Mając szczęście stykania się z osobami, które imponują mi talentem i wyobraźnią, postanowiłam zapytać je o ich inspiracje i poprosiłam o napisanie kilku słów o zdjęciach (jako że to sztuka wizualna jest przedmiotem naszych zainteresowań), które w jakiś sposób odmieniły ich twórcze życie.

Jako pierwszy o swoich fascynacjach, o zdjęciach, które zapadły w pamięci głęboko, przebudowując jego światoogląd opowiada Arcadius Mauritz.

Postaram się, by „Prywatna Fotokolekcja” pojawiała się złodziejewskiej Czytelni co miesiąc, oczywiście Przewodnikiem za każdym razem będzie ktoś inny.

Miłej lektury, twórczej inspiracji oraz odwagi w poszukiwaniu własnych korzeni!

Złodziejka

Prywatna Fotokolekcja I

Poproszono mnie o sporządzenie Prywatnej Kolekcji zdjęć, które najmocniej wpłynęły na moją świadomość fotograficzną, wyzwoliły przepływ endorfin w mózgu, stały się bodźcem, który powoduje ten znajomy, przyjemny stan, że po wielu godzinach oglądania zdjęć w albumach czy w internecie masz chęć porwać aparat i działać, kreować, rzeźbić światłem i formą, pokazać, że Ty też potrafisz, że Ty też czujesz… Owa fotograficzna chandra jest zapewne każdemu z naszej obrazkowej braci znana i nie znalazłem do tej pory jeszcze nikogo, kto by nie kochał tych chwil kiedy inspiracja przelewa się strumieniami przez jego organizm; kto by nie był wręcz uzależniony od owych krótkich momentów płynnego szczęścia krążącego w jego krwioobiegu. To czyni nas Uzależnionymi, Skazanymi na Tworzenie. Jest to droga bez odwrotu. Bo kiedy raz zaczniesz, nie możesz przestać. A im bardziej wchodzisz w głąb siebie i procesu jaki się w tobie odbywa, tym mocniej odczuwasz wielką satysfakcję jaką można czerpać ze stwarzania obrazu, projektowania wycinków własnego, nieco skrzywionego świata w formie fotografii. Każdy z tych światów jest inny, bo my jesteśmy inni. Co mnie zawsze fascynowało jako człowieka i fotografa zaintrygowanego aspektem psychiczności w fotografii, zarówno od strony Twórcy jak i Odbiorcy, to fakt jak szybko przyzwyczajamy się do reguł i regulaminów oraz jak trudno, wbrew pozorom, jest zrzucić kajdany stereotypów i postawić krok na nowej, nikomu jeszcze nieznanej ścieżce do nowej jakości.

W Złodziejewie jednym z naszych celów jest próba pokazania, że wyznacznikiem indywidualności oraz rozpoznawalnego stylu jest przede wszystkim odwaga. Odwaga w łamaniu konwencji, szukaniu rozwiązań wykraczających poza utarte schematy, które de facto w swoim założeniu mają być czymś co nadaje porządek i ułatwia rozpoczęcie poszukiwań. Nie jest to proces natychmiastowy. Sam po sobie wiem, że kształt jaki obecnie ma to co robię w fotografii ewoluował przez kilka dobrych lat. Rzecz jasna, ze społecznego punktu widzenia naszych czasów, zmusza się wręcz nas do myślenia, że praktycznie wszystko możemy mieć „zaraz” , „natychmiast”; w gotowej cudownej formie, bez większego wysiłku. I zdaje się, że wielu uległo tej utopii. Czas, jak to się często mówi, nie tylko „leczy rany”, ale również istnieje po to, by stworzyć przestrzeń dla rozwoju, a tylko od nas zależy co z tym Czasem zrobimy.

