Może zanim odpowiemy sobie na te pytania cofnijmy się w czasie o ponad 100 lat…

Nowa rzeczywistość, którą przyniósł  XIX wiek i szybki rozwój przemysłu, kryzys światowy, a także odkrycie fotografii spowodowało ogromne zmiany w sztuce. Odkrycie „kłopotliwej muzy” sprawiło, że malarz Paul Delaroche, odwiedziwszy wynalazcę degerotypu (rok 1839) Louisa Jacquesa Mande Daguerre’a zakrzyknął: „Malarstwo umarło!” *. Proroctwo to okazało się wprawdzie przedwczesne, ale faktycznie od chwili odkrycia możliwości rejestrowania rzeczywistości za pomocą techniki, malarstwo realistyczne przestało mieć większy sens. Stąd m.in kierunki w sztuce interpretujące rzeczywistość (już nie naśladujące) takie jak impresjonizm, ekspresjonizm, fowizm.

Prawda i jej odwzorowanie

Edward Burne-Jones, przedstawiciel mojego ukochanego kierunku w sztuce, prerafaelizmu, pytał: „Realizm? Wierne odtwarzanie? A cóż to ma wspólnego ze sztuką?”, z kolei Edgar Allan Poe o dagerotypie powiedział, że to „sama prawda w szczycie swej doskonałości”, wtórując tym samym Daguerre’owi, który uważał, że: „Dagerotypia nie jest kolejnym instrumentem, który pozwala odwzorować Naturę; przeciwnie, jest to chemiczny i fizyczny proces, który pozwala jej zreprodukować samą siebie”. Od czasów wynalezienia fotografii kiedy to estetyk Charles Blanc wyrokował: „fotografia wszystko kopiuje i niczego nie wyjaśnia, jest ślepa na domenę duszy” wiele się zmieniło, droga fotografii wcale nie była taka prosta, jak może nam się wydawać. Do dziś toczą się czasem spory o uznanie jej za sztukę, a fotografów za artystów.

Ludzie oswajani z fotografią początkowo zachłyśnięci nowym osiągnięciem techniki rejestrującym rzeczywistość, jeszcze w pierwszych latach jej istnienia zaczęli odczuwać pewien brak – jakaż prawda bowiem może być w dziele malowanym jedynie światłem – gdzie kolor? Fotografowie oraz malarze  z tęsknoty za kolorem i pełnym wyrazem dzieła podejmowali się coraz częściej prób kolorowania dagerotypów, dając nierzadko wyraz swojej wyobraźni i talentowi malarskiemu, tworząc niejednokrotnie namalowane na powierzchni zdjęcia obrazy. Używano do tego sproszkowanych farb laserunkowych nakładanych na dagerotyp pędzelkiem. Zainicjował to w latach 50 XIX wieku szwajcarski malarz Johann Baptist Isenring.  To oczywiście także była forma manipulacji, mimo że fotografia nadal miała raczej odtwórczy charakter i odgrywała służebną rolę. Czasy artystów – fotografików dopiero miały nadejść.

Poza powyższymi działaniami najstarszym znanym przykładem manipulacji – najstarszym znanym fotomontażem – jest zdjęcie maltańskich mnichów wykonane w 1846 roku przez Calverta Jonesa. Zdjęcie przedstawia czterech kapucynów na murach klasztoru w słoneczny dzień. Dopiero negatyw ujawnił istnienie piątego mnicha, znajdującego się w tle, bez którego kompozycja jest znacznie lepsza, a kontrast czarnych konturów mnichów na tle jasnego nieba wyraźniejszy.

Używane w początkach fotografii emulsje wykazywały zbyt dużą wrażliwość na kolor niebieski, w związku z tym prezentowane niebo wyglądało bardzo nieciekawie – nie widać było ani jednej chmurki, a przecież celem fotografii miało być pokazanie tego, co widzi oko. Fotografowie zaczęli więc stosować metodę podwójnej ekspozycji – jedna na niebo, druga na ziemię, a potem te dwa zdjęcia z sobą łączyli. Pierwszym krokiem do ugruntowania tej metody było zdjęcia Hippolyte’a Bayarda z 1851 roku, przez niektórych, uznawane za pierwszy w historii fotomontaż, w którym dodał chmury z innego negatywu (Bayard toczył zresztą spór ze światem uważał się on bowiem  za wynalazcę fotografii, co zresztą wydaje się bardzo prawdopodobne m.in. tu).

Rozumiemy zatem, że początkowe manipulacje miały na celu pokonać ograniczenia techniczne i „ułomności” fotografii, by ukazać rzeczywistość zastaną. Kolorowanie, poprawianie kompozycji, tworzenie świata na fotografii takim, jakim go widzimy, czy jakim powinniśmy go widzieć.  Pomimo że bez wątpienia podejmowanie owych eksperymentów wymagało wyczucia, smaku, umiejętności i nieco wyobraźni to jednak takie podejście z pewnością nie sprzyjało dążeniom Fotografii do uznania jej Sztuką.

Dziesiąta Muza

Mimo iż już w czasie kalotypii kilku fotografów zasługiwało na miano artystów – chociażby Julia Margaret Cameron, David Octavius Hill, Robert Adamson, Gustav Le Gray, Thomas Keith, jednak to dwaj malarze zajmujący się fotografią jako  pierwsi świadomie starali się wznieść fotografię na wyżyny sztuki, naśladując malarstwo. To oni pierwsi już w 1855 roku wykonywali fotomontaże z prawdziwego zdarzenia. Najbardziej spektakularnym przykładem jest praca Rejlandera z 1857 roku „Dwie drogi życia” złożona z aż trzydziestu negatywów!

