Pierwsze próby fotografowania podejmowałem w przekonaniu, że jest to bardzo łatwa dziedzina sztuki. Na szczęście takie błędne podejście mija równie­­ szybko jak się pojawia, wraz z pogłębianiem wiedzy na jej temat. Za początek mojej ‘właściwej’ drogi uznaję luty 2009, kiedy to wykonałem w pełni świadomie portrety mojego przyjaciela. Od tej pory, im więcej czytam i im więcej się uczę, tym bardziej zdaję sobie sprawę jak niewiele umiem. Moje spojrzenie na świat, pojęcie estetyki i wrażliwość zmieniły się zupełnie. Zacząłem rejestrować rzeczy, których wcześniej nie dostrzegałem.

W pojęciu fotografowania za podstawowy wyznacznik znajomości tematu, uważam świadomość patrzenia, czyli umiejętność uzyskania zamierzonych efektów poprzez odpowiedni dobór technik. Drugą sprawą, jaką biorę pod uwagę jest wrażliwość na estetykę, które bardzo często niweluje wszelkie braki. Zaś trzecim kryterium jest zdolność wychwycenia emocji i chwili oraz wyzwalania z obiektu treści w nim ukrytych – zarówno z osób, jak i z przedmiotów czy krajobrazu.  Dość niedawno zacząłem podchodzić do przedstawianej na zdjęciach tematyki bardziej koncepcyjne, niż wrażeniowo. Tak obrany kierunek pozwala na poszerzenie horyzontów w kwestii zawieranych w zdjęciach treści.

Wolę fotografować kobiety, ze względu na potencjał emocji, jaki w nich jest zawarty. Paleta ukazywanych w ich mimice, geście czy pozie uczuć jest ogromna. Sesje wykonuję w klimatycznych miejscach (rzadziej w studio), który pozwalają na wydobycie wyjątkowości kreacji i nadają fotografii niezbędnego kontekstu. Na zdjęciach ukazuję mocno zniekształconą i często abstrakcyjną rzeczywistość wraz z wprowadzonymi w nią osobliwymi postaciami. Inspiracji szukam w naturze, bajkach, urzekają mnie anime japońskiego reżysera – rysownika Hayao Miyazakiego. Zawsze fascynowała mnie niepowtarzalna atmosfera teatru i cyrku. Największy wpływ na moją kreatywność ma jednak muzyka. Mocno emocjonalnie podchodzę do tego sposobu wyrażania siebie i często wrażenia, jakie daje mi dźwięk są silniejsze od obrazu.

Wraz z zainteresowaniem się fotografią, pojawiała możliwość uwieczniania charakteryzacji, a co za tym idzie, zachowywania ducha koncepcji na dłużej. Wychodząc z założenia, że dobrze jest odpowiadać samemu za wszystko, na potrzeby sesji zacząłem zajmować się wizażem, czesaniem, projektowaniem i wykonywaniem kostiumów. Do stylizacji często stosuję nietypowe przedmioty i materiały. Niejednokrotnie kreacje tworzyłem z papieru, sznurków, toreb, tapety, firanek, drutów, folii, taśmy malarskiej. Wykonywałem też nakrycia głowy z suszonych roślin, stelaże sukni z dereniowych patyków czy ozdoby na ciało z wikliny. Niestandardowe projekty strojów powstają w celu ukazania zaskakującej formy, nadania nowej znaczeniowości, rozbudzenia w odbiorcy zmysłu interpretacyjnego, jak i również są pewnym rodzajem powrotu do czasów dzieciństwa.

Rodzina i przyjaciele odegrali, ogromną rolę w moim artystycznym rozwoju. Jedną z pierwszych i do dziś niezastąpionych modelek, jest moja siostra Gusina i to dzięki niej miałem możliwość nauczenia się podstaw wizażu, czesania czy dopasowywania ubrań i rekwizytów. Cierpliwość osób mi towarzyszących jest czymś niezastąpionym i dającym siłę do dalszej pracy.