Ta prosta fotografia wykonana techniką polaroid przez cenionego włoskiego fotografa Paolo Roversiego, zburzyła moje postrzeganie fotografii. Wbiła mi się w oczy i nie chce wyjść do dziś. Osobiście widzę dwa znaczące aspekty, które powodują wyjątkowość tego obrazu. Pierwszy z nich to ujęcie nagości jako swoistego przedłużenia stanu emocjonalnego w sposób bezpośredni połączonego formą z tym co komunikuje nam mimika modelki. Pokazuje również, że akt może być portretem, a nagość w fotografii niekoniecznie musi nęcić; może być elementem ilustrującym, wzmacniającym, przekierowującym nasze widzenie w zupełnie nowy kontekst. Nota bene, Paolo Roversi słynie z wyjątkowej umiejętności nawiązywania ciepłych, ludzkich relacji z modelkami. Drugi aspekt to portretowanie piękna, nasyconego naturalnością. Praktycznie wszyscy „poprawiamy” nasze zdjęcia. Idealizujemy. Estetyzujemy. Ten obraz sprawił, że w mojej głowie pojawiło się pytanie : „po co?”, „dlaczego?”.  Być może dlatego, że po prostu „możemy”. Fotografia u swych początków miała być alternatywą dla malarstwa. Miała ułatwić rejestrowanie świata w krótszym czasie. Niedługo potem stała się potężnym narzędziem dla artystów, wizjonerów, kreatorów. Z upływem czasu zyskała nowe oblicze : „produkt”.

Twórczość Chadwicka Tylera poznałem, tradycyjnie, przez przypadek. Buszując w internecie w poszukiwaniu wiedzy, inspiracji i nowych horyzontów trafiłem na zdjęcia pięknych, ale dosłownie brudnych, zastraszonych, zniekształconych wizją fotografa kobiet. Niesamowite w człowieku jest to, jak wiele odcieni jednego koloru jest w stanie zobaczyć. Tak samo jest z każdym innym nośnikiem estetycznym. Piękno widzimy i interpretujemy niekoniecznie według archetypicznych schematów wpisanych w naszą nieświadomość, ale również przez pryzmat naszego wychowania, doświadczeń życiowych, traum, zwycięstw, miłości lub jej braku. „Jesteśmy tym kim jesteśmy”. To krótkie zdanie ma w sobie więcej sensu niż mitologicznych zaszłości, ponieważ to kim jesteśmy lub też kim się stajemy ma wpływ na wszystko co robimy i jak to postrzegamy. Osobnym zupełnie zagadnieniem jest fakt, że  pojęcie piękna niekoniecznie musi być bezwzględne i jednowymiarowe. Sztuką zaś jest sprowadzenie naszej osobistej wizji do takiej formy, która będzie przekonująca w samej sobie i utwierdzi Odbiorcę w przekonaniu, że to co widzi nie jest doskonałe, idealne, ale wciąż zwyczajnie piękne. Piękne są śpiące niemowlęta, ale też pomarszczona twarz Indianki. Piękna jest kobieta o długich kruczych włosach wijąca się w pościeli ale też umierające z głodu dziecko na rękach matki, gdzieś w Somalii. Dlaczego tak samo nazywamy tak skrajne obrazy? Czemu wrzucamy do tego samego pojęciowego worka zupełnie sprzeczne wizje? Odpowiedź w zasadzie sama ciśnie się na usta : „emocje”.

Peter Linbergh oprócz tego, że jest jednym ze stałych fotografów Vogue`a, jest marką samą w sobie. Jego zdjęcia to urocza prostota i szlachetność analoga, bezpretensjonalność, szczerość i naturalność. Za to cenię go ogromnie, a załączone zdjęcie jest ideałem, który skupia w sobie piękno, magię momentu, estetykę i perfekcyjną kompozycję.

Mimo, że Sorrenti należy do fotografów, którzy nie stronią od mocnej obróbki retuszerskiej zdjęć to jednak jest w jego zdjęciach perfekcja, elegancja i ten statyczny dynamizm, który urzeka. Jego zdjęcia, szczególnie glamour to mieszanka klasyki, wysmakowanego erotyzmu z najwyższej półki ale również nieuniknionej teatralności. Tu kobiety stają się zacnym elementem pięknej konstrukcji, która nie opowiada historii, a robi odpowiednio mocne wrażenie.