Dzieło Rejlandera jest wyrazem dążenia fotografów do traktowania ich na równi z artystami uprawiającymi inne sztuki wizualne.  „Dwie drogi życia” powstały jako fotomontaż w procesie kopiowania – 28 modeli pozowało w grupach lub indywidualnie, a powstałe negatywy były kopiowane po odpowiednim wymaskowaniu, by stworzyć epicką kompozycję. I tak powstała alegoria hazardu, lenistwa, i rozpusty z lewej strony oraz pobożności, działalności dobroczynnej i pracy fizycznej po prawej stronie. Niewątpliwie Rejlander jako jeden z kopistów fresków Rafaela inspirował się jego „Szkołą ateńską”, co niewątpliwie wówczas podnosiło wartość dzieła i zdobyło poklask wiktorian.

Jak wszystko w sztuce, tak i teatralny styl oraz dydaktyczne przesłanie Rejlandera wyszło z mody. Jednak na stałe uświadomił on, jak ważna jest wyobraźnia w fotografii, dowiódł ważność artystycznych pryncypiów w powstawaniu zdjęć oraz przede wszystkim „wywalczył” prawo do zmieniania rzeczywistości.

Robinson, młodszy kolega Rejlandera, pojął, że mimetyzm fotografii, jej weryzm, bardziej spełni się w ukazywaniu scen ze współczesnego życia niż moralizowania. Jego najbardziej znany fotomontaż ciemniowy z 1958 roku „Fading away” stworzony jest z pięciu negatywów i ukazuje śmiertelnie chorą dziewczynę na łożu śmierci – motyw bardzo ważny dla ówczesnego społeczeństwa, kiedy gruźlica i inne choroby zabierały setki istnień.

Robinson przeszedł do historii jako promotor artystycznej działalności aparatem, polemizując z niechęcią do fotografii, która nagle stała się czymś sztucznym. Wprowadził też do słownika słowo „piktorialna” dla określenia działalności artystycznej fotografów. Fotografia szukała wciąż swojego miejsca na Parnasie. To wdawała się w polemikę z malarstwem (w końcu XIX wieku fotografia mocno nawiązywała do impresjonizmu), to chciała się od niego odciąć. Prace piktorialistów cechowała malarska ingerencja w odbitkę – metody pigmentowe pozwalały na wpływ fotografa na zdjęcie, ponieważ pozwalały na obróbkę ręczną zarówno negatywów jak i odbitek (na czele z gumą dwuchromianową, węglową i węglobromową, dzięki której można było naznaczać zdjęcia swoją osobowością, nadając im pożądane przez siebie kolory), idealnie wpisywały się więc w idee piktorialistów  (ich założenie było zresztą podobne do naszego, kiedy zasiadamy do tabletu i komputera, nie chcąc zdjęć pozostawiać takich, jak zarejestrował je nasz aparat). Założenie w 1884 roku w Paryżu przez fotografów i miłośników fotografii stowarzyszenia pod nazwą „Le Photo Club de Paris” było przełomem w sporze o uznanie fotografii za sztukę, dodatkowo przyczyniła się do tego grupa „The Linked Ring” wydająca pismo „Camera Work”.  Wszyscy którzy podejmowali się  manipulacji fotograficznych, dając wyraz swojej wyobraźni, udowadniali, że fotografia jest jedną ze sztuk, dziesiątą muzą, którą niesłusznie stał się film…

Rozrywka

Na przełomie wieków XIX i XX niezwykle popularna była manipulacja w celach rozrywkowych. Setki razy powielanym motywem były obcięte ludzkie członki :). Zapewne związane to było z popularnymi w tym czasie występami magików, których kulminacyjnym momentem było np. ścięcie głowy.

Licznie powstawały także kartki okolicznościowe, prace o mniejszym walorze artystycznym niż prace piktorialistów, Rejlandera i Robinsona, zdradzające jednak umiejętności tworzenia foto kolaży.

Odnajdujemy także przykłady  manipulacji zdjęć „pamiątkowych”, rodzinnych ku uciesze fotografowanych.

Lub po prostu zabawy techniką – portrety i autoportrety przedstawiające dwie postaci, dwie osobowości, dwie sytuacje – czasem z podtekstem, czasem jako tylko sztuka dla sztuki.

Z poniższym zdjęciem mam problem, umieszczę je jednak w kategorii „manipulacje ku rozrywce”. Fotografia zatytułowana „Skok w pustkę” wygląda tragicznie – samobójca rzuca się z dachu na bruk. Człowiek faktycznie skakał z dachu, ale był nim artysta realizujący swoją wizję, a na dole stała jego żona, przyjaciele i…materac.

(Dez)informacja

Fotografia dostarczała niemalże nieograniczone możliwości pokazywania wydarzeń. W początkach istnienia fotografii prasowej nie istniały żadne zasady – od fotografów oczekiwano, by dostarczali zdjęcia, w których nie brali udziału lub które w ogóle nie miały miejsca. Przykładem na tego typu manipulację jest zdjęcie pokazujące parkowanie sterowca na Empire State Building. Charakterystyczna antena tego budynku faktycznie  została zaprojektowana z myślą o dokowaniu do niej zeppelinów. Jednak niestety okazało się, ze przyjmowanie tych potężnych statków powietrznych stanowi wiele zagrożeń i powietrzna przystań na 103 piętrze nigdy nie przyjęła rejsowych pasażerów, mimo to fotografia powstała (przypominam że w  1930 roku, a zatem na kilka miesięcy przed oddaniem budynku) i została opublikowana przez wiele gazet.

Wszyscy pamiętamy zapewne aferę, którą spowodowała manipulacja grafików z National Geographic w lutym 1982, którzy potrzebując na okładkę pionowego zdjęcia przybliżyli do siebie egipskie piramidy. Dziś jesteśmy bardziej podejrzliwi, ale także organizacje medialne oraz poważne tytuły prasowe wprowadzają rygorystyczne zakazy, a ci którym udowodni się fałszerstwa są publicznie potępiani, a także często tracą pracę. Dzięki temu w wolnych krajach zdjęcia prasowe, pomimo dostępu do narzędzi z łatwością zmieniających prawdę na fałsz, są bardziej wiarygodne aniżeli przed kilkudziesięciu laty, kiedy to wprowadzanie zmian było znacznie trudniejsze.

