PLAYFUL! – Oblicza gry

To muzyka, zabawa, aktorstwo, karty, szachy, czyli rozrywka. Motyw przewodni kwietniowego spotkania z Keit i Olą Hapką w Złodziejewie to spontaniczna opowieść o zadowoleniu, jakie daje świadoma gra. Jakie to uczucie, gdy dajemy się ponieść fantazji, ekspresji. Jak mieszanina odwagi oraz ryzyka aby sięgać po to, czego się chce? Manifest? Zabawa, adrenalina, która zamienia się w akt twórczy?  Dla każdego z osobna jest to zupełnie inaczej niezwykłe doświadczenie. Nauczmy się świadomie bawić plastyką i wymiarami komponowanej przez nas foto scenerii.

Zmierzmy się z czymś skomplikowanym, a nabierzemy pewności i lekkości w łatwiejszych sytuacjach.  Zabawa geometrią w kwadracie przez mieszanie rozmaitych wzorów i faktur to dla jednych zajmująca i relaksująca umysł zabawa, dla innych trud polegający na sporym wysiłku i skupieniu. Raz na poszczególnych elementach kompozycji, raz całościowo. Taka analiza, koncentracja na detalach i staranność w rozmieszczeniu planów ma dąży do zbudowania logicznej więzi między dominującą postacią i dominującym tłem. Choć komponowanie takich kadrów daje ciekawe efekty, składanie ich z kilku prostych ujęć to często dość mechaniczna część ustawiania planu i edycji. Playful to jedna z najbardziej dotąd przemyślanych i zaplanowanych prac autorki, ale nie pozbawiona spontaniczności. Miała być martwa, a jednak zaczęła żyć własnym życiem

ORBITALIUM 

Sesję z Olą rozpoczęliśmy od surowej przestrzeni Silosa. Nawet chmurny dzień narzucił konceptualne podejście do tematu.  Postać w czerwieni niby banalnie dominowała na tle chłodnej architektury, ale w takim otoczeniu chyba najtrudniej o aranżację związku logiczno-emocjonalnego między odważną stylizacją a tłem. Kto postawił na prostotę formy lub załamanie grawitacji, temu udało się znaleźć złoty środek. Zobaczmy, ileż w tej prostocie kryje się emocji

Seria ujęć wykonanych przez Dorotę opowiada historię lekko w nieco oniryczny, niewymuszony sposób.

Brawo!

 

 

 

 

 

 

 

Selektywnie, drapieżnie i emocjonalnie. Trafiona zatopiona 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Co widzi Corel – znajdź 10 różnic…

 

Obraz w Corelu jako bitmapa RGB odczytuje dane mniej kontrastowo, jest o kilka punktów rozświetlony i cechuje się inną głębią tonalną. Eksperymenty ze światłem czy teksturami przekładają się dzięki temu bardziej malarsko, łatwiej też o końcową spójność warstw (fill) i obiektów (zamiast warstw w rozumieniu PS).

 

Poniżej dwa ujęcia z prawie dokładnie tego samego miejsca

Ciekawy eksperyment polegający na ograniczeniu do jednej stylizacji pozwolił na uruchomienie wyobraźni i bardziej przemyślany dobór scenerii dla naszej muzy. Gwoździem programu zostały karciane pończochy. Odważny i wcale niełatwy atrybut do aranżacji zagrał w kilku zupełnie odmiennych sceneriach, niejako zmuszając nas do poszukiwania odważnych kadrów i geometrycznych rozwiązań, miejsc o zróżnicowanej specyfice od najbardziej pasującego, przez absurdalny i surowy. A do karcianych pończoch co my tu mamy?. Nieśmiertelna czerwona sukienka. Ćwiczenie miało umożliwić zaprojektowanie odważnego kadru i potraktowanie postaci oraz jej otoczenia jak obcych sobie brył, którym wyobraźnia dopiero nada wzajemny stosunek, sens, przeznaczenie. Tworząc obrazy na bazie fotografii można w nieograniczony sposób wertować tła pasujące do postaci, czy postacie do tła, mając na uwadze perspektywę i światło. Decydując się na surową fotografię,

TRAKTORZYSTKA

Najbardziej absurdalne miejsce, jakie znaleźliśmy dla naszej muzy to poczciwy Ursus. Ola chciała tapir, a ja traktor. Wspólnymi siłami osiągnęłyśmy szczyt kiczu, a co ciekawe – nikt nas od tego pomysłu nie odwiódł. Challenge accepted W karminowej sukni i  z tapirem rozwianym na wietrze wyglądała dość groteskowo na kole od traktora. Czy wybrnęliśmy? Nie wiem, ale nie poszliśmy tam po „zdjęcie dnia”. Zresetowaliśmy umysły, no i mam różowy traktor

 

 

 

Za każdym razem fascynuje mnie lęk przed autoportretem i keitopolisowymi rekwizytami. Najpierw myślimy o tym, czy się w ogóle sprawdzimy i czy wyjdzie nam cokolwiek, zamiast podejść do tematu na luzie. To podejście obnaża nasze twórcze lęki i słabości, a wystarczy odważyć się dobrze bawić i zaryzykować zrobienie z siebie głupka! Odrzucając ten lęk nie tylko się odstresujemy, ale prędzej coś ciekawego wyjdzie z naszej zabawy. Tak samo jest z każdą czynnością jakiej się podejmiemy, fotografowaniem, pozowaniem, stylizacją, czy obróbką – odrobina szaleństwa na pewno zdziałać może cuda. 

Poniżej kilka ciekawych auto rozwiązań złodziejewiczów

Brawa dla Piotra za druidowego czeladnika, piękne ustawienie planów i rozmycia oraz za podjęcie ryzyka i wykorzystanie magicznej różdżki.

 

fot. Piotrek

 

 

 

 

 

 

 

 

BACKSTAGE

 

 

 

 

  

 

 

 

 

 

Serdecznie dziękuję za udział w zajęciach i świetną zabawę. Zachęcamy do nadsyłania waszych foto interpretacji

Tym razem w swojej głowie, sercu i duszy pogrzebała Keit. Jak zawsze niezawodna… aż za bardzo – prosiłam o pięć, no do dziesięciu zdjęć, a otrzymaliśmy aż trzydzieści inspiracji. Jeśli  jesteście takimi szczęściarzami, że znacie już twórczość Keit, wiecie, iż tak imponująca wyobraźnia nie mogła zostać ukształtowana kilkoma obrazkami.

Zapraszam do tej imponującej lektury, wyprawy do imaginarium, do światów, których nie ma…

Prywatna Fotokolekcja II

Cierpię na nieuleczalną słabość do szachownic i mozaikowych portretów ludzkiej sylwetki. Nie wiem, co na to Freud, ale pozwolę sobie zabrać Was w krótką podróż po moim ukochanym optycznym surrealizmie. Kolekcjonuję w pamięci także inspirujące style tworzone przez niezwykłe umysły, od Leonarda Da Vinci po H.R. Gigera. To osobowość twórcy sprawia, że wbijam się głębiej w fotel. Maestria roznieca ogień ciekawości, wzmaga głód poznania niezwykłego świata artysty. Spadam w subtelne otchłanie symboliki, pochłaniam gorączkowo faktury, struktury, szczegóły snów i metafor misternie plecionych szaleństwem, wyobraźnią, samotnością, furią, bólem, ekspresją.

Gdzie w tym zdjęcia? W mojej wyobraźni fotografia jest zwykle formą przejściową dla wizji, które zapadają mi w pamięć najmocniej. Pozwolę sobie zatem rozszerzyć wizualny punkt widzenia o malarstwo tradycyjne, mniej znane fotomanipulacje twórców młodego pokolenia, czy nawet performance surrealny.

Surrealizm, misterność i mistycyzm. Trivium moich groteskowych fascynacji od piątego roku życia, gdy podróże małego czytelnika przez wszystkie epoki i kosmos odcisnęły nieodwracalne piętno. Obecne czasy jako parodia wszystkich poprzednich skłania do poszukiwania w obrazie krzywego zwierciadła, refleksji szaleńczo indywidualnej. Odrealniona interpretacja świata koi, będąc odskocznią od chorej, cynicznej codzienności. Zamiast czystego piękna wybieram natchniony konceptualizm, symbolizm, wizję spójną i dopracowaną w najdrobniejszych szczegółach. To obraz, na który poczekam latami. Takie wrażenie skomplikowanej prostoty w wizualnej filozofii jest dla mnie zazwyczaj domeną mieszanych dziedzin sztuk wizualnych.