Fotografia Marca Lagrange to nic odkrywczego. Osobiście jego twórczość traktuję jako nowocześniejszą reminiscencję zdjęć Helmuta Newtona, szczyptę poetyki Roversiego i ekscentryzm von Unwerth. Mimo to Lagrange łączy tradycyjność fotografii (niejednokrotnie pracując na polaroidach), odrobinę ekstrawagancji i wysublimowany erotyzm co powoduje, że jego zdjęcia trafiają do wielu prywatnych kolekcji a jeden rzut oka wystarczy by przekonać się o eksluzywności prac tego autora. Znakiem rozpoznawczym są przede wszystkim piękne, wybitnie atrakcyjne kobiety, nierzadko o pełnych kształtach, w kontekście przepychu i bogatych wnętrz, biżuterii i delikatnego snobizmu. Warto szczególnie zapoznać się z filmami backstage Lagrange, gdzie wyraźnie widać z jak niewielką ekipą Marc pracuje, uzyskując przy tym rewelacyjne efekty. Keep it simple & stupid.

Tak chciałbym zakończyć moją Prywatną Kolekcję. Mam jedynie nadzieję, że to co staram się przekazać będzie dla Was, Drodzy Czytelnicy, godną pożywką, która wywoła dyskusję – niekoniecznie ze mną, a może lepiej taki wewnętrzny dyskurs z samym sobą, sprawiający, że poznacie siebie jeszcze lepiej i odkryjecie rzeczy o których paradoksalnie nie mieliście do tej pory pojęcia. Ja tak mam. I lubię to

Mauritz

W fotografii artystycznej jest wiele elementów, których opanowanie przybliża fotografa do swoistej perfekcji. Prowadząc zajęcia w ramach Warsztatów Fotografii Artystycznej „wiele Dróg – Jedna Pasja” i mając okazję obserwować naszych drogich uczestników, ale również innych fotografów w różnych sytuacjach, doszedłem do kilku ciekawych i, mam nadzieję, merytorycznie cennych wniosków, którymi dzisiaj chciałbym się podzielić.

Jak się okazuje uprawianie fotografii, a szczególnie fotografii artystycznej, bo na tej się będziemy skupiać, jest specyficznym procesem, którego sercem są zagadnienia daleko ważniejsze od podstaw technicznych, opanowania sprzętu fotograficznego czy oświetlenia. Tym zatem właśnie elementom chcę poświęcić niniejszy tekst.

Zacznijmy więc od początku. Kiedy znajdujemy modelkę, która docenia nasz fotograficzny punkt widzenia i jest chętna, by wziąć udział w sesji, stajemy w sytuacji porównywalnej do randki w ciemno. Nie wiemy, czego możemy się spodziewać, nie wiadomo również, czy modelka spełni nasze oczekiwania artystyczne, a jej dotychczasowe portfolio nie zawsze jest wystarczającym argumentem, który mógłby nas do tego przekonać. Pozostaje nam zaufać intuicji i własnemu poczuciu estetyki, którego rozwijanie jest kolejnym, równie istotnym czynnikiem… Po drugiej stronie zaś możemy się spodziewać najzwyczajniejszych ludzkich rozterek takich jak naturalne ograniczone zaufanie, co da się z oczywistych względów odczuć, kiedy strony są różnej płci. Społeczne aspekty relacji fotograf – modelka są niestety niejednokrotnie podsycane nieprzyjemnymi wyobrażeniami o erotomańskich zapędach fotografa i biednej niewinnej modelce uwikłanej w nieczyste zamiary „artysty”. Powstaje więc pytanie, jak uniknąć tym podobnych zgrzytów? Poza oczywistą dobrą wolą i przejrzystymi intencjami, które wyznaczają postawę „profesjonalisty”, istotne jest wykształcenie w sobie pewnych bratersko-ojcowskich zachowań, które zdecydowanie pomagają przyśpieszyć nawiązanie dobrej relacji z modelką, co w sposób totalnie bezpośredni wpływa na jakość wykonywanych zdjęć. Trzeba uzmysłowić sobie, że fotografia artystyczna zaczyna się i kończy między ludźmi, techniczne aspekty zaś to tylko niezbędne narzędzia, w których owa szczególna relacja znajduje ujście. Oczywiście, zdaję sobie sprawę, że nie każdy posiada charakterologiczne uwarunkowania do empatii, niemniej trwam w przekonaniu, że nawet najtrudniejszy człek jest zdolny, by się tego nauczyć, wystarczy po prostu chcieć.