Polityka i propaganda

Jednym  z pierwszych przykładów zdjęcia propagandowego jest fotografia Francuza Ernesta Eugene’a Apperta. Wykonał on zdjęcia rewolucyjnego zrywu Komuny Paryskiej, już po tym wydarzeniu – zdjęcia które wykonał statystom miały uzmysłowić mieszkańcom Francji brutalność rewolucjonistów.

Poniższa majestatyczna scena przedstawiająca genrała Ulyssesa Granta, późniejszego prezydenta) została złożona z trzech zdjęć: 1. koń i ciało Aleksandra McCooka, 2. portret Granta (zabrano z niego tylko głowę), 3.   fotografia jeńców wojennych schwytanych po jednej z bitew

Potem, w czasach totalitaryzmów, było już „z górki”. Nagminne było znikanie towarzyszy stojących na zdjęciach niegdyś obok Stalina czy Hitlera – ci którzy popadli w niełaskę zostali usuwani w sposób przenośny i dosłowny (często także ze świata żywych).

Towarzysze nie tylko ginęli z fotografii, czasem także w magiczny sposób pojawiali się obok siebie.

(więcej ciekawostek znajdziecie tu oraz  tu)

Mało kto wie, że jedno z najbardziej znanych zdjęć polityków w historii także jest sprawką montażystów. Fotografia Abrahama Lincolna to jego głowa przyczepiona do ciała innego polityka Johna Calhouna.

Oczywiście elementem propagandowym jest także pokazywanie zafałszowanego wizerunku polityków. Pokazałam Wam wcześniej m.in. triumfującego generała Granta, ale do dziś częstymi zabiegami jest retuszowanie, odmładzanie polityków, pokazywanie ich większymi, a zatem silniejszymi niż są w rzeczywistości. Idealnym przykładem są to fotografie „wiecznego prezydenta” Kim Ir Sena, który nigdy się nie starzał, miał bialutkie ząbki i w ogóle wyglądał cacy. Tym przykładem płynnie przechodzimy do kolejnej kategorii manipulacji fotograficznych – retuszu.

Lustereczko, powiedz przecie…

Złośliwie mówi się w tych czasach, że Photoshop jest najlepszym przyjacielem kobiet. I faktycznie na okładkach czasopism widzimy kobiety, które przez dekady wyglądają tak samo, aktorki, które wiemy, że mają problemy z figurą wyglądają jak supermodelki. Kult piękna obecny był niemalże od zawsze i w każdej kulturze. Cyfryzacja jedynie ten proces ułatwiła, a wcześniej to nie kobiety były głównym obiektem, który należało upiększać w oczach odbiorców…

Retuszowanie jest zdaje się najbardziej powszechną i jednocześnie najmniej spektakularną formą manipulacji, nie będę poświęcać jej zatem więcej miejsca, ponieważ zetkniecie się z przykładami na każdym kroku. Zdajecie sobie także zapewne sprawę, że nasze babcie, prababcie, które na zdjęciach mają gładkie niczym niemowlęta cery, pozbawione wszelkich niedoskonałości, wyraziste brwi itd. niekoniecznie tak wyglądały – swój wygląd zawdzięczają retuszerom ślęczącym nad negatywami z ołóweczkiem i mozolnie poprawiającym to i owo…

Metafory i podświadomość

W XX wieku fotografia na dobre ugruntowała swoją pozycję zarówno jako nauka, jak i sztuka. Na dobre zaczęła prowadzić dialog z malarstwem, rzeźbą, architekturą, filmem, reklamą, poezją. Czasem konkurowała z powieścią społeczną i obyczajową, dokumentując i katalogując życie oraz rzeczywistość. Ocierała się nawet o nauki ścisłe i przyrodnicze. Jednak jak wielokrotnie powtarzałam w tym  artykule artystą nie czyni człowieka naśladowanie. Już nauczyciele akademiccy powtarzali, że wprawdzie sztuki można się nauczyć, ale trzeba mieć dobre inspiracje i umieć poprawiać naturę. Wassily Kandinsky uważał, że totalne dzieło sztuki to takie, które będzie  wyrazem pierwiastka duchowego.

Fotografia dostarcza nam szeroki wachlarz środków formalnych i ekspresji dzięki czemu możemy za jej pomocą wkraczać w rejony sztuki, w tym także abstrakcji. Po fotografiach z XIX wieku, których celem było zrównać się z malarstwem i pokonać wszelkie ograniczenia w odwzorowaniu rzeczywistości, XX wiek stał się czasem, ukazywania dzięki fotografii tego, co podświadome. Bodźce wizualne i cele estetyczne ustępowały miejsca manifestowaniu siebie. Dla przykładu Laszlo Moholy-Nagy swoimi fotograficznymi kolażami zmierzał w kierunku poezji („Pomiędzy niebem a ziemią II” 1926), fotografia stała się jego medium do prezentowania w metaforyczny sposób własnego światopoglądu.

Poniżej prezentuję Wam jedne z najbardziej surrealistycznych prac sprzed ery cyfryzacji, jakie znam.

Stworzenie w 1988 przez Thomasa i Johna Knolla Photoshopa i rozwijanie jego narzędzi z każdym rokiem coraz bardziej, znacznie ułatwiło sprawę manipulowania fotografowaną rzeczywistością, ale motywacje pozostawały takie same jak przed ponad stu laty, w początkach fotografowania czyli: upiększanie, poprawianie, ukazywanie tego co niemożliwe, sztuka, propaganda i rozrywka.

