Weekend z Mistrzem – Warsztaty “Zima w Ogniu” – akt w studio z Andrzejem “Fetishem” Frankowskim, 28 lutego – 2 marca

Serdeczne dziękuję. Pasja przywiodła mnie do Złodziejewa, o którym wiele słyszałam. Śledząc stronę warsztatów podziwiałam piękne parkowe otoczenie oraz klimatyczne wnętrza i zawsze myślałam “fajnie byłoby się tam znaleźć i przeżyć podobne jak inni uczestnicy innych warsztatów chwile”, ale… te które przeżyłam są wyłącznie moje i będę je długo pielęgnować. Był to czas  pełen pozytywnych emocji i wzruszeń. Możliwość obserwowania Fetisha przy pracy – z jednej strony spokój i cudowny kontakt z modelką, z drugiej wzrastająca adrenalina, po prawie “bezdech” w momencie strzelania foty. Miejsce urzekło mnie bardzo. Pyszna kuchnia z opcją wegetariańską od ręki.

Dziękuję Marcelina, stworzyłaś bardzo przyjazne do twórczej pracy miejsce.

Kobiece ciało to dla mnie…

Andrzej Fetish Frankowski: Jest przede wszystkim świątynią, a nie straganem targowym. Niemniej jednak, po przeglądaniu profili modelek na różnych portalach nasuwa mi się wniosek, że są wystawione na sprzedaż. Jeśli tak w rzeczywistości nie jest, to czasem zdjęcia tak o nich mówią. Zawsze poszukuję kwintesencji piękna i skromności. Ciało kobiety nie ma granic wyglądu. Nie musi być szczupła, nie musi być brunetką. Modelka musi emanować sobą.

Kim jest dla ciebie modelka idealna?

Andrzej Fetish Frankowski: Idealna to ta, która jest kobietą w każdym calu. Idealna to nie ta posiadająca większe piersi czy ładniejszą pupę. To są rzeczy drugo-, a nawet trzeciorzędne. Idealna to kobieta z klasą, której obecność i zapach wystarczą, by stracić dla niej zmysły. Modelka idealna to modelka gotowa na poświęcenia i widząca świat oczyma fotografa, znajdując się po przeciwnej stronie obiektywu. Modelka idealna jest świadoma
tego, że akt to sztuka, a nie sposób na karierę.

Dlaczego kobiety w akcie fotografuje się częściej niż mężczyzn?

Andrzej Fetish Frankowski: Odpowiedź wydaje się prosta. Bóg jest mężczyzną i stworzył piękniejsze to, co podobało się jemu. Doszedł to takiej perfekcji w stwarzaniu ciała kobiety, że one nawet podobają się tej samej płci. Piękno kobiety można wyrażać na miliony sposobów i czasami szkoda, że niektórzy mężczyźni wydobywają je niszczeniem ich życia. Pewnie u podstaw naszej egzystencji leży poczucie, że on to Bestia, a ona to Piękna. Odpowiedzią na to pytanie jest też fakt, że akt kobiecy jest piękniejszy dla obu płci. Gdyby tak nie było, to częściej fotografowano by w akcie mężczyzn. Czy jest sens na siłę udowadniać, że on jest lepszym materiałem do podziwiania? A może przyczyna tego fenomenu leży u podstaw budowy anatomicznej ciał? Poza tym, każdy z nas był przytulany do piersi matki, stąd widok nagiej kobiety jest dla nas utożsamieniem bezpieczeństwa i ciepła.

Dobierasz plener do modelki czy może modelkę do pleneru?

Andrzej Fetish Frankowski: Dobieram miejsce do czasu. Nie mam ustalonych miejsc ani modelek pod konkretny plener. Moja głowa jest szklanką z wodą mineralną, w której pomysły rodzą się jak bąbelki na ściankach. Nie ma mowy, abym na dzień czy godzinę przed zdjęciami wiedział, że plener będzie wyglądał tak czy owak. Jedyne, czego jest pewien, to czy modelka występowała będzie sama czy w towarzystwie.

Jak przygotowujesz się do sesji zdjęciowej?

Andrzej Fetish Frankowski: Cały proces przygotowania się do sesji to wypicie kawy z sześciu łyżeczek. Następnie nawijam rolkę filmu, który mam pod ręką i wybieram się tam, gdzie woła mnie natura. Staram się skupić bardziej na fotografowaniu niż na
przygotowaniu do tego. Przecież liczy się zabawa i prace, a nie stres i „myślenie o niedzieli”.

Wybierasz częściej plener czy studio? Dlaczego?