H.R Giger nie tylko jako ojciec biomechaniki jest dla mnie przykładem wizualnego wizjonerstwa. Podziwiam konsekwencję twórczą i wieloletnią formę oraz  multizadaniowość, ponieważ dla doświadczonego twórcy chyba największe wyzwanie przychodzi z upływem lat. Innymi słowy chodzi o utrzymanie tzw. jakości wizualnej. Film Ridleya Scotta „Prometeusz” rozumiany jako inspiracja to ukoronowanie geniuszu Geigera, szczególnie w scenie, w której ożywa cywilizacja olbrzymów. Zdjęcia z tego filmu są dla mnie genialne.

Ten świat nie przeraża mnie, ponieważ jego piękno dostrzegam w konstruktywnej, stylowej wizji i dyscyplinie autora, który przez wiele lat szlifował talent do perfekcji.

Podziwiam także fotografię i fotomanipulacje sąsiadów zza wschodniej granicy. Czyż twórcy z byłych satelitów ZSSR nie stanowią obecnie najprężniej rozwijającej się grupy foto/graficznej na poziomie światowym?

Nrey z Ukrainy to jeden z pierwszych czarodziejów portretu, z którymi zetknęłam się w Internecie, ale pozostał wciąż jednym z ulubionych tzw. digital wizards. Nie tylko estetycznie jestem absolutnie oczarowana precyzją geometrii i metaforyki, ale także tutorialami, w jaki sposób pokazuje krok po kroku cały proces twórczy swoich konceptów. Polecam przekwadratowo.

Nie mogło zabraknąć wzmianki o Michale w tej fotokolekcji także dlatego, że dopiero za jego namową i reprymendą zaczęłam traktować poważnie wartość swoich prac, takie na mnie zrobił wtedy wrażenie.

Jedne z pierwszych fotografii, które zafascynowały mnie jako dziecko, były to zdjęcia kosmicznych mgławic prezentowane w NASA podczas wizyty na Cape Canaveral, a także mikroskopijne nowotwory na barwionych skanach, które mama przynosiła mi z pracy.

Durwaigh Studios to Angie Sullins i Silas Toball – małżeństwo z Nowego Meksyku. Ich artystyczne losy śledzę od trzech lat. Ona – muza, pisarka i autorka cudownych kolaży ze zdjęć, on – wybitny grafik i kompozytor. Ich twórcza mądrość i wspólna energia okraszona najwyższej jakości oprawą graficzną to prawdziwe imaginarium. Autorzy nadprzyrodzonych serii, niepowtarzalni, ambitni, perfekcyjni estetycznie i emocjonalnie. Choć mało w tym fotografii, warto docenić wielowarstwowy master w projektowaniu graficznym Silasa.

W chwilach zwątpienia, gdy cierpliwości brak – sięgam do ich magicznej książki z autografem.

Lilit autorstwa Max Sauco to jedna z kompozycji, która bardzo zapadła mi w pamięć. Choć mam głowę pełną pomysłów, to jest jeden z niewielu takich obrazów, że gdy patrzę, to mam ochotę stworzyć swoją kopię oryginalnego konceptu. Kolejnym takim obrazem jest Coffee for Mr Klimt.

Na koniec trochę klasyki. Eksplodująca rafaelowska głowa to Dalijskie fascynacje strukturami atomowymi i Renesansem. Dodałabym jeszcze Barok, żeby były i moje w komplecie.

Pierwszy portret, a nawet cała kolekcja, nad którą stałam zaczarowana ze dwie i pół godziny jako dziesięciolatka to seria „spożywcza” autorstwa Arcimboldo, prezentowana w Luwrze.

Z Cirque du Soleil zetknęłam się dzięki temu, że komuś kojarzyły się tak moje prace.

Alegria stała się jednym z ulubionych surrealnych widowisk, obok dr Parnassusa, Mirror Mask, Celi czy Delicatessen. To zbyt dużo ulubionych zdjęć.

Keit

Linki:

http://danilomartinis.deviantart.com/

http://borda.deviantart.com/

http://duirwaigh.com/

http://kimjoon.co.kr/

http://www.redbubble.com/people/sniperphotog

http://gnato.deviantart.com/

http://www.redbubble.com/people/catrinarno

http://www.michalkarcz.com/

http://floriandra.deviantart.com/art/Coffee-for-Mister-Klimt-69840877

http://zdrowie.gazeta.pl/Zdrowie/1,105912,11031850,Rak_szyjki___choroba_z_niewiedzy.html

http://akuse.com/Blog/blog_pics/art/Arcimboldo_Vertumnus_1590AD.jpg

http://adnrey.deviantart.com/

http://alberich.deviantart.com/

http://www.redbubble.com/people/sniperphotog

http://www.cirquedusoleil.com/en/welcome.aspx

Fotografowanie świata i ludzi bywa czasem formą zachłannej próby ocalenia ich przed przemijaniem. Zdjęcia to rodzaj zapasowej pamięci, która przetrwa nawet nas samych. Może dlatego my, fotografując, często uprawiamy magię, zaklinamy rzeczywistość, kradniemy chwile, kradniemy emocje –  i z uwagi na ten proceder miejsce naszych warsztatów, które stało się miejscem spotkań twórczych ludzi poszukujących, zostało nazwane (od pseudonimu ich organizatorki Złodziejki – Marceliny Oczkowskiej) Złodziejewem.

Kradniemy bowiem i uczymy kraść, ale robimy to w dobrej wierze,  to co „nasze” natomiast oddajemy po dobroci.

Tworząc ideę warsztatów w Złodziejewie, pragnęliśmy dokonać czegoś wyjątkowego: łącząc magię miejsc i plenerów o bogatej historii i tradycji oraz dając Wam sposobność poznania tajników pracy skrajnie różnych Twórców, mamy nadzieję zrodzić w Waszych sercach i umysłach świadomość, że Każdy Widzi Inaczej, dzięki czemu Wyjątkowość czy Oryginalność jest objawem uczenia się Samego Siebie, umiejętność wejrzenia w Siebie zaś procesem twórczym, który, nawet jeśli głęboko ukryty, istnieje w nas wszystkich. Pragniemy dać Wam nieocenioną możliwość wyboru własnej Drogi, jej rozwoju i ukierunkowania. Wiedza, którą chcemy przekazać ma być zespołem wskazówek dla rodzącego się Talentu, dzięki którym ścieżka Poszukiwań Samego Siebie w Fotografii będzie bogatsza, a odnajdowanie swojego Ja w Sztuce najpiękniejszą przygodą życia. Fotografia stała się dla wielu przywilejem do bycia Innym. Fotografia wyzwala zdolności, którym brak kierunku i ścieżki. Opatula wełnianym swetrem zaufania do jednostki, swobody otwierania umysłu jak okna w wilgotny, wiosenny dzień. Przestrzenią i powietrzem stało się patrzenie, ale nie po to, by porywać, przywłaszczać, trawić i wypluwać. Staje się rytuałem przyjmowania tego co estetyczne i „czyjeś” na własny użytek, drogą pięknego wyjątku,  „królewskiej pożyczki”; budowania piękna w ramach własnego przekrzywionego świata, z transparentnych cegieł tożsamości i cech otaczających ludzi. Z tej idei wywodzi się koncepcja Warsztatów w Złodziejewie.