Mia Fineman, kuratorka wystawy „Faking It: Manipulated Photography Before Photoshop” zorganizowanej w National Gallery of Art w Waszyngtonie, zapytana, „jak era cyfrowa wpłynęła na stosunek fotografii do prawdy?” odpowiedziała „Otóż po trzech latach badań, których kulminacją jest ta wystawa, moja odpowiedź brzmi: wcale nie tak bardzo.” (cyt. za: „Newsweek”)

Wydaje mi się, że dziś najważniejszy jest cel manipulowania – prawda nie musi być prawdą, jeśli nie będąc nią, nie wmawia się nam, że nią jest – jeśli jest manifestem artystycznym, wyrazem wyobraźni artysty, czy jego światopoglądu, lub chęcią ukazania świata takiego, jaki artysta chciał widzieć. Prawda nie musi być prawdą, jeśli jest Sztuką. Oby eksperymentatorom przyświecała myśl Mallarme’a: „Nazwać obiekt to pozbawić go dwóch trzecich przyjemności możliwej do odnalezienia w wierszu. Zasugerować go – oto jest marzenie”.

Źródło zdjęć.

Na deser chciałabym Wam pokazać kilka   bardzo interesujących w mojej ocenie prac współcześnie żyjącej artystki Ani Bodnar.

*Droga do  wynalezienia fotografii zaczęła się setki lat wcześniej. Już w starożytnej Grecji Arystoteles (384 r. p.n.e.322 r. p.n.e.) podobno zaobserwował obraz tworzony na ziemi przez przenikające między liśćmi promienie słoneczne. O przechodzeniu promieni świetlnych przez niewielki otwór pisał Euklides (ok. 365 r. p.n.e. ok. 300 r. p.n.e.) w swej Optyce. Obserwacje za pomocą camera obscura prowadzili starożytni Chińczycy, Grecy i Arabowie, ale najstarszy pełny opis ciemni wyszedł spod pióra arabskiego matematyka Alhazena (Hasana) z Basry i pochodzi prawdopodobnie z 1020 r. naszej ery.
Z „ciemnego pokoju” korzystali astronomowie (podobno również Mikołaj Kopernik), ale przede wszystkim malarze (Leonardo da Vinci, analizując obraz z camera obscura określał perspektywę, a Canaletto ponoć wspomagał się w ten sposób podczas malowania wedut Warszawy).
Aby powstało coś, co dzisiaj nazywamy odbitką fotograficzną, konieczne było wynalezienie metody zarejestrowania tworzonego obraz.

Dodatkowym wielkim atutem warsztatów była asysta Anki – jej prywatny Anioł – jej mąż, bardzo zdolny muzyk, który pomagał i jej i uczestnikom zdobyć eksponaty do sesji, zadbać o światło etc. Polecam muzykę tego wspaniałego mężczyzny:

Poniżej zamieszczam zabrane z blogów naszych Absolwentek wpisy (Dziewczyny, dziękuję Wam za feedback w imieniu swoim i Anki).

Karolina Amberville Melancholia

This May I had the enormous pleasure to take part in a photography workshop with the one and only Anka Zhuravleva.
Anka, native Russian, currently residing in Portugal, flew to Poland to do her first workshop there and the hosting location was Warsztaty w Złodziejewie.

I believe that to shoot a great image it is not just the technical ability: one has to have brilliant ideas. There is no better training than with Anka who is a master of conceptual photography. From her famous levitation images to fairy tale picture stories, there are not many photographers out there who can put so much content into one image.

And that’s one of the many reasons why I really wanted to meet Anka, to be enlightened, to find new avenues of creativity. Because, let’s be honest, (and I think a lot of photographers out there will agree with me!) that being creative is not a 9-5 job, and sometimes there are moments when your brain is running on empty (especially after 3 days of post-production) and it’s really hard to be anything more then exhausted and depressed (AKA 'creative block’).

During the workshop with Anka, we had a mixture of lectures and practical training. I managed to draw the last time slot to shoot with a model during the first workshop day and therefore had about 3 hours to think of what I wanted to shoot. For me having a bit of time for myself and going for a walk is the best way to come up with ideas. The manor house in Zlodziejewo is surrounded by an ancient forest that I decided to investigate. At 30C, dressed in long Ugg shoes (yeah, I know! but they are the best to walk through stretches of nettles and protect your feet from ticks) I combed through the forest to come across this massive stone. It did remind me of an island in the middle of an ocean of green. By the time it was my turn to shoot, the sun was low and the rays were falling through the trees directly onto that stone.
In photography, the end result is always a mixture of knowing what you’re doing and 10% of luck. If I came to shoot this image at another time of the day, it wouldn’t look like this.

Marcelina Oczkowska, the mastermind of Zlodziejewo paid me a compliment saying that the 2nd image looks like taken from the film 'Melancholia’. I haven’t watched this movie (yet) so I cannot tell (on the list of films to watch now) but as a tribute to Marcelina I’ve decided to name this blog post in that way, as opposed to my initial idea, taken from the words cited from the song below.

Either way, I wasn’t in the happiest of moods when creating those images and I think that sentiment can be seen from the vibe emitted from them.
But hey! – have you ever seen a 'happy-clappy’ artist?

Mirka Kowalczuk, Fotoimpresje

Mistrzyni jednej fotografii

Kiedy jadę na warsztaty fotograficzne, potrzebuję, żeby fotograf prowadzący, albo stylizacja czy miejsce mnie zachwycało. Pewnie dlatego jeżdżę coraz rzadziej (i dlatego, że czas ma swoje ograniczenia). Ale fotograf ściagnięty przez Marcelinę do Złodziejewa w maju tego roku na kolejne warsztaty był pięknym wyjątkiem. Dla którego warto było przestawić nawet imprezę rodzinną Anka Zhuravleva. Mistrzyni jednej fotografii. Jak ktoś nie wierzy – zapraszam:

http://anka-zhuravleva.com/

Dużo czasu na spotkaniach z Basią Sokołowska, czy w szkole fotografii uczyłam się układania historii z cyklu zdjęć. I to nie jest łatwe. I ciągle się uczę. Bo jak wyrzucić ulubione zdjęcie, tylko dlatego, że zaburza historię? To nie jest łatwe, ale zdecydowanie trudniej jest opowiedzieć historię JEDNYM zdjęciem. Zawrzeć na nim wszystko – tak by każdy oglądający opowiedział ja sobie w głowie. Niekoniecznie tę samą. Każdy, w zależności od doświadczeń i wyobraźni, może opowiedzieć sobie swoją. I Anka to potrafi. Jej pięknie kolorowe historie podbiły moją wyobraźnię – polecam szczególnie cykle distorted gravity i color tales.