IDEA

Pojęcie idei towarzyszy każdej dziedzinie sztuki konceptualnej. Zawarty w niej przekaz, pozwala na dotarcie do konkretnych odbiorców, skłania do myślenia, nadaje wartość pracy, określa i „buduje” artystę. Sposób, w jaki we własnej twórczości wykorzystamy ideowość w dużym stopniu wpływa na postrzeganie nas poprzez inne osoby. Dlatego wszelkie próby wyrazu artystycznego, muszą się być w zgodzie z naszym rozumieniem świata. Przyjmując określone idee za właściwe powinniśmy być w pełni świadomi tego, jak interpretowane będzie to, co na bazie nich stworzymy. Jest to ogromna odpowiedzialność, której na początku artystycznej drogi często nie odczuwamy.

Podejście idealistyczne można zdecydowanie traktować, jako sposób na życie. Często przyjmuje ono postać maniery w kreowaniu samego siebie, co objawia się przesadnym doszukiwaniem się treści w sprawach tego niewymagających. W moim mniemaniu, skrajności są wrogami sztuki, dlatego jakiekolwiek ich objawy decydują o moim negowaniu ideowości w pracach innych twórców. Z drugiej strony warto jest nadawać, bądź poszukiwać znaczeń, choćby tylko po to, aby zmusić siebie i odbiorcę do myślenia, nawet takiego, które wzbudzi krytykę.

W fotografii nurt konceptualizmu objawiał się przede wszystkim w znaczeniu procesu tworzenia zdjęć, jak i przedstawianiem przedmiotów, które artysta uznał za wartościowe. W tych kwestiach ważne było intuicyjne patrzenie oraz dostrzeganie zależności pomiędzy formą, barwą, tonalnością czy fakturą. Obecnie podejście do ideowości w fotografii znacznie się zmieniło choćby przez nowe techniki, trendy oraz przez mocno konsumpcjonistyczne podejście społeczeństwa do życia.

W swoich zdjęciach staram się operować dość jasnym konceptem, odczytywalnym dla większości odbiorców. Prócz pierwotnego zamysłu w percepcji treści pomaga wrażeniowość, często operuję skojarzeniami i kontekstem. Ze względu na architektoniczne wykształcenie, myślę i patrzę projektowo, szukając jednocześnie błędów i nowych rozwiązań w analizowanych treściach. Określając jednym słowem idee, którymi się kieruję, wskazałbym na kreatywność. Staram się zawsze tworzyć coś innego, często bazując na rzeczach znanych, znaczeniowo jednorodnych. Dopiero właściwe zestawienie w konkretne układy z innymi przedmiotami, postaciami, tłami i elementami kompozycji, nadaje im nowej wartości. Poprzez poszukiwanie wielointerpretacyjnej wymowy i nietradycyjnych zastosowań, staram się pobudzać wyobraźnię i wrażliwość odbiorców.

Paweł Adamiec – fotograf, charakteryzator, projektant, wykładowca KUL, Lubelskiej Szkoły Fotografii i SPPSS Lublin. Współzałożyciel Fundacji Kultury Audiowizualnej beetle.pl oraz członek składu Agencji Multimedialnej kaiju.pl.

Autor okładki do pierwszej polskiej encyklopedii mody Fashion Book Poland. Laureat Żurawi 2011. Z zamiłowania przyrodnik.

Absolwent architektury krajobrazu na KUL, gdzie zdobył podstawy wiedzy artystycznej. Na co dzień uczy m.in. tam projektowania, florystyki i rysunku.