„Złodziejewo” to kilkanaście osób, Gości zapraszanych przez właścicielkę Pałacu Jasminum, które poświęcają się poszukiwaniom i interpretacji otaczającego świata w kontekście własnych tworów; reprezentujących odmienne style, siły mentalne, potencjały artystyczne i charaktery oraz przede wszystkim tak różne relacje z ludźmi i obiektami własnego zainteresowania… Owa „komuna” to zlepek wielu zdolnych i kreatywnych osób, które w usystematyzowanej formie weekendowych lub tygodniowych wykładów i zajęć praktycznych pragną dzielić się wiedzą, umiejętnościami, sposobami ujarzmiania rzeczywistości na nobliwy użytek sztuki wizualnej. A wszystko za sprawą Marceliny Oczkowskiej – żywcem wyrwanej damy z alabastrowej camei, zamieszkującej dwustuletni pałac w sercu Pałuk… To dzięki jej motywacji i ciężkiej pracy, Pałac Jasminum w Zalesiu jest nie tylko domostwem, ale przede wszystkim stał się azylem i kolebką twórczych umysłów; nieformalnym uniwersytetem dla co raz to nowych adeptów fotografii, zarówno amatorów szukających punktu wyjścia i wiedzy, ale też ludzi doświadczonych potrzebujących inspiracji, spełnienia i rozwoju. Zjawisko o którym mowa to kolejny dowód na to, że sztuka oraz proces twórczy nierozerwalnie współistnieją między ludźmi, w tej szczególnej interakcji mają swój początek, a dzięki pozytywnej myśli i spójnym okolicznościom, przeobrażają się w przygodę i prawdziwe duchowe doznanie… Złodziejce udało się zaprosić do przewodzenia w drodze ku owej przygodzie najciekawszych, najbardziej zdolnych fotografów w kraju – miejsce to tworzą: wizjoner, czarodziej, erudyta i kreator Arcadius Mauritz; zdolny i kreatywny grafik Karol Kalinowski specjalizujący się w edycji fotografii; Artur Frankowski nasze merytoryczne wsparcie, absolwent Fotografii na ASP w Poznaniu; wybitny astrofotograf Marek Nikodem; awangardowa  Katarzyna Kołomańska, Keit – medium twórcze, badacz, trener; wszechstronna, utalentowana i słusznie utytułowana  Izabela Urbaniak, która opowiada przepiękne historie zaklęte w obrazach; oraz Marcelina Oczkowska – wehikuł czasu, złodziejka emocji; a także niezwykłe modelki – piękne, mądre, profesjonalne, zmysłowe.

…chwile radości… fot. Marcin Korczak 

 

…chwile aktywnego relaksu… fot. Robert Klasiński (*)

Nasze prosperowanie w światku fotograficznym, chłonne osoby ściągające do Złodziejewa, a także rzesze naśladowców, dowodzą potrzeby, i konieczności istnienia takiego Miejsca, bowiem fotografia, jako jedna z wielu dostępnych form wyrazu w dzisiejszym świecie, skupia wokół siebie niezliczone społeczności; zbliża i łączy, ale też niejednokrotnie dzieli. Jej przemożny wpływ na nasze postrzeganie rzeczywistości oraz wszechobecność wizualna stała się czymś naturalnym, a co za tym idzie w jakimś stopniu też pomijalnym… Przestrzeń twórcza zdając się być pojęciem abstrakcyjnym i niejako zbędnym dla wielu z nas, wypływa z konglomeratu umysłu i serca, dając powód, by istnieć nie tylko fizycznie. Metafizyka ociera się o magię, czarodziejstwo i pomieszanie zmysłów, za co w dawnych czasach przysługiwał jedynie stos. Dziś jednak zamyka się powyższą odmienność, która w zasadzie nie jest niczym innym jak wyższą wrażliwością, w pojęcie oryginalności lub ekstrawagancji. W pewnym sensie jest to ujma. Jednakże spłycanie tej rzadkiej umiejętności budowania emocjonalnej interakcji z każdym ciałem i duchem tego świata, dostrzegania symetrii tam gdzie zaczyna się chaos, układanie porządku od nowa podług energetycznych impulsów olśnienia, przewrotnie pozwala na wolność; ciche przyzwolenie dla własnych demonów. Tam gdzie człowiek tworzy nową jakość; tam gdzie szuka ujścia dla swoich emocji, zaczyna się magia, przygoda i miłość. A uczucia te jak nic innego żyją w szeptanym zaklęciu, że nie ma nic piękniejszego od bycia Człowiekiem. Powyższe założenie zatem to złota reguła, która niesie energię, która zdaje się chować w każdym najdrobniejszym zakątku pałacu i parku, a owa przestrzeń przemieniać w potężny inkubator, w którym wszędobylska idea łączenia sztuki i fotografii oraz ludzkiego pierwiastka, rozpościera się nad tym miejscem niczym gigantyczna bańka mydlana, dzięki której zmartwienia i złośliwości świata nie mają wstępu…

Najkrótsze przemówienie w dziejach Nagrody Nobla wygłosił William Faulkner stwierdzając, że od początku świata opowiadamy wciąż tę samą historię. Zmieniają się tylko kostiumy, dekoracje i otaczający nas świat. Wiedza o nas samych się nie zmienia. My w Złodziejewie wychodzimy z tego samego założenia: wiemy, że moda przemija, ale styl pozostaje; zdajemy sobie sprawę, że zmienia się obyczajowość, ale człowiekiem nadal targają takie same uczucia i namiętności, co przed wiekami. Staramy się więc tworzyć zdjęcia ponadczasowe, z których biją emocje; chcemy, by na zdjęciu osoba była Osobą, a nie tylko modelem. Zapraszamy do nas wszystkich koneserów, pasjonatów Fotografii, którzy nie boją się magii, są gotowi na podróż w głąb siebie i na spotkanie drugiego człowieka. Będziemy robić zdjęcia, oglądać je, rozmawiać przy cieple ogniska, myśleć, błądzić, ale wierzymy, że razem znajdziemy Drogę Fotograficznego Spełnienia…

… Wy też możecie stać się częścią tej Magii…

Przede wszystkim warto zaakcentować, że jako pierwsi w Polsce (i pewnie poza jej granicami także) wtargnęliśmy (i to nie siłą) do kościoła. Kurs ślubny to nie tylko teoria, wykłady z Photoshopa, ale przede wszystkim mnóstwo praktyki. Jako że pisząca ten program również ma kilka wykonanych ślubów na koncie, najpierw zastanowiła się, czego oczekiwałaby, gdyby czuła się niepewnie, gdyby dopiero zaczynała nawet nie przygodę z fotografią ślubną, ale gdyby zaczynała poważnie myśleć o swoich klientach i chciała rzetelnie wykonać powierzone zadanie…

Trzeba było odpowiedzieć sobie na pytanie: gdybym była młodą panią (a byłam), to czego przede wszystkim oczekiwałabym od fotografa ślubnego, co byłoby dla mnie najważniejsze. Otóż uważam, że najważniejsza w dniu ślubu jest sama ceremonia, a fotograf przede wszystkim powinien być PROFESJONALISTĄ. Brzmi to sensownie, nieprawdaż? Miałam zatem zadanie. Ale jak to zrealizować, by z grupą fotografów i młodą parą wejść do miejsca świętego i odtworzyć przebieg ceremonii i to w dodatku tak, by uczulić ich na godne tego miejsca zachowania, odtworzyć krok po kroku tę wyjątkową uroczystość? Spotkać na swojej drodze Księdza – miłośnika fotografii, który z pełnym zrozumieniem, bez niepotrzebnej sztywności podszedł do zadania – takie szczęście wsparte przez upór mogło się przydarzyć tylko Złodziejce :).

Z wielkim powodzeniem przeprowadziliśmy już kilka szkoleń w przepięknym barokowym przyklasztornym kościele w Kcyni. Opowiedzieliśmy o ważnych i trudnych chwilach i z perspektywy księdza i z perspektywy fotograf – nad całością czuwało dwóch księży – ksiądz celebrujący mszę, ksiądz narrator, fotograf prowadzący Jacek Batkowski i czuwająca nad całością Złodziejka. Mamy potwierdzoną wrażeniami uczestników nadzieję, że tak zorganizowany kurs sprawił, iż Uczestnicy poczuli się w kościele pewniej i przestał on ich przerażać. A my jesteśmy pewni, że już teraz ważne moment nie zostaną przeoczony, oni będą w kościele prawie nie zauważalni i nie drażniąc księży, oddadzą materiał, który zadowoli młode pary.