W tym miejscu chciałbym sporządzić listę, według mnie najistotniejszych zasad, którymi się kieruję fotografując kobiety. Mam ogromną nadzieję, że choć odrobinę przydadzą się Wam w Waszej pracy.

• Koniecznie ustalam zakres pozowania oraz najmniejsze szczegóły sesji zanim do niej dojdzie. Nikt nie lubi niespodzianek. Należy pamiętać, że dla kobiety nagość nagości nierówna, tak samo jak ogromna różnica mentalna jest między pojęciami pozowania w „stroju kąpielowym” a pozowaniem w „bieliźnie”;

• Staram się budować zaufanie od samego początku. Chętnie pomagam w rezerwacji miejsc w przypadku transportu, dopytuję się o ewentualne uczulenia np. na kurz, zwierzęcą sierść czy konkretne kosmetyki;

• Jeśli spotykam się z modelką na sesji, w czasie której będą wykonywane ujęcia nagie, zawsze robię je na samym końcu. Daję modelce czas na adaptację, poobserwowanie mnie i zbudowanie poprawnego obrazu mnie jako człowieka;

• Jestem człowiekiem gościnnym, ale kawę czy herbatę proponuję tylko raz na początku. Należy pamiętać o zasadzie ograniczonego zaufania i nigdy nie obrażać się, jeśli modelka odmawia. To normalne i tak należy to traktować;

• W czasie zmian stylizacji szczególnie ważne jest, aby odwracać wzrok, nawet jeśli modelka zdejmuje z siebie tylko sweter czy bluzkę. Staram się pamiętać, że takie gesty są zarezerwowane tylko dla ściśle określonych osób z otoczenia modelki, a ich zbyt uważne obserwowanie może wprowadzić uczucie zakłopotania, które na dłuższy czas wybija obie strony z rytmu pracy;

• Kiedy fotografuję modelkę nago lub nawet sam topless, pod żadnym pozorem nie spoglądam bezpośrednio na odsłonięte części ciała, takie jak piersi czy łono. Kiedy odwodzę oko od aparatu, utrzymuję bezwzględny kontakt wzrokowy i tym samym przekazuję informację, że zależy mi przede wszystkim na dobrym samopoczuciu modelki;

• Jeśli zależy nam na uzyskaniu naturalności emocjonalnej lub chcemy się odnieść do zdolności aktorskich modelki, pod żadnym pozorem NIE WOLNO odnosić się do przeżyć prywatnych kobiety, która dla nas pozuje. Często widywałem, kiedy fotograf mówił „Przypomnij sobie najsmutniejszy dzień w swoim życiu”. Tragedia! Nie wiedząc z jakimi traumatycznymi wspomnieniami może się to wiązać, jest to po prostu totalny brak taktu i psujemy wszystko, co do tej pory próbowaliśmy zbudować. Wprawdzie stosuje się takie metody pracy z profesjonalnymi aktorami, zwłaszcza w teatrze, ale ja radzę szukać innych rozwiązań;

• Jeśli to my jesteśmy zarówno fotografami jak i stylistami i jesteśmy zmuszeni nawiązać kontakt fizyczny z modelką, róbmy to delikatnie, dawkując gesty, zachowując się jednocześnie naturalnie. Nie wolno zapominać, że relacja między fotografem a modelką jest o tyle specyficzna, że w niebywale krótkim czasie nawiązuje się pewna swoista intymność a aura jest bardzo intensywna, więc przepływ energii szybki i odczuwalny. Starajmy się panować nad sobą, własnymi emocjami, generując jednocześnie tylko te najlepsze.