Andrzej Fetish Frankowski: Najczęściej plener, choć początki miałem studyjne. Dziś preferuję plener z prostego powodu: jest tam dużo świeżego powietrza (śmiech). W plenerze można wyszukać wiele rzeczy pomocnych w tworzeniu kompozycji zdjęć.
W studio nie ma aż takich możliwości, tam jest gra świateł i cieni oraz układu ciała modelki. Plener zaś pozwala na wkomponowanie osoby w naturę, która sama dopowie dalszą historię. Staram się unikać zabudowań i urbanistyki. Kręci mnie natura w czystej postaci. Krzaki, trawy, pola, kaczki, gęsi, droga na Ostrołękę…

Sprzęt, którego używam, to…

Andrzej Fetish Frankowski: W pracy najintensywniej używam wzroku i mózgu. Później dobieram sprzęt do swoich wizji. Aktualnie fotografuję Pentaconem Six na fi lm 120. Być może taka jest moja misja, bo cyfrówki nie kochają mnie do końca.

Ilość sprzętu ograniczam do minimum. Body i dwa obiektywy starczają w zupełności. Najczęściej używam teleobiektywu dającego ciekawą plastykę na zdjęciach. Jak wiadomo, fi lm również ma wpływ na plastykę. Sprzęt, którego używamy w pracy, nie ma za wiele do powiedzenia. Zdjęcie z aparatu za sto tysięcy też może być słabe. Liczą się pomysły, później umiejętności i na końcu technologie. Dobre fotografi e robi się nawet pinholem. Moją tajemnicą jeśli chodzi o aparat cyfrowy jest… telefon komórkowy.
Fotografuję nim niemal wszystko, co widzę. Może kiedyś wydam album „Andrzej Frankowski – świat z telefonu komórkowego”.

Obróbka zdjecia sprowadza się dla mnie do…

Andrzej Fetish Frankowski: Podstawą jest  skanowanie filmu. Podczas odpowiedniego skanowania osiąga się ciekawe rozpiętości tonalne zdjęć. Do ich obróbki zawsze używam pliku TIFF otworzonego w popularnych programach. Jakie to są programy, każdy wie: Excel, Word, Paint i Piccassa (śmiech). Nie staram się nigdy dociągać kolorów do tych, jakie były w danym momencie na ujęciu. Liczy się dla mnie bardziej moje wyobrażenie o zdjęciu niż oddanie rzeczywistości. Lubię sycić kolory. Lubię konkretne kontrasty i światła. Nie dodaję rzeczy lub przedmiotów, których nie było. Staram się też niczego nie usuwać. Zawsze skanuję i zostawiam zdjęcie w pełnym kadrze. Mitem jest to, co mówią o mnie, że twierdzę, iż czarna biel w kwadracie broni się zawsze. Mitem nie jest jednak fakt, że obrabiając zdjęcia, nie liczę godzin, tylko wyrywam kartki z kalendarza.

Pytania: Paweł Staszak

Na zewnątrz wielka gaduła, wewnątrz ciepły, pełen pozytywnej energii i pasji człowiek: „Z zamiłowania projektantka ubioru, Z urodzenia krawcowa, Z doświadczenia konstruktorka odzieży, Z wykształcenia plastyczka i rzeźbiarka.”

Ku mej uciesze Basia przyjęła moje zaproszenie i zgodziła się przyjechać do Złodziejewa ze swoimi kreacjami, użyczając ich naszym uczestnikom. Efekty ich wspólnej pracy, które były dla wielu z nich pierwszą sposobnością fotografowania modelki w dziełach spod igły projektantki, czy też dzieła spod igły projektantki na modelce, możecie ocenić sami. Staraliśmy się, aby nie był to stricte fashion, a  by zgodnie z założeniem Złodziejewa nawet stroje miały duszę… Poniżej bohaterowie wpisu – autorzy zdjęć (podziękowania dla tych, którzy mi je podesłali), inspirujące ciuszki oraz polska-lepsza wersja Angeliny Jolie – Alicja Błachowicz.

Kolejną okazję współpracy z Basią i sprawdzenia swojej kreatywności uczestnicy warsztatów w Złodziejewie będą mieli podczas edycji lipcowej „7 fotografów  w 7 dni”. Gorąco zapraszam!

Koniecznie zajrzyjcie też na stronę Basi:
http://www.basiaolejniczak.pl/

Marcelina

Tak było w przypadku poznania Kasi – ja tylko minimalnie pomogłam losowi. Przeczytałam w prasie o kobiecie, która organizuje warsztaty fotograficzne dla innych kobiet – coś w rodzaju terapii i próby wyrwania ich z marazmu po jakichś przejściach. Z przypadkowo znalezionego artykułu zawędrowałam na stronę Kasi. Okazało się m.in., że w tym samym czasie studiowałyśmy na tym samym wydziale UMK, ale jej nie odpowiadały nasze realia uczelniane i wybyła do Berlina, gdzie skończyła arcyciekawe studia o płci kulturowej, później skończyła też w Łodzi fotografię, teraz doktoryzuje się w Berlinie. Ale nie to jest najważniejsze… Po przeczytaniu kilku suchych informacji o niej, moja intuicja podpowiedziała mi, że może to być mój kolejny strzał w 10 jeśli chodzi o prowadzących organizowane przeze mnie warsztaty – postanowiłam się z Kasią spotkać. To spotkanie przerosło moje oczekiwania – poznałam młodą, energiczną, mądrą, oczytaną, ciepłą, fascynującą kobietę. Jestem bardzo dumna, że mam kogoś takiego w kadrze…