Kościół to tylko godzina – czas, który mija błyskawicznie, ujęcia, których nie można powtórzyć, dlatego jest tak ważne, by nic nie sknocić. Ale na tym praca fotografa ślubnego się nie kończy…

Zanim wykonamy pierwsze zlecenie, musimy solidnie przygotować atrakcyjną ofertę, mało tego, musimy sprawić, byśmy przez klientów zostali odnalezieni i zauważeni. Musimy wiedzieć, w jaki sposób korespondować z młodą parą, jak przeprowadzić pierwszą rozmowę. Zanim przystąpimy do fotografowania musimy wiedzieć, jaki sprzęt powinien znaleźć się w torbie i jak radzić sobie z kryzysowymi sytuacjami. Przed ceremonią powinniśmy zatrzymać chwile wzruszeń i napięcia podczas przygotowań i błogosławieństwa. I o tym wszystkim także opowiadamy na naszych warsztatach. Praktykę zaczynając już od przygotowań właśnie, które odbywają się w pięknym, stylowym mieszkaniu w pałacu Jasminum.

Oczywiście podczas przygotowań nie powinniśmy zapomnieć o detalach…:

Po ceremonii, najczęściej w innym dniu następuje plener z młodą parą. Jest to nie lada wyzwanie. Tu już nie liczy się takt i refleks jak podczas przygotowań i ceremonii, ale przede wszystkim kreatywność. Podczas pleneru z fotoreportera zmieniamy się w artystę i reżysera. Na wszystkich warsztatach ślubnych postaramy się zaszczepić w Was kreatywność i odwagę w stwarzaniu ciekawych sytuacji i interakcji między zakochanymi. Opowiemy też o podstawach kadrowania i komponowania zdjęć.

Ale oczywiście i na tym praca fotografa ślubnego się nie kończy. Tak właściwie to ona na dobre się dopiero zaczyna. Mamy już materiał wyjściowy. Ale w czasach fotografii cyfrowej to tylko surowy zrzut z aparatu, który trzeba uatrakcyjnić. Niestety bez cyfrowej obróbki zdjęć nasze fotografie zginą w tłumie i masie. Tu  z pomocą pobieży nasz niezastąpiony grafik – Karol Kalinowski. Opowie o work flow  fotografa ślubnego, zdradzi podstawowe sekrety obróbki, a  także uczuli na ważne sprawy związane z przygotowaniem zdjęć do wydruku.

Macie do wyboru dwa różne programy: zawierające spotkanie z księdzem, połączone z możliwością otrzymania zaświadczenia kurialnego dla operatorów audiowizualnych uwieczniających uroczystości liturgiczne, w których nad Wami czuwać będzie aż 5 osób: dwóch księży, Jacek Batkowski – fotograf prowadzący całość, Karol Kalinowski – grafik, Marcelina Oczkowska – wsparcie merytoryczne, organizator oraz wersję warsztatów dla tych, którzy w kościele czują się pewnie, a zależy im przede wszystkim na teorii, zajęciach z marketingu, poznaniu najwłaściwszego sprzętu, czyli zajęcia dzień krótsze bez księży. Aktualne programy znajdziecie tu:

Zapraszamy!

Jak widać powyżej warsztaty ślubne w Złodziejewie to nie tylko szkolenie mające na celu poprawić jakość naszej pracy, ale także humory uczestników. Zawsze staramy się, by czas w Złodziejewie był czasem spędzonym w gronie ludzi pełnych pasji. To czas wypełniony po brzegi teorią i praktyką, możliwość zdobycia wiedzy oraz zdjęć do swojego ślubnego portfolio.

Do zobaczenia w Złodziejewie zatem!

Podczas zjazdu „Trzech Wspaniałych”, dla bardzo wyjątkowej grupy zwariowanych złodziejewiczów w rolę tytułowej La Catriny, czyli „The Elegant Skull” wcieliła się Agnieszka Machowska Paranoja.

 

 

 

Sesja odbyła się w podziemnej komnacie prowansalskiej przy pałacu Jasminum, jednej z najpiękniejszych i charakteryzujących się możliwością wyczarowania niezwykle klimatycznego oświetlenia. Bez dodatkowych udogodnień, staraliśmy się wydobyć maksymalną jakość w naturalnych warunkach, mając na uwadze, że materiał wyjściowy posłuży do dalszej obróbki graficznej.
La Catrina to bardzo fotogeniczna charakteryzacja, jednak jej potęga wizualna i prawdziwa magia objawia się w niewyczerpanych możliwościach kreatywnej edycji.

 

Zobacz także: Poprzednia Złodziejewska edycja La Catriny

 

Różane nakrycie głowy tegorocznej La Catriny wykreowała niezwykła Jolka Knichalska.
Biżuteria z kolekcji prywatnej Keit.: unikatowy naszyjnik sutasz „Wieczorowo” autorstwa Marii Janas, oryginalna bransoleta z Indii
Make up – zarys pod post processing: Keit

 

 

 

Trudno nie zauważyć, że Agnieszka czuła się w przebraniu La Catriny jak w drugiej sk órze.
Świetny przykład niesamowitej energii twórczej, jaką wygenerowała nasza niestrudzona muza, dając popis aktorski wykraczający poza wszelkie słowa. Dziękujemy!

Egzorcyzmy Agi Paranoi, fot. Sylwester Z

 

Dziękuję Sylwkowi za super animowane Paranojki i zachęcam czytelników do odwiedzenia wyśmienitego lacatrinowego tutoriala z gifa animowanego: http://isylwester.com/?p=552

 

 

INSPIRACJE

Trudno się dziwić, że od kilku lat La Catrina stała się bardzo popularnym motywem w stylizacji artystycznej, fotomanipulacji, czy digital painting. Ten nieco makabryczny, ale jakże barwny, emocjonalny i wdzięczny motyw nazywa się czasem stylem „dark cabaret” lub „beautiful darkness”.

Oto klika ciekawych interpretacji znalezionych w Internecie.

 

Autoportretos de los muertos

Edycję halloweenową można zaliczyć do najciekawszych i najbardziej kreatywnych sesji autoportretowych powstających na zajęciach z Keit. Brawa dla uczestników za odważne i wesołe podejście do stylizacji de la muerte, oraz za twórcze poświęcenie. 😉
Poniżej pierwsze efekty naszej La Catrinowej zabawy.

BACKSTAGE 🙂

 

W wigilię La Catrinowych zajęć z Keit, taki oto upominek dla Matki Założycielki wyiluminowali złodziejewicze 🙂

Paranoja, fot. Sylwester Z.

Przelacatrinowo dziękuję wszystkim za wpiekłowziętą zabawę de la muerte!
Do zobaczenia w przyszłym roku w Złodziejewie.

Zachęcamy do zapoznania się z kalendarium warsztatów: Wiele dróg – jedna pasja

i blogiem Stowarzyszenia Jakości w Sztukach Wizualnych

KEIT, SJSW

Grace, fot. Keit

D.I.S.C.O, fot. Keit

Melania, edit Keit

Nieprzypadkowa forma ćwiczenia, ponieważ autoportret uwrażliwia na istotne szczegóły, łatwe do przeoczenia podczas sesji zdjęciowej, takie jak: kompozycja i proporcje w kadrze, modelowanie światła, kreatywność w doborze formy, panowanie nad całością realizacji. Taka reżyseria portretu składa się z wielu współgrających elementów. Autoportret to próba odwagi w metaforycznym ujęciu stanu duszy, lecz także dobra okazja, aby poeksperymentować z  trudną sztuką fotografowania i wykazać się pomysłowością techniczną. Mamy zatem do czynienia z opowieścią o nas samych, naszych mocnych i słabych punktach. Problem i zagadka, zazwyczaj wiąże się z dużym wysiłkiem fizycznym, organizacyjnym i wymaga podejścia konceptualnego.
A oto najciekawsze interpretacje autoportretowiczów