Podsumowując… Zawsze pamiętam, że przede wszystkim jestem człowiekiem. Jeśli oczekuję szacunku, sam najpierw go okazuję.

Powodzenia!

Arcadius

http://www.facebook.com/arcadiusmauritzpl

Nowe czasy przyniosły nie tylko konsumpcjonizm w sferze życia, ale też zataczając szeroki łuk sięgnęły po wszelkie przejawy bycia człowiekiem. Bo przecież na przetwarzaniu się nie kończy. Stanowienie o sobie samym to przede wszystkim świadomość, że ma się wpływ na otoczenie, podprogowe pragnienie manipulacji ludzkim anturażem by ten zaś realizował potulnie nasze mniejsze i większe potrzeby, otwierał kolejne drzwi, zasłuchiwał się w tym co mamy do powiedzenia…

Przestrzeń twórcza zdając się być pojęciem abstrakcyjnym i niejako zbędnym dla wielu z nas, wypływa z konglomeratu umysłu i serca, dając powód by istnieć nie tylko fizycznie. Metafizyka ociera się o magię, czarodziejstwo i pomieszanie zmysłów, za co w dawnych czasach przysługiwał jedynie stos. Dziś jednak zamyka się powyższą odmienność, która w zasadzie nie jest niczym innym jak wyższą wrażliwością, w pojęcie oryginalności lub ekstrawagancji. W pewnym sensie jest to ujma. Jednakże spłycanie tej rzadkiej umiejętności budowania emocjonalnej interakcji z każdym ciałem i duchem tego świata, dostrzegania symetrii tam gdzie zaczyna się chaos, układanie porządku od nowa podług energetycznych impulsów olśnienia, przewrotnie pozwala na wolność; ciche przyzwolenie dla własnych demonów. Tam gdzie człowiek tworzy nową jakość; tam gdzie szuka ujścia dla swoich emocji, zaczyna się magia, przygoda i miłość. A uczucia te jak nic innego żyją w szeptanym zaklęciu, że nie ma nic piękniejszego od bycia człowiekiem.

Fotografia stała się dla mnie przywilejem do bycia Innym. Fotografia wyzwoliła we mnie zdolności, którym było brak kierunku i ścieżki. Opatuliła mnie wełnianym swetrem zaufania do jednostki, swobody otwierania umysłu jak okna w wilgotny, wiosenny dzień. Przestrzenią i powietrzem stało się patrzenie, ale nie po to, by porywać, przywłaszczać, trawić i wypluwać. Stało się rytuałem przyjmowania tego co estetyczne i „czyjeś” na własny użytek, drogą pięknego wyjątku, prezentu, królewskiej pożyczki; budowania piękna w ramach własnego przekrzywionego świata, z transparentnych cegieł tożsamości i cech otaczających mnie ludzi.

Wiarę we własne siły twórcze buduję na założeniu, że obraz jest lustrem miłości do człowieka i jego piękna, jedyną prawdą zaś elektryka relacji dwojga ludzi budujących proces powstania. Nigdy na odwrót. By sięgnąć po ten spokój, trzeba nieco przewrotnie, być jak mały bóg. Spojrzeć na ludzi wokół nieco z góry, ale z ciepłem w dłoniach, wskazówką, uśmiechem, szacunkiem i otwartością. Jedyne strapienie jakie bóg mógłby mieć to nieśmiałe podejrzenie, że to co stworzył jest tak niezmierzone i przepastne, że dawno już wymknęło się spod jego oka. Ale przecież miłość to odwaga, by żyć i pozwalać żyć. A każdy przejaw kreowania we mnie, Tobie, was… to nic innego jak dowód na to, że żyć musimy i chcemy.

A chcieć to móc.

Mauritz