronę …. Warto było :-).
Niesamowity klimat , wspaniali ludzie i profesjonalizm 100%.
Podziękowania dla Marceliny za tak doskonałą i konkretną organizacje .
Podziękowania dla Wiktora za warsztaty pełne wiedzy .
Podziękowania dla wspaniałych modelek
I całego zespołu Marceliny, który o nas dbał bez końca .

POLECAM ! Lepszych warsztatów nie znajdę i mam nadzieje, że będzie mi dane jeszcze wrócić do Złodziejewa!
Kaja

Kreowanie baśni z Magdaleną Berny

Jadąc na warsztaty miałam pewne obawy – czy dam radę? Czy to na pewno dla mnie? Na miejscu zaskoczyło mnie dosłownie wszystko! Miłe powitanie już od progu, przyjazna atmosfera, fantastyczni ludzie, duża dawka zarówno praktyki jak i teorii przekazanej w sposób bardzo profesjonalny ale też i przystępny. Prowadząca warsztaty Magda Berny okazała się być niezwykle ciepłą i otwartą osobą, podobnie jak Marcelina, która wiele serca wkłada we wszystko, co robi Miejsce jest bardzo urokliwe, idealne zarówno do fotografii plenerowej w cudownym parku jak i w nietuzinkowych wnętrzach. Fantastycznie było przechadzać się po parku i dosłownie co kilka kroków odnajdywać nowe ciekawe miejsce do fotografowania. Do dziś jestem oczarowana Złodziejewem, atmosferą tam panującą… no i złodziejewską kuchnią! O tym też muszę napisać – posiłki pyszne, świeże, pachnące Myślę, że jak ktoś raz już się tam wybrał, to kolejne warsztaty w Złodziejewie są już tylko kwestią czasu Mam nadzieję, że niebawem znowu się tam wybiorę, bo wynosi się stamtąd wiele – wiedzę, inspiracje, nowe przyjaźnie i wspaniałe wspomnienia

Chciałabym złożyć wyrazy uznania dla Marceliny za doskonałą organizację warsztatów, wszystko w najmniejszych szczegółach dopracowane do perfekcji, ukłon za klimat i konsekwencję w aranżacji całości przedsięwzięcia. Miejsce również mnie nie zawiodło, niesamowite źródło inspiracji, wspólnie z modelkami, prowadzącym i z dostępem do słynnej szafy złodziejewskiej można wyczarować tam cuda. Każdy znajdzie coś dla siebie

Fan page na fb

Warsztaty: Fotografia ślubna

We wrześniu ubiegłego roku miałam ogromną przyjemność uczestniczyć w warsztatach fotografii ślubnej. Mieszkałam w piwniczce z trzema dziewczynami i choć każda z nas jest z innego miejsca Polski to mamy stały kontakt, wymieniamy się doświadczeniami,  wiedzą, wspieramy się i planujemy nawet wspólne spotkanie fotograficzne.

Myślę,  że mogę śmiało powiedzieć,  że spotkanie w Złodziejewie, zapewne nie pierwszy i nie ostatni raz zaowocowało przyjaźniami. Słowo dziękuję to zdecydowanie za mało by wyrazić moją,  naszą wdzięczność i podziw dla Ciebie i Złodziejewa. I tak sobie myślę, że to nieprawda,  że o Złodziejewie powiedziano już wszystko i że sfotografowano je do końca.  Tego się po prostu nie da zrobić.  Tam trzeba przyjechać, by poczuć tę wspaniałą atmosferę,  to miejsce pachnące drożdżówkami, i tę magię pałacu i parku. No i przede wszystkim by poznać tak niesamowicie utalentowanych ludzi, wspaniałą Złodziejkę Marcelinę i cudownych prowadzących Jacka i Karola. Złodziejewo nie może mi wyjść z głowy od kiedy wróciłam.  Dodało mi wiatru w skrzydła i pewności siebie. Dziękuję!

Przesyłam moc serdeczności
Pozdrawiam,
Małgorzata