Blindness, fot. Mateusz

fot. Jakub

„don’t fool with da hool” fot. Jakub

fot. Sebastian

fot. Kamila, edit: Keit
Improwizacje z Paranojką

fot. Keit, kreacja: Sebastian

fot. Mateusz

fot. Iza, retusz: Keit

fot. Bartek, kreacja: Kamila

Kilka słów o szacunku do modelki i rekwizytów…

Szanujmy także rekwizyty i wnętrza, których użyczono nam do sesji! Jeśli nie z profesjonalizmu, to ze strachu przed odszkodowaniem za zniszczenie mienia To artefakty, które nabierają magicznej mocy w obiektywie. Często rzeczy delikatne i kosztowne, wykonane ze szlachetnych materiałów i niepowtarzalne. Traktujmy je zatem tak, jak chcielibyśmy aby traktowano naszą własność. Jeśli brak nam pewności, czy nasz zamysł nie spowoduje szkody – zapytajmy właściciela o zdanie. Unikniemy w ten sposób niepotrzebnych przykrości i nieporozumień.

fot. Keit, kreacja: Kamila

THE CIRCUS JUST ISN’T THE SAME WITHOUT YOU

O grupowym wychodzeniu z siebie

O dominacji i uległości

fot. Keit

Iniemamocna, fot. Keit
Tym razem, Silos zwany Orbitalem posłużył jako plener dla dwóch przeciwstawnych stylizacji, w jakie wcieliła się Aga. Pierwsza grupa wybrała dominację, druga uległość. Ciekawe efekty dało m.in fotografowanie z chuchaniem na obiektyw oraz przez plastikową folię. Dostrzegamy fakt, że
Poniżej pierwsze efekty i backstage.

fot. Melania

fot. Sebastian

fot. Kamila

fot. Iza

fot. Bartek

fot. Kasia
fot. Keit

fot. Jakub

fot. Melania

fot. Keit

fot. Mateusz

fot. Sebastian

fot. Keit

fot. Keit

fot. Sebastian

Odnajdywanie tekstur w otoczeniu – może się przydać, aby poczarować z obróbką

fot. Jakub


fot. Kamila

fot. Keit
More Backstage

fot. Keit

Jakub i Mózg, fot. Keit

Iza, fot. Mateusz

Mateusz, fot. Keit

Wizje Kamili, fot. Keit

Kasia i jej Gargulec :), fot. Keit

…z Gargulcem,  fot. Keit

Jakub, fot. Mateusz

fot. Keit

Serdecznie dziękuję wszystkim za aktywność na zajęciach oraz życzę wielu sukcesów w kreowaniu oryginalnych portretów. Czekamy na Wasze prace.

Zachęcamy do zapoznania się z kalendarium warsztatów „Wiele dróg – Jedna Pasja”

KEIT, SJSW

„7 Fotografów w 7 dni”, „Warsztaty fotografii ślubnej” , „Postprodukcja”

Od momentu kiedy po raz pierwszy starłem się z Złodziejewem, przybieram się do napisania referencji, a nie jest to rzecz prosta. By opisać to wszystko tak, byś Ty – czytelniku tych referencji choć trochę poczuł złodziejewski klimat… ja się muszę nieźle natrudzić ;-P …a i tak zapewne wyjdzie to mi marnie

Dlaczego starcie ? No cóż… każdy w swej fotograficznej wędrówce gdzieś sobie błądzi. Z lepszym lub gorszym skutkiem. Z większą lub mniejszą ilością „fanów na fejsie ;)”. Z poukładanymi w głowie kadrami lub totalnym chaosem który powstaje w momencie gdy palec spoczywa na spuście migawki, z tysiącem pomysłów lub pustą głową… A  tutaj spotykamy ludzi, który codziennie przekazując nam ogrom swojej wiedzy, burzą całkowicie to, w jaki sposób patrzyliśmy na świat przez pryzmat naszego aparatu. Ja osobiście mogę powiedzieć ze po tym starciu – „paczam” inaczej

Wyzwanie, hmm to chyba najlepsze słowo by opisać to czego oczekujemy, lub też możemy się spodziewać po przekroczeniu złodziejewskich bram. Chcemy poprawić swoje kadry, przestać zapominać o 2 i 3 planie w zdjęciu, poznać niepisane zasady i tajniki fotografii,  opowiadać swoimi zdjęciami całe historie…

Satysfakcja…  pojawia się wtedy gdy po całym dniu (czasem aż główka paruje, a matryca w lustrzance aż skwierczy)  zajęć teoretycznych i praktycznych,  jak co wieczór siadamy do wspólnego omawiania zdjęć! No i co ? udało się ? – Udało. Patrzymy w wieeeeeelki telewizor w jadalni na którym wyświetlono nasze prace i się zastanawiamy po cichu „czy to naprawdę moje ?”. Mnie co wieczór na twarzy malował się delikatny (może i ciut głupawy :p) uśmiech. Właśnie z tego powodu…

Uważam że te warsztaty zmieniły  sporo w moich poczynaniach fotograficznych, i nie jest to tylko moja opinia, lecz oparta na tym co mówili i mówią inni…

Podsumowując warsztaty – jako warsztaty. Codziennie jest starcie, jest wyzwanie a na koniec dnia (oczywiście jak się do tego przyłożymy) jest satysfakcja. Każdy z wykładowców nam to zapewnia.  Ktoś by zapytał: Ale czy naprawdę wszyscy? , i czy jest to możliwe ? TAK. Ja nie podzieliłbym ich na lepszych i gorszych nigdy. Jedynie na takich których wizja fotografii jest bliższa lub dalsza mojemu sercu  <3. Więc nie będę tu sypał nazwiskami by się po prostu nie podlizywać ;-P

Natomiast nie idzie nie wspomnieć o Marcelinie. Matce wszystkich złodziejewskich absolwentów i organizatorce warsztatów. Kochana, acz sroga to kobietka. Warunki w jakich nas gości – bardzo zacne stylowe pokoje, przebywanie w nich samo w sobie jest porcją relaksu. Jedzonko, no po prostu – jak u mamy – domowa kuchnia, zacne porcje, zawsze deser, kawusia, ciacho, owoce. No nie wypada wrócić do domu bez paru dodatkowych kilogramów i z paskiem zapiętym o dziurkę dalej… XD

A na  koniec…

Wszystkich tych którzy tu byli, których poznałem, serdecznie pozdrawiam,

Wszystkim tym którzy się wybierają, życzę by mieli co wieczór taką uśmiechniętą głupawą minkę jak moja

A Ci, którzy coś gdzieś słyszeli, coś im ktoś powiedział i sami nie wiedzą co o złodziejewie myśleć…. Po prostu powinni sami to sprawdzić !

Ja na pewno jeszcze nieraz tutaj wrócę :)!

Rafał B.

Facebook.com/butterflyeffectstudio

warsztaty: ABC FOTOGRAFII…

…cudowna atmosfera miejsca, ludzie oraz wiedza, którą zyskałam, sprawiły, że z dużo większą wrażliwością podchodzę do otaczającego świata…z coraz silniejszym zapałem fotografuję, czytam fachową literaturę i przeglądam albumy…długa droga przede mną ale ten miły początek sprawił, że odczuwam niedosyt….i jest to niebywale przyjemne uczucie.. Dziękuję za Złodziejewo..

Warsztaty fotografii ślubnej od A do Z.

Czytałem wiele na temat warsztatów w Złodziejewie zanim zdecydowałem sie przyjechać, tak wiele pozytywnych opinii, a jednak żadna nie oddała tego, jak bardzo magiczne jest to miejsce.

Jeżeli chodzi o same warsztaty, w których brałem udział to przygotowane były w pełni  profesjonalnie. Dwa dni  zdjęciowe, dwie różne stylizacje, a podejście do tematu – to możliwość jakiej nie spotka się nigdzie indziej.

Wykłady prowadzone przez fotografa Jacka Batkowskiego, czy Karola Kalinowskiego na temat postprodukcji – niesamowite i bardzo inspirujące.

Nie mogę nie wspomnieć o rozmowach z ks.Sylwestrem podczas kursu fotografii  w ceremoniach liturgicznych, rozmowy nie tylko o fotografii, ale i o życiu, podczas których otwierają się najciaśniejsze „klapki” naszego umysłu, co owocuje nowym spojrzeniem na to, co w życiu jest ważne.