Kasia jest jedną  z nielicznych osób wśród prowadzących, która nie jest fotografem portalowym, i jest to wielką zaletą, ponieważ zapewne między innymi dzięki temu, wnosi powiew świeżości do Złodziejewa. Przewraca w głowach uczestników, mobilizuje do poszukiwań i przekraczania własnych ograniczeń, łamania zasad i robi to z niezwykłą klasą…

Poniżej impresjonistyczne twory, które stworzyli uczestnicy pod batutą Kasi  Gębarowskiej (modelowała Anka Sroka). Ja jestem zakochana….

Jeśli macie podobne odczucia i uczucia, jak ja, to nie pozostaje mi nic innego, jak zaprosić Was na kolejne edycje z udziałem Katarzyny Gębarowskiej.

Marcelina

Wybrałam tylko te moim zdaniem najfajniejsze, ale i tak profilaktycznie zrobiłam sobie dużo kawy, zanosi się bowiem na zarwanie sporej części nocy i tym samym na spore fotostory…

uściski, pozdrowienia

Marcelina

Ale najpierw było tak: Tomcio Miksa przywiózł do Złodziejewa informację, że będzie w „nasz” weekend padał śnieg i będzie -5 stopni, o zgrozo!, wiem, że kwiecień-plecień, ale wiosenny plener w takich warunkach?!, tego właśnie i właściwie się bałam, ale na szczęście w sobotę, kiedy powitała nas iście wiosenna auram okazało się to radiowym primaaprilisowym żartem.  Jeszcze w piątek, korzystając z dobrodziejstwa wsi i parku rozpaliliśmy ognisko pod rozgwieżdżonym niebem i tradycyjnie już puszczaliśmy lampiony.

A w sobotę razem z Agatką i Alicją dziarsko ruszyliśmy w plener – w tym miejscu w imieniu całej grupy chciałam podziękować Tamarze za nieocenioną pomoc w stylizacjach. Towarzyszył mi oraz absolwentom z kadry: Fetish, Karol Kalinowski, Jacek Batkowski – dziękuję.

Poniżej owoce łowów, które na bieżąco będą w tym miejscu uzupełniane.

Z efemerycznej driady Ania w chwilę przeistoczyła się w opętaną zmorę…

Prawda jest taka, że było nas więcej niż można było pomieścić w pokojach i jadalni… i to wielkie szczęście, bo uczestnicy do nas wracają… wyjeżdżają, ale …wracają. Czasem to że aż tyle osób nas lubi, jest pewnym dyskomfortem ;)… tak jak w momencie zatrzymanym w kadrze poniżej. Kilkunastu „napalonych” fotografów… no niestety, czasami wyglądało to tak:

a plony z tego takie:

No ale na szczęście mamy kilka backstage’y:

W sumie to Eutanator ma więcej zdjęć niż modelki…

Dziękuję wspaniałym modelkom, zdolnym fotografom za wspólny weekend… do następnego…

I podsyłajcie mi zdjęcia Łobuzy jedne!!!, przecież wiem, że to powyżej to tylko garstka…

Marcelina

Pomimo że nie udało nam się rozpalić ogniska, słońce na chwilę nas rozpieściło i wyjrzało zza chmur, przypominając o wiośnie, a wtedy nasi goście postanowili zamienić studio na plener i wymknęli się do parku – to kolejny dowód i powód na to, by kolejne studyjne warsztaty zrobić dopiero jesienią

Ale nie nie nie – nie dajcie się zwieść pozorom, że w studiu było tak nudno, że po parku chłopcy się rozpierzchli…

W studiu odbyło się np. polowanie na wściekłego lisa, który zaatakował Olę:

…na szczęście zakończone powodzeniem:

było też parę poważnych momentów, ale dowodów na nie brak

…a pogoda zmieniała się jak w kalejdoskopie…

Owoców szukajcie w galerii.

Pozdrawiam Was ciepło!!! i do zobaczenia…

Marcelina

Podobno właśnie na to czekali… To usłyszałam, kiedy już po czasie doszłam na miejsce akcji pod potężny stary wiąz nazwany przeze mnie „Tristan i Izolda”. Wszyscy byli oniemiali, każdy pod swoją gałązką myślał o tym, co się właśnie wydarzyło. Po chwili Tami, Fotoalterego zaczęła mi opowiadać, że to była istna magia, coś niewiarygodnego… Zapraszamy i Wy możecie to przeżyć…

Poniżej backstage’owy fotoreportaż Tamary Kresowicz-Dobrychłop