Wracając do warsztatów. Anka to fascynująca osoba. Skromna, otwarta i posiadająca dziwną łatwość upraszczania życia. W sposób, który przypomina, ze prostota jest cnotą. I że czasem problemy stwarzamy sobie sami. Ma odwagę dokonywania wyborów. I (tu moja zazdrość rośnie) – twierdzi, że nie wie, co to brak pomysłów – gdyż historie są wokół nas – wystarczy patrzeć i słuchać. A potem robić zdjęcia .

Historie według Anki biorą się z osoby fotografowanej (jej osobowości lub historii), pięknego miejsca lub przedmiotu, historii która jest w nas i którą chcielibyśmy opowiedzieć albo z jakiegoś motywu przewodniego zaczerpniętego z książki, filmu, bajki, piosenki. Więc są wszędzie. Rozejrzyjcie się. Kiedy jest już historia tworzenie zdjęcia przypomina tworzenie filmu. Muszą być: scenariusz, miejsce, aktorzy, scenografia, kostiumy. To wszystko musi do siebie pasować. No i jeszcze aparat, światło i my.

No i na dodatek Anka (jeżeli ma jakieś wady – chwilowo ich ode mnie nie oczekujcie) jest najlepszym prowadzącym warsztaty jakiego spotkałam. Nikomu do tej pory nie chciało się poświęcić nam tyle czasu i uwagi. Ona robi zdjęcia z wami. Pyta co chcecie opowiadać, zagląda w wizjer, komentuje, podpowiada, pokazuje lepszy kąt ujęcia, obiektyw, światło, przesłonę, czas. Dla osób, które potrafią słuchać i chcą się czegoś nauczyć a nie tylko popstrykać sobie – jest idealnym nauczycielem. Właściwie nie ma potrzeby omawiania zdjęć wieczorem, bo omawia z wami każda klatkę prawie na bieżąco. Jedyna uwaga – robi to po angielsku (no chyba, że ktoś z was woli rosyjski). Jeżeli jeszcze kiedykolwiek przyjedzie na warsztaty do Polski – zapisujcie się!

Ja też postanowiłam opowiedzieć historię. Udało się?

Zdjęcia wykonano podczas warsztatów z Anką Zhuravlevą.

Dorota Dziekarowska, Podwiatr

English: I’ve been astouned with Anka Zhuravleva’s works for quite some time now, so when I heard that Anka was coming to Poland to conduct workspos in Złodziejewo I did not hesitate for a single moment to apply for it. My expectations were as hihg as they could be and believe it or not, the were entirely fulfilled. Anka is such a calm person as well as a patient mentor that the whole time was like magic to me. Today I’ll show ou the photos I’ve taken in Złodziejewo, some of them were instantly presented on the main pages of http://www.plfoto.com and http://www.onephoto.net as the recommendet TOP photos. I’m so proud.

Enjoy.

Polish: Już od jakiegoś czasu prace Anki Zhuravlevy zapierały mi dech w piersiach. Kiedy więc usłyszałam, że Anka przyjeżdża do Polski, by poprowadzić warsztaty w Złodziejewie, nie wahałam się ani chwili. Miałam ogromne oczekiwania i – wierzcie lub nie – zostały one całkowicie zaspokojone. Anka jest niesłychanie wyciszoną, spokojną osoba, jak również bardzo cierpliwym nauczycielem. Dziś zaprezentuję wam kilka fotek, które zrobiłam na tych warsztatach, i od razu się pochwalę, że zostały one docenione na portalach stricte fotograficznych http://www.plfoto.com i http://www.onephoto.net. Jedno z nich wisiało w sekcjach “Najlepsze” i “Polecane” na ich stronach głównych.

Miłego odbioru.

Zdjęć powstałych na tych warsztatach były setki. Ja pozwoliłam sobie tu zamieścić jedynie kopie wpisów z blogów Absolwentek, o których wiedziałam. Również Anka popełniła w naszym magicznym miejscu kilka pięknych zdjęć. Dzielę się z Wami nimi i zapraszam na kolejne spotkania z Anką w Złodziejewie. Zanosi się na to, że Anka pokochała to miejsce i będzie naszym stałym gościem. Wypatrujcie okazji tutaj: terminarz.

Parasole fotograficzne są w zasadzie bardzo specyficznym wariantem czaszy. Są składane, mają inny sposób montażu i nieco inny zakres możliwości jednak ich działanie jest bardzo podobne – odbijają światło w określonym kierunku i pod ograniczonym kątem.

Parasole dyfuzyjne

Parasol dyfuzyjny to parasol z białą półprzezroczystą tkaniną. Z tego powodu nazywa się je również parasolami transparentnymi. Ich zadaniem jest rozpraszanie światła pochodzącego z jednego źródła: lampy reporterskiej, lampy studyjnej bądź lampy oświetlenia ciągłego. Dlatego też parasole dyfuzyjne montuje się tak by „osłaniały” źródło światła, czyli kopułą w kierunku obiektu, który fotografujemy. Dzięki temu światło, które rozchodzi się we wszystkich kierunkach zostaje częściowo rozproszone. Możemy w ten sposób zapewnić miękkie, „łagodne” oświetlenie.

Wadą takiego rozwiązania jest to, że znaczna część światła rozchodzi się w kierunku przeciwnym do fotografowanego obiektu, tam może odbić się od kolejnych przeszkód i ostatecznie wpłynąć na nasz plan zdjęciowy. Odpowiedzią na tego rodzaju problemy jest softbox, który ukierunkowuje światło znacznie precyzyjniej.