Sam pałac Jasminum, miejsce faktycznie zjawiskowe począwszy od wystroju wnętrz aż po dźwięk starego gramofonu przy śniadaniu. Są to elementy, które pobudzają naszą wrażliwość.

Możliwość spędzenia tam czterech dni w otoczeniu ludzi z pasją stało się dla mnie wielkim problemem powrotu do rzeczywistości i za te fantastyczne cztery dni serdeczne podziękowania .

Z całą pewnością do Złodziejewa jeszcze pojadę .

„7 fotografów w 7 dni”

Weekend z Mistrzami Wiktor Franko

Byłem w Złodziejewie już po raz drugi i po raz drugi zadowolony…

…czego by nie napisać o Marcelinie, mistrzach, modelkach i kuchni, to i tak będzie mało…

Serdecznie polecam wszystkim to miejsce, bo na dzień dzisiejszy nie ma dla niego konkurencji i jeszcze długo nie będzie… może nigdy!

fot. Keit

fot. Keit 

fot. Keit

fot. Kasia R.

Adam S., fot. Keit

fot. Keit

Pop Art Orbitalium

Wielki Silos Złodziejewski, nasz księżycowy ołtarz. Kolejne ćwiczenie, tym razem bitwa czarnych i białych. Geometryczna układanka linii i wzorów. Na szczególne wyróżnienie zasługuje stylizacja autorstwa Asi Witkowskiej zrobiona z szachowej pończochy. Pomysł trafiony w sam środek tarczy!

fot. Janusz, edit: Keit
fot. Kasia R.

fot. Paweł B.

fot. Keit

fot. Paweł B.

fot. Paweł B.

Ola, fot Kasia. R

fot. Paweł. B

fot. Kasia R.

fot. Kasia R., edit: Keit

fot. Oxana

Oxana, fot. Keit

fot. Adam S.

fot. Paweł B.

fot. Jacek, edit: Keit

Dziękuję serdecznie za miłą atmosferę!

Czekamy na wasze zdjęcia

Keit

SJSW

LUŚKA, fot. Keit

VIRUS, fot. Keit

Sezon złodziejewski 2012 rozpoczął się dla Keit 16 lipca. Po raz pierwszy na zajęciach w Złodziejewie jako muza zagościła przepiękna i filigranowa Paula Chełmińska, której serdecznie dziękujemy za cierpliwość i zaangażowany vogueing

LA GAULTIERRA, fot. Keit

Inspiracje

Dlaczego nie pokazać tym razem umysłu jako inspiracji, skoro jego twory tak fascynują innych?

fot. Keit

Buszując w rekwizytach

Zadaniem buszujących w rekwizytach jest fotografowanie tej samej postaci, każda osoba ma 5 minut, aby zmienić coś w stylizacji po swojemu. Być może to niewiele czasu na znaczną modyfikację, ale zmusza umysł do szybkich skojarzeń i pewnej dyscypliny błyskawicznego spojrzenia na temat.

W jednej z trzech stylizacji, wykorzystaliśmy między innymi zeszłoroczne kolczaste dodatki z sesji Voltrikness (wykonane na zajęcia przez Voltrika).

Można zaobserwować, jak różne osobowości i uroda modelek nadają tym samym rekwizytom zupełnie odmienną ekspresję, co przekłada się także na wybór stylu edycji. Nie bez znaczenia jest też inna lokalizacja zdjęć oraz źródeł światła.

LIBERTY FEVER, fot. Keit

Sesja grupowa popełniona w jednej z magicznych, podziemnych komnat pałacu Jasminum, kryjąca gaultierowską niespodziankę

fot. Keit

fot. Darek

fot. Ela

5 minut Ernesta, fot. Keit

mini make-up pod montaż, fot. Ela

Darek w przedhipnotycznym skupieniu :), fot. Ela

fot. Dziuniek

hard candy ;), fot. Keit

fot. Ela, edit: Keit

ORBITAL, fot. Keit

Jako pierwsza grupa dotarliśmy do Mega Silosu znajdującego się od niedawna na terenie Złodziejewa.
Taką oto księżycową scenografię wyczarowała nam Marcelina!

fot. Darek

Przygotowania w silosie: Keit, Paula i Ela, fot. Darek

fot. Ernest

Darek i Paula, fot. Magda O.

fot. Ela

fot. Darek

Klipy nie z tej ziemi…Cuda, łamanie praw fizyki bez photoshopa

fot. Darek

fot.  Magda O.

fot. Ela

fot. Ela

fot. Darek

fot. Darek

fot. Darek

Na koniec, początek bekstejdżu Czyli rozgrzewka buszujących w keitowych rekwizytach…

Przygotowania do fantomimy, fot. Ela

Paula według Dziuńka, fot. Keit

fot. Dziuniek

ćwiczenia kolażowe, fot. Keit

fot. Ernest

Niespodziewana kariera papierowego rękawka

Ela strzela nam fotki do grupensa, fot. Magda O.

Tak powstawał nasz grupen foten Od lewej z góry: Dziuniek, Berenika, Ela, Ernest, Hipnotyzer, Paula, Keit, Marcyś, O Magda, Madzia, Ania i Waldek.

fot. Ela, edit: Keit

Między 7-14 października 2011 odbyła się kolejna edycja warsztatów „Wiele dróg – jedna pasja” w Złodziejewie, które właśnie obchodziły urodziny! „Kamea -zamiast tortu” czyli nowe logo zdobi uroczy profil autorki – Marceliny Oczkowskiej Tym razem Keit i Voltrik przywołały w złodziejewskim parku jesienną wiedźminkę Dzięki zaangażowanemu wsparciu Andrzeja i Artura Frankowskich, modły i egzorcyzmy odprawiane nad ogniskiem poskutkowały, zapewniając nam przychylność niebios i czeluści piekielnych. W niniejszym odcinku trochę o kiełbasie wyborczej, trochę o pozowaniu z grą na flecie i z galaktyką na dobranoc, bowiem zagościwszy nieco dłużej, wysłuchaliśmy z zapartym tchem wieczornej prelekcji Marka Nikodema, którego niezwykłych opowieści o kosmosie długo nie zapomnimy.

 

seria LA CATRINA, fot. Keit

Dark cabaret, jako splot makabreski z pięknem i barwą występuje w pracach KEIT od początku autorskiej przygody ze stylizacjami portretu „coś z niczego”, tworząc swoistą kolekcję fantasy danse macabre.

Przedsmak sesji –

Nasza złodziejewska wiedźminka, w koronie z liści uplecionej przez Anię

Voltrik, fot. Piotrek, edit: Keit

 

 

Nachuchawszy…

 

 

 

fot.Keit

 

 

Zanim jednak przenieśliśmy się do mitycznego ogrodu naszej egzotycznej jesieni…

Jako niezastąpiona rozgrzewka, ćwiczenie pobudzające nie tylko wszystkie członki, ale przede wszystkim abstrakcyjne myślenie i wrażliwość na koordynację wielu wymiarów powstawania fotografii

Tradycyjnie, Keit udostępniła rekwizyty, które wykorzystuje w swoich pracach na co dzień.

 

 

fot. Piotrek

Najlepsze są proste rozwiązania, choć niełatwo na nie wpaść

Tatuaż Sylwka i spontaniczna wariacja Keit (może nie szogun, ale też wciąga)

Kasia z powiewem Wenecji…

…wyjaśnia cuda światła, co Kasia podda dokładnej animacji.. weryfikacji

[antygrawitacja uszczęśliwia]  

 

fot. Sylwek Z.

 

 

Piotr gęstwinny…

Co, a raczej kogo jeszcze znajdziemy w krzakach?

 

Dzieci z dworca zoo w wykonaniu Złodziejki i Fetisha   

 

fot. Piotrek

 

 

Backstage z Voltrikiem

 

 

 

 

nachuchawszy…

(leżąc też można ciężko pracować)

 

 

 

 

 

Piotrek, fot. Keit

 

 

Sławek, fot. Piotrek

fot. Sylwek Z.

fot. Kasia, edit Keit

fot. Ania W., edit: Keit

Plug&Play

..Ćwiczcie dziewczyny, bo nie znacie dnia ani godziny

Pocałunek maski – Gildia Masek lubi to i prosimy o info, kto aranżował

fot. Piotrek

I jeszcze kilka pamiątek…

Artur, uważaj na nóż!

fot. Piotrek

 

 

na koniec Start

„Buszujący w gwiazdach”: fot. Andrzej Frankowski, źródło: pl foto

Dziękujemy za niezwykłą refleksję oraz inspirujący czas, życzymy Markowi i jego przyjaciołom międzygalakycznych sukcesów w zdobywaniu kosmosu!