Przygodę z fotografiką kreatywną rozpoczął w 2009 roku. Na potrzeby sesji zdjęciowych wykonuje kostiumy, makijaże, fryzury i scenografie. W swoich pracach ukazuje mocno teatralną i zniekształconą rzeczywistość wraz z wprowadzonymi w nią osobliwymi postaciami. Tworząc kreacje i makijaże, często sięga po nietypowe materiały i techniki. Inspiracje odnajduje w przyrodzie, baśniach, muzyce oraz w świecie mody, stawiając na innowacyjność przedstawionych historii oraz na możliwość dowolnej ich interpretacji.

www.paweladamiec.pl

www.facebook.com/Totoro.Adamiec

Fotograf pracujący w Polsce i Francji. Zajmuje się fotografią zarówno artystyczną jak i komercyjną. Autor wielu publikacji oraz wystaw. Jego prace ukazują się w wielu czasopismach fotograficznych i modowych zarówno polskich jak i światowych takich jak: Hiro, KMag, iPress, Fashion World (Włochy), Pokochaj fotografię, Foto, Oppa! Magazine (Anglia), Cleptafire (Francja), Reykjavik Boulevard (Islandia), Papercut Magazine (USA) oraz Prime (Chiny).

Fotografie Wiktora są niekonwencjonalne, zapadające w pamięć – szalone, a przemyślane; oparte na koncepcie, a mimo to pełne emocji; estetyczne, a nie puste.

Niby „improwizacja” jest ulubionym słowem Franko, tymczasem jego współpracownicy twierdzą, że podczas sesji sprawia on wrażenie doświadczonego, opanowanego i wszystkowiedzącego filozofa ( no cóż, pozostanie nam to sprawdzić w Złodziejewie)… W sieci krąży pogłoska, że pomysły na zdjęcia przychodzą mu do głowy, podczas brania prysznica, następnie zapisywane są w specjalnym notatniku, zatem Wiktor dopowiada: – Jeśli ktoś chce mnie pozbawić reszty pomysłów na życie, to może mi zabrać notatnik, albo prysznic.
Patrząc na jego zdjęcia zdawać by się mogło, że mamy do czynienia z postrzelonym artystą, tymczasem musi to być człowiek pracowity, zdyscyplinowany i uporządkowany, bo czyż gdyby nie te cechy, można by stworzyć i osiągnąć tak wiele w tak młodym wieku(?).

W  Złodziejewie Wiktor Franko pojawi się jako żywy dowód na to, że można realizować swoje wizje, „robić” fotografię artystyczną i z tego żyć.

Wiktor współpracuje z największymi agencjami modelek w Polsce i na świecie: Next, Elite, New Madison, D’vision, Gaga.

Dwukrotnie wygrywał w konkursie fotograficznym Viva! Photo Awards w kategorii Beauty.

Ma na koncie parę wystaw zbiorowych i indywidualnych, jego zdjęcia są sprzedawane w galeriach w Polsce i Europie.

Franko jest autorem zdjęć promujących Fashion Week Poland – Fashion Philosophy edycja 8 i 9  oraz trzech plakatów na europejski konkurs dla projektantów mody – Off Fashion.

Współpracuje także z magazynami Charaktery, Art&Business, na okładkach których znalazło się wiele jego prac. Jego zdjęcia publikowane były także na okładkach książek.

Jego fotografia to zarówno klasyczne czarno-białe portrety, jak i surrealistyczne konceptualne prace. Jest miłośnikiem klasycznych technik fotograficznych – fotografuje zarówno polaroidem, średnioformatowym aparatem analogowym oraz lomo.

http://www.wiktorfranko.com/

https://www.facebook.com/WiktorFrankoPhotography

kilka mądrych słów:

https://www.youtube.com/watch?v=buTD3-DysBY

https://www.youtube.com/watch?v=R1oL2O1popU

http://www.fotopolis.pl/n/20009/moda-w-obiektywie-wiktora-franko/

http://www.swiatobrazu.pl/wiktor-franko-mlody-artysta-z-kielc-ktorego-zdjecia-podbijaja-swiat-mody-31764.html

oraz

http://www.wici.info/News,Klimat_jak_z_Kafki___Wiktor_Franko,10578.html

http://www.conchitahome.pl/2015/03/okiem-na-design-w-swiecie-magicznych.html

http://ftp.wiktorfranko.com/news_jpg/pokochaj-fotografie.jpg

Sand river

filmiki:

https://www.youtube.com/watch?v=1uDFYra6vC4

http://www.youtube.com/watch?v=ermwdTb_8eg