Parasole odbijające

Zasada działania parasola odbijającego jest odwrotna niż w przypadku parasola dyfuzyjnego – zamiast przepuszczać światło przez powierzchnię dyfuzyjną, odbijamy je od wewnętrznej powierzchni parasola, nadając mu w ten sposób kierunek. Wyróżniamy trzy podstawowe rodzaje parasoli odbijających białe, srebrne i złote. Pozwalają one uzyskać odmienne efekty. Światło odbite od parasola srebrnego ma barwę neutralną – choć to zależy również od samego źródła światła, niemniej jednak srebrna powierzchnia zazwyczaj oziębia barwę oświetlenia. Z kolei złoty parasol odbijający zapewnia cieplejsze barwy (o temperaturze barwowej pisaliśmy tu: Oświetlenie studyjne w fotografii). Biała powierzchnia nie zmienia temperatury barwowej tak jak srebrna czy złota, pozwala jednak nieco zniwelować ostre cienie fotografowanej sceny i w ten sposób uzyskać bardziej naturalne oświetlenie. Gdybyśmy oświetlali nasz obiekt światłem nierozproszonym, bezpośrednio z lampy, cienie byłyby ostre a cała scena zatraciłaby naturalny, trójwymiarowy wygląd.

W tym przypadku również mamy do czynienia z problemem w postaci nieprecyzyjnie ukierunkowanego światła. Większa jego część jest odbijana w kierunku obiektu, jednak rozchodzi się pod kątem ograniczonym jedynie przez zakrzywienie płaszczyzny odbijającej parasola, tym samym kąt rozprowadzania światła jest bardzo szeroki i trafia ono nie zawsze tam gdzie byśmy chcieli. Zewnętrzna powierzchnia tego typu parasoli jest zazwyczaj czarna – po to by ograniczyć możliwość dodatkowego odbicia światła.

Szczególnym wariantem powierzchni odbijającej jest wariant mieszany, w którym  pasy parasola są na przemian: srebrne i złote. Odbite od takiej powierzchni światło jest rozwiązaniem pośrednim. Wybierając powierzchnię odbijającą naszego parasola  decydujemy o charakterze oświetlenia jakim będziemy się posługiwać.

Podstawowy podział parasoli obejmuje zatem ich funkcję: parasole dyfuzyjne (rozpraszające) lub parasole odbijające, te z kolei dzielą się pod względem  barwy powierzchni odbijającej. To jednak nie koniec podziałów bo jest jeszcze jeden bardzo ważny aspekt, o którym powinniśmy wiedzieć: Kształt parasola.  Nazewnictwo w tym przypadku może się wydawać nieco przypadkowe, ponieważ mówimy o parasolach parabolicznych oraz sferycznych. Jeśli jednak podejść do zagadnienia z pewną skrupulatnością to budowa parasola sferycznego może się różnić od parasola parabolicznego bardzo subtelnymi szczegółami. Jakie są zatem różnice?

Parasole Paraboliczne

Zwyczajowo jako parasole paraboliczne określa się stosunkowo płytkie konstrukcje o dość dużej średnicy od ok. 130cm do ponad 2 metrów. Charakteryzują się tym, że mają więcej „boków” niż klasyczne parasole studyjne. Zwykle są to też jedne z droższych modeli i dość trudno znaleźć ich tańsze zamienniki dobrej jakości. Jest tak z uwagi na precyzję z jaką muszą odbijać światło. Duża ilość „żeberek” parasola (zwykle ok. 16) pozwala uzyskać odpowiedni kształt a co za tym idzie, pożądany kąt odbicia. Dobry parasol paraboliczny powinien skupiać większą część światła w punkcie centralnym. Ostatecznie powinniśmy otrzymać duży snop światła (zbliżony średnicą do średnicy samego parasola) jaśniejszy w środku i bardzo płynnie słabnący ku krawędziom. Jest tak dlatego, że promienie światła emitowanego przez parasol paraboliczny biegną równolegle do siebie, a jego większość zbiega się właśnie w punkcie centralnym.

Jedną z największych zalet parasoli parabolicznych jest ich mobilność. Mimo bardzo dużych gabarytów mają klasyczną konstrukcję parasolkową, łatwo je złożyć i przenieść a jednocześnie oferują szerokie spektrum możliwości w tym znacznie lepszą kontrolę nad światłem niż zwyczajna parasolka fotograficzna.

Parasole sferyczne

Tej nazwy z kolei używa się głównie dla wyróżnienia grupy parasoli, których kształt w przekroju zbliżony jest do półokręgu (w rzeczywistości – do wycinka sfery). Dzięki takiej konstrukcji czaszy są one głębsze od wspomnianych wyżej parasoli parabolicznych. Występują również w bardzo dużych rozmiarach, przekraczających często 2m. Ze względów na gabaryty określa się je często wprost jako parasole studyjne. Warto zauważyć, że konstrukcje tego typu mają już bardzo niewiele wspólnego z mobilnością i wygodą właściwą zwyczajnym parasolkom fotograficznym, potrzebują zwykle oddzielnego statywu i to lampa błyskowa montowana jest do parasola nie zaś odwrotnie jak ma to miejsce w przypadku standardowych modyfikatorów.

Skoro parasole są dostępne w tylu kształtach i rozmiarach pojawia się zatem pytanie o to czym w zasadzie różnią się efekty jakie pozwalają uzyskać?

Otóż rozmiar parasola jest ma znaczenie w przypadku kiedy używamy źródła światła o określonej mocy. Do słabszych lamp wystarczą mniejsze parasolki z kolei mocne lampy błyskowe wymagają parasoli o większej średnicy by mogły równomiernie rozprowadzić światło. Dobrze dopasowany parasol (i odległość źródła światła od powierzchni parasola!) pozwala otrzymać równomiernie rozproszony i częściowo ukierunkowany snop światła. Im większy parasol tym większą powierzchnię jesteśmy w stanie równomiernie oświetlić rozproszonym światłem. Na przykład w przypadku parasola studyjnego bez trudu oświetlimy całą sylwetkę.