Marcelina Oczkowska: Z Markiem Nikodemem w kosmos

Keit z urodzinowym kubkiem obiektywem (dzięki M.! )

Dziękujemy wszystkim za pozytywną energię i wspólnie spędzony czas

Keit

Sztukę autoportretu docenić można tylko w jeden sposób, czyli eksperymentując na samym sobie J Gdy na własnej skórze przekonamy się, iż nie łatwo jednocześnie zilustrować wewnętrzny koncept, nadać mu formę i wyraz, zagrać kilka ról i kontrolować kilka funkcji około fotograficznych to okaże się, że udany autoportret daje wyjątkowo osobistą satysfakcję. Autoportret surrealny daje nam wolną rękę, tylko od wyobraźni zależy, w kogo się przemienimy i jaki nastrój zapanuje w kadrze.

Na przykładzie swoich autoportretów, Keit omówiła detale pracy z własną sylwetką, patenty na ciekawy technicznie kadr oraz materiały wykorzystane w swoich pracach, które udostępnia do wspólnych ćwiczeń na zajęciach w Złodziejewie. Wielokrotnie obala także mit, iż szerokim kątem nie robi się portretów

Najwięcej problemów technicznych w tym ćwiczeniu stwarza nie tyle zaimprowizowanie kreacji, co złapanie ostrości w pożądanym miejscu, w przypadku gdy używamy obiektywów np. z ogniskową 80-

105 mm, zoomów itd. Jeśli upieramy się przy czysto fotograficznym koncepcie, pomocne może być zastąpienie własnej postaci przez przedmiot, ale pamiętajmy, żeby tonacją zbliżony był do naszej postaci!

Wielokrotnie zdarzyło się, że ostrość umknęła mimo, iż była prawidłowo nastawiona. Dzieje się tak, gdy obiektyw taktuje nas jak intruza na planie, a nie stały obiekt w kompozycji. To najtrudniejsze obiektywy do autoportretów, choćby także ze względu na czas ograniczony wyzwalaczem, a odległością do pokonania między ustawieniem parametrów i udanym zapozowaniem. Właściwości  takiego obiektywu stwarzają także więcej okazji do gimnastyki, gdyż niekorzystnie nas proporcjonują.

Rozwiązaniem około fotograficznym zdecydowanie ułatwiającym zadanie autoportretowe jest wykonanie kilku ekspozycji w różnych parametrach. Kosmetyki obrazu np. optymalizacji ostrości i kontrastów dokonujemy w post procesie. Dzięki temu, podczas sesji skupiamy się na geometrii i wyrazie sylwetki, osiągnięciu jak najciekawszej formy fotograficznej.

Oczywiście, czysta fotografia i montaż stwarzają różne wyzwania i właściwie nie powinno się ich porównywać.

I have a wish to absolutny faworyt dnia, gratulujemy Wojtkowi osiągnięcia naturalnego i oryginalnego efektu, zwłaszcza, że nie spodziewał się, że uczyni to z pomocą gwiezdnej różdżki

fot. Wojtek Urbaniak, kolor: Keit

Marcin vel. easy rider or venetian knight  

fot. Marcin Ćwiek, edit. Keit

Joasia i umysł niczym serce w objęciach pod maską

fot. Keit

Tomek wykorzystał linearną prostotę materiału zamykając ją w tajemniczym harmonijnym zbliżeniu

fot. Tomek Tomala

Arleta jako Matka Boska od Groupona trzyma sztamę z Najświętszą Panienką

fot. Arleta, edit. Keit

fot. Keit

fot. Joanna Kozłowska

Kolejne ujęcia powstały w jasnym pokoju obok, oraz na zewnątrz budynku.

fot. Marcin Ćwiek, edit. Keit

fot. Joanna Kozłowska

fot. Asia Feil, edit. Keit

fot. Keit

fot. Keit

fot. Wojtek Urbaniak, edit. Keit

Tam zawsze jest ładne światło i wychodzi neutralne tło

Fot. Keit

fot. Wojtek Urbaniak

Wcale nie łatwo przez te lustereczka

fot. Joanna Kozłowska

KALEJDOSKOP W SZKLE

Szczególnie zafascynowała nas właśnie pomysłowa technika refleksyjna Joasi Kozłowskiej, której eteryczne portfolio podziwiać można na pl foto pod pseudonimem kiki123.

fot. Joanna Kozłowska

Swe niezwykłe fotografie Joasia popełnia z udziałem specjalnie przygotowanych autorskich szkiełek, kieliszków lub denek. Wykorzystuje także własne artefakty do stylizacji postaci. Poszukuje naturalnych sposobów odrealniania fotografii bez użycia Photoshopa. Jej technika refleksyjna otwiera nieskończone możliwości, tworząc magiczną mieszankę lustrzanych odbić planu głównego i otoczenia, jakie powstają spontanicznie, w zależności od potencjału przedmiotu uwagi. Uchwycenie najciekawszych kombinacji nie jest wcale łatwe i wymaga sporo wyobraźni przestrzennej.

W ramach promocji jakości wizualnej i dobrej praktyki artystycznej, Stowarzyszenie Jakości w Sztukach Wizualnych z entuzjazmem włączyło się do wspólnej przygody twórczej, z obecnie najlepszą organizatorką zajęć z fotografii artystycznej w Polsce, Marceliną Oczkowską – Złodziejką.

Złodziejewo to magiczny zakątek położony w Szubinie, pod Bydgoszczą. Każdy, kto poszukuje odmiany, ciekawej przygody intelektualnej i fotograficznej, lub odpoczynku od codzienności, tutaj właśnie spędzić może nie zapomniany tydzień podczas warsztatów w Złodziejewie.

Fot. http://palac-jasminum.pl/

Przepiękne stylowe wnętrza dla amatorów antycznej klasy, komfortowe warunki pobytu i przyjacielska atmosfera nie tylko pozwalają zapomnieć o codzienności, lecz także twórczo inspirują do działania. Codziennie, odbywają się spotkania z różnymi artystami czynnymi zawodowo, są także piękne i inspirujące modelki.

Keitopolis jedzie do Złodziejewa

Po południu 4 lipca, niemal prosto z uczelni Keit pędzi na dworzec, w towarzystwie niestrudzonego Voltrika.

Jutro wspólna zabawa i nauka, zabieramy dużą torbę z rekwizytami i materiały dydaktyczne SJSW. Mamy ze sobą maski, szmatki, dużo folii i papieru, szachowe buty i dodatki. Jeszcze nie wiemy, jaką sprawią frajdę uczestnikom zajęć J W Warszawie lało, mimo to nie traciłyśmy dobrego nastroju. I słusznie, ponieważ plener z papierowym Voltrikiem i autoportretami udał się między deszczami.

Do Bydgoszczy przybyłyśmy wieczorem. Zanim Złodziejka zdążyła nas odebrać z dworca, rozdałyśmy majątek okolicznym kloszardom… żart, ale pewnie tak by się stało, gdybyśmy postały tam dłużej ;)Uczestnicy bawili się już przy wieczornym ognisku, gdy dołączyłyśmy do grona. W miłej atmosferze zapoznaliśmy się, a Keit uchyliła rąbka tajemniczych planów na zajęcia.Następnego dnia rozpoczęliśmy od sporej dawki teorii dotyczącej koncepcji jakości wizualnej, działalności stowarzyszenia i inspiracji twórczych z galerii AQVA. Przy pięknym rzeźbionym stole dzieliliśmy się osobistymi uwagami, poszukiwaliśmy inspiracji do autoportretu, omawialiśmy techniki rozwoju osobistego. Jednak tak naprawdę, największą frajdą było przejście do części w plenerze.