Szczególne przypadki

Parasolka fotograficzna jest na tyle uniwersalną konstrukcją, że na jej podstawie powstały również rozwiązania bardzo oryginalne a przy tym  również użyteczne. Jednym z nich jest porasolka-softbox. Modyfikator ten łączy kilka zalet softboxu i parasolki. Jest bardzo mobilny, pozwala uzyskać zmiękczone i rozproszone światło a jednocześnie kieruje je w jedną stronę. Do wyboru mamy dwa warianty: transparentny i odbijający. Różnią się kątem rozprowadzania światła. Będzie większy w  wersji transparentnej i nieco węższy w przypadku wersji odbijającej. Nie jest to co prawda kontrola na jaką pozwala klasyczny softbox ale dobry kompromis. Ponadto modyfikator taki jest znacznie tańszy od podstawowych softboxów.

Kolejne warianty parasolek fotograficznych skupiają się na ich uniwersalności i różnych wariantach płaszczyzn odbijających. Mamy zatem parasolki 2w1 i 3w1. Są to parasole transparentne, które pozwalają przyczepić płaszczyznę odbijającą srebrną bądź złotą. Tym samym kupując jeden modyfikator zyskujemy wiele różnych możliwości.

Jak z tego ogromu różnych wariantów wybrać odpowiedni parasol fotograficzny? Wszystko zależy od indywidualnych preferencji i tematów jakie fotografujemy. Część z prezentowanych modeli to dość drogie pomysły i te lepiej pozostawić na chwilę kiedy będziemy już mieć sporo doświadczeń i dużo fotograficznej pewności siebie. Dobrym pomysłem na początek jest podejmowanie prób z możliwie dużymi parasolkami 3w1 lub parasolko-softboxami. Uniwersalność tych rozwiązań pozwala na dużą swobodę w działaniu i zdobycie doświadczenia, które w fotografii jest naszym największym sprzymierzeńcem.

PLAYFUL! – Oblicza gry

To muzyka, zabawa, aktorstwo, karty, szachy, czyli rozrywka. Motyw przewodni kwietniowego spotkania z Keit i Olą Hapką w Złodziejewie to spontaniczna opowieść o zadowoleniu, jakie daje świadoma gra. Jakie to uczucie, gdy dajemy się ponieść fantazji, ekspresji. Jak mieszanina odwagi oraz ryzyka aby sięgać po to, czego się chce? Manifest? Zabawa, adrenalina, która zamienia się w akt twórczy?  Dla każdego z osobna jest to zupełnie inaczej niezwykłe doświadczenie. Nauczmy się świadomie bawić plastyką i wymiarami komponowanej przez nas foto scenerii.

Zmierzmy się z czymś skomplikowanym, a nabierzemy pewności i lekkości w łatwiejszych sytuacjach.  Zabawa geometrią w kwadracie przez mieszanie rozmaitych wzorów i faktur to dla jednych zajmująca i relaksująca umysł zabawa, dla innych trud polegający na sporym wysiłku i skupieniu. Raz na poszczególnych elementach kompozycji, raz całościowo. Taka analiza, koncentracja na detalach i staranność w rozmieszczeniu planów ma dąży do zbudowania logicznej więzi między dominującą postacią i dominującym tłem. Choć komponowanie takich kadrów daje ciekawe efekty, składanie ich z kilku prostych ujęć to często dość mechaniczna część ustawiania planu i edycji. Playful to jedna z najbardziej dotąd przemyślanych i zaplanowanych prac autorki, ale nie pozbawiona spontaniczności. Miała być martwa, a jednak zaczęła żyć własnym życiem

ORBITALIUM 

Sesję z Olą rozpoczęliśmy od surowej przestrzeni Silosa. Nawet chmurny dzień narzucił konceptualne podejście do tematu.  Postać w czerwieni niby banalnie dominowała na tle chłodnej architektury, ale w takim otoczeniu chyba najtrudniej o aranżację związku logiczno-emocjonalnego między odważną stylizacją a tłem. Kto postawił na prostotę formy lub załamanie grawitacji, temu udało się znaleźć złoty środek. Zobaczmy, ileż w tej prostocie kryje się emocji

Seria ujęć wykonanych przez Dorotę opowiada historię lekko w nieco oniryczny, niewymuszony sposób.

Brawo!

 

 

 

 

 

 

 

Selektywnie, drapieżnie i emocjonalnie. Trafiona zatopiona 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Co widzi Corel – znajdź 10 różnic…

 

Obraz w Corelu jako bitmapa RGB odczytuje dane mniej kontrastowo, jest o kilka punktów rozświetlony i cechuje się inną głębią tonalną. Eksperymenty ze światłem czy teksturami przekładają się dzięki temu bardziej malarsko, łatwiej też o końcową spójność warstw (fill) i obiektów (zamiast warstw w rozumieniu PS).

 

Poniżej dwa ujęcia z prawie dokładnie tego samego miejsca

Ciekawy eksperyment polegający na ograniczeniu do jednej stylizacji pozwolił na uruchomienie wyobraźni i bardziej przemyślany dobór scenerii dla naszej muzy. Gwoździem programu zostały karciane pończochy. Odważny i wcale niełatwy atrybut do aranżacji zagrał w kilku zupełnie odmiennych sceneriach, niejako zmuszając nas do poszukiwania odważnych kadrów i geometrycznych rozwiązań, miejsc o zróżnicowanej specyfice od najbardziej pasującego, przez absurdalny i surowy. A do karcianych pończoch co my tu mamy?. Nieśmiertelna czerwona sukienka. Ćwiczenie miało umożliwić zaprojektowanie odważnego kadru i potraktowanie postaci oraz jej otoczenia jak obcych sobie brył, którym wyobraźnia dopiero nada wzajemny stosunek, sens, przeznaczenie. Tworząc obrazy na bazie fotografii można w nieograniczony sposób wertować tła pasujące do postaci, czy postacie do tła, mając na uwadze perspektywę i światło. Decydując się na surową fotografię,

TRAKTORZYSTKA

Najbardziej absurdalne miejsce, jakie znaleźliśmy dla naszej muzy to poczciwy Ursus. Ola chciała tapir, a ja traktor. Wspólnymi siłami osiągnęłyśmy szczyt kiczu, a co ciekawe – nikt nas od tego pomysłu nie odwiódł. Challenge accepted W karminowej sukni i  z tapirem rozwianym na wietrze wyglądała dość groteskowo na kole od traktora. Czy wybrnęliśmy? Nie wiem, ale nie poszliśmy tam po „zdjęcie dnia”. Zresetowaliśmy umysły, no i mam różowy traktor

 

 

 

Za każdym razem fascynuje mnie lęk przed autoportretem i keitopolisowymi rekwizytami. Najpierw myślimy o tym, czy się w ogóle sprawdzimy i czy wyjdzie nam cokolwiek, zamiast podejść do tematu na luzie. To podejście obnaża nasze twórcze lęki i słabości, a wystarczy odważyć się dobrze bawić i zaryzykować zrobienie z siebie głupka! Odrzucając ten lęk nie tylko się odstresujemy, ale prędzej coś ciekawego wyjdzie z naszej zabawy. Tak samo jest z każdą czynnością jakiej się podejmiemy, fotografowaniem, pozowaniem, stylizacją, czy obróbką – odrobina szaleństwa na pewno zdziałać może cuda. 

Poniżej kilka ciekawych auto rozwiązań złodziejewiczów

Brawa dla Piotra za druidowego czeladnika, piękne ustawienie planów i rozmycia oraz za podjęcie ryzyka i wykorzystanie magicznej różdżki.

 

fot. Piotrek

 

 

 

 

 

 

 

 

BACKSTAGE

 

 

 

 

  

 

 

 

 

 

Serdecznie dziękuję za udział w zajęciach i świetną zabawę. Zachęcamy do nadsyłania waszych foto interpretacji

Ja pamiętam, że moi rodzice wołali mnie zawsze, gdy pojawiła się na niebie, bym ją zobaczyła, a ja co małych sił w nóżkach biegłam, by pozwalać się jej hipnotyzować.. Magnetyzowała mnie, zapewne podobnie jak i Was. Było to zjawisko wielce magiczne

Bez wątpienia tęcza to jedno z najbardziej zachwycających zjawisk optycznych w przyrodzie. Nie-dziwota zatem, że starożytni uznawali tęczę jako znak niebios, uśmiech  bogini Iris, która rozpinała wielobarwny łuk, by łączyć niebo z ziemią i bogów z ludźmi.

Kto by pomyślał, że to zjawisko będzie tak proste do wytłumaczenia i związane z odbiciem i załamaniem światła w kroplach deszczu, a barwy uwarunkowane długością o konkretnej długości z przedziału fal widzialnych czyli ok. 380 nm – ok. 770 nm. Kolory, które widzimy w tęczy to barwy proste (widmowe, monochromatyczne), które są niczym innym niż wrażeniem wzrokowym wywołanym falą elektromagnetyczną.

Barwy proste (tak te z tęczy) to stopniowo zmieniające się barwy od fioletu poprzez indygo, niebieski, zielony, żółty, pomarańczowy, czerwony aż do purpury. Zakłada się, że skrajna purpura jest takim samym kolorem jak skrajny fiolet. Ponieważ jednak pojęcie samego koloru jest pojęciem nienaukowym (wynika jedynie z psychicznych, indywidualnych wrażeń każdego człowieka), to konkretne barwy proste określa się wyłącznie podając ich długość. Barwy proste są nierozszczepialne i stanowią w postaci mieszanin wszystkie pozostałe kolory widziane przez człowieka. Te pozostałe barwy to barwy złożone, czyli barwy składające się z mieszaniny barw prostych w dowolnych proporcjach , czyli z mieszaniny fal elektromagnetycznych o różnych długościach z zakresu promieniowania widzialnego (źródło Wikipedia). Kolejność barw jest nieprzypadkowa i związana jest ze złożonością  natury światła białego i jego rozpraszania w różnych ośrodkach, a teoria dyfrakcyjna tęczy została opracowana przez Airy’ego.

By jednak jeszcze bardziej zamieszać wspomnę, że barwy proste są czym innym niż barwy podstawowe. Podstawowe to takie, które w wyniku połączeń umożliwiają uzyskanie dowolnych kolorów z podanego zakresu. W addytywnym składaniu barw, czyli np. monitorach i innych wyświetlaczach podstawowe to RGB, czyli: czerwony, zielony, niebieski; w subtraktywnym mieszaniu barw, czyli np. w mieszaniu pigmentów wykorzystujemy magentę, cyjan i żółty, ale ogólnie przyjętymi za trzy podstawowe kolory to czerwony, niebieski i żółty, które są uwarunkowane historycznie w sztuce i architekturze. I w oparciu o właśnie te trzy podstawowe kolory ułożyliśmy nasze koło barw:

Oto przygotowane specjalnie dla Was przez Karola Kalinowskiego oraz Złodziejkę koło barw, gotowe np. do umieszczenia jako tapeta, byście każdego dnia mogli się z nim oswajać

Jednak, czy my musimy aż tak sprawę komplikować? Jaka wiedza dla nas jako fotografów, ba!, dla nas jako artystów, będzie przydatna. Otóż na pewno „nie zawadzi” jeśli będziemy mieli świadomość kolorów. Nauką, która zajmuje się badaniem wywoływania wrażeń barwowych i sposobem ich odbioru jest teoria koloru, która łączy zagadnienia z zakresu biologii, fizyki, no i oczywiście psychologii.

Przed chwilą, posiłkując się naukowcami, dowiodłam, że w przyrodzie nic nie jest przypadkowe, że nawet zjawisko tak magiczne i piękne jak tęcza ma swój sens i prawidłowość. Warto zatem byśmy zdawali sobie sprawę z oddziaływania, znaczenia i symboliki koloru, zanim zabierzemy się do kolorystycznego komponowania fotografii, czyli:

1. zanim wybierzemy strój, jego kolory dla modelki, nie wyłączając dodatków, które mogą komponować się lub kontrastować z