Za kulisami pleneru

Po części teoretycznej, rozłożyliśmy wielką folię na mokrej od deszczu trawie i przez 10 minut pod komendą Iwonki, dziewczyny niczym joginki witały słońce… a panowie robili zdjęcia J Nie mogło zabraknąć też wzmianki pełnym oddechu i roli właściwego oddychania w naszej codziennej twórczej wydajności.

Pierwsze ćwiczenie poświęciliśmy na penetrację tekstur w otoczeniu. Przed wieczornym ogniskiem omówiliśmy sobie ich przydatność i wykorzystanie w trakcie przeglądu na dużym ekranie. Nie raz przekonamy się, że kreatywny i przemyślany dobór tekstur jest jednym z kluczowych elementów spójności w końcowej pracy.

Fot. I. Aleksandrowicz

Fot. Keit

Szaleni autoportreciści rozbiegli się w plener J Niektórych złapał deszcz, niektórzy zaszyli się w mistycznej pracowni, niektórzy złapali w żagle wiatr.Niestety, nie udało się złapać wszystkich na raz do portretu zbiorowego, ale mimo to, taki wspólny portret montażowy powstanie z inicjatywy Keit.W tym czasie Keit i Voltrik szykowały już kolejną stylizację „coś z niczego” z papierowych rozet i folii.

Fot. R. Klasiński

Po szaleństwie autoportretowym, Keit omówiła podstawy stylizacji postaci abstrakcyjnej na przykładzie spontanicznej kreacji Voltrika. Przy pomocy czarnej kredki Emilii, folii malarskiej i papierowych rozet powstał bardzo ciekawy materiał do dalszej obróbki.

Dowiedzieliśmy się jak niewiele potrzeba, aby taką postać wystylizować i jak się to robi pod montaże. Należy jednak pamiętać o wizji, która pozwoli przygotować minimum warsztatowe tak, aby w efekcie końcowym osiągnąć wyśniony obraz.

VOLTRIK INFRARED

Biały Voltrik z błękitnymi oczami? Takie cuda bez obróbki, to tylko w podczerwieni J

Tę pomysłową technikę wykorzystał utalentowany fotograf Marcin „Kura” Korczak. Wzbudził nie lada ożywienie, prezentując świeży materiał bez obróbki i opowiadając nam o technicznych aspektach przygotowania sprzętu do śnieżnego szaleństwa.

W DSLR filtr do zdjęć w podczerwieni będzie działał jak każdy inny filtr czerwony. Taki sam efekt można osiągnać, wyciągając kanał czerwony w edycji komputerowej. Żeby bawić się w zdjęcia podczerwone na lustrzance cyfrowej trzeba zdjąć filtr podczerwieni z matrycy. W prawdzie tracimy gwarancję na aparat, ale efekty na pewno są tego warte.

Jak to zrobić?

Gildia Masek ogłosiła konkurs na najlepszy portret commedia de l’ arte z materiału warsztatowego. Uczestnicy mają czas do 7 sierpnia 2011 na przesyłanie autoportretów wykonanych w trakcie zajęć.

Nagrodą za ulubioną kreację będzie unikatowy upominek niespodzianka, z kolekcji Gildii Masek.

Po tutoriale zapraszamy na stronę Keit:

http://sjsw-aqva.blogspot.com/2011/07/kulisy-zodziejewskie.html

Medium twórcze. Freelancer, multimedia artist, badacz, trener. Metamorfoza i zabawa energią w tworzenie alternatywnych rzeczywistości to pasjonująca droga Życia i ujścia dla Żywiołu, uzasadnia nieprzemijającą od dzieciństwa pasję do ekspresji i kreacji.

Dyplom z wyróżnieniem za charakteryzację „Geisha” z efektami specjalnymi w Międzynarodowej Szkole Charakteryzacji Marii Dziewulskiej (2002). Od 2003 r. Keit prowadzi awangardowe studio sztuk audiowizualnych w Warszawie– Keitopolis – kuźnia autorskich projektów muzycznych i foto-graficznych, pracownia rękodzieła artystycznego: autorskiej biżuterii i dekoracji wnętrz. Wraz z Voltrikiem (Lisa Venturella) są właścicielkami Gildii Masek(unikatowej kolekcji autorskiej w skali międzynarodowej). Impulsy twórcze Keit wykorzystuje w procesie poznawczym m. in. nad kontrolą doświadczeń mistycznych (intuicja, mediumizm, wizjonerstwo, zdolności paranormalne, OBE, trauma). Od 2005 r. prowadzi twórcze sesje indywidualne związane z rozwojem osobistym i doradztwem duchowym.
Popularność w środowiskach net art zdobyła dzięki bezkompromisowemu stylowi, autorskim galeriom fotograficznych obrazów oraz muzyce, określanym jako magiczne i nie z tej ziemi, m.in. płyta Keit & Maj – Yggdrasil – 9 worlds pobiła rekord ściągnięć w historii polskich net labeli (chill – label, 2009). Galerie Keit odwiedzono ponad 400 tysięcy razy w ostatnich 2 latach, po jej względnym powrocie z samotni na łono publiczne.

Klienci: JAZZIZ – Jazz Magazine, USA; Pine Arts Centre, Australia; Redbubble, Australia; Galeria 3; Decobazaar; DN7; Ellefant; Haloart; Galeria Qarat; Pakamera; Pride shop; PWSBiA, Polska; osoby prywatne

Wystawy zbiorowe: Seria LA CATRINA – La Catrina – Dia de Los Muertos, under auspices of the Mexican Embassy in Sydney, Australia (2010 ); Colors of Life (Charity exhibition), Gwatemala (2010); Kicz and Kamp – Niepohamowana Wrażliwość, Łodź (2009)

Publikacje foto i artykuły naukowe recenzowane

1. (2009) Paper Doll – Graphic Union Portfolio, Rosyjski magazyn fotograficzny
2. (2011) Kryteria pomiaru i ewaluacji kształcenia w świetle paradygmatu jakości w sztukach wizualnych
   X WIELKOPOLSKIE FORUM PEDAGOGICZNE Pomiar i ewaluacja jakości kształcenia, WPA UAM, Kalisz-Russow
3. (2010) Program Promocji Jakości w Sztuce Wizualnej
   VI Ogólnopolska Konferencja Metodyczno-Naukowej z Udziałem Gości Zagranicznych pt. „Teoretyczne i praktyczne aspekty edukacji uczniów zdolnych”, UMCS, Toruń
4. (2011) Analiza jakości wizualnej, Ekonomika i Organizacja Przedsiębiorstwa, ORGMASZ (dr. inż. D. Wolak, mgr K. Kołomańska)

Prace Keit często wyróżniane są przez największe międzynarodowe galerie oraz na forach internetowych związanych z kreacją fotograficzną, sztuką rękodzieła artystycznego, sztukami wizualnymi i w grupach internauckich, m.in. Deviant Art, Red Bubble, w Polsce m.in. Decobazaar, PL Foto, iwoman 2008 dyplom mgr administracji/specjalista ds. UE
Oprócz działalności twórczej i badawczej pracuje jako asystentka Dyrektora Biura Promocji i Prorektora ds. Studiów Podyplomowych Prywatnej Wyższej Szkoły Businessu, Administracji i Technik Komputerowych w Warszawie oraz jest prezesem Stowarzyszenia Jakości w Sztukach Wizualnych, autorką pierwszego na świecie Programu Promocji jakości w Sztukach Wizualnych w ramach interdyscyplinarnych badań doktoranckich nad wpływem jakości wizualnej na jakość życia, uwarunkowaniami rozwoju sztuk wizualnych oraz koncepcją zarządzania jakością wizualną, pod kierownictwem prof. dr hab. W. Werpachowskiego (Politechnika Warszawska)

Samouk w dziedzinie produkcji muzycznej, rękodzieła, fotografii artystycznej i grafiki komputerowej. Keit twierdzi, że pasja do tworzenia pomaga okiełznać swój potencjał, uczy kontroli nad samym sobą oraz dyscypliny i szacunku do wiedzy i pracy. Z tej pasji rodzi się potrzeba samodoskonalenia i zamiłowanie do wysokiej jakości.

http://plfoto.com/56482/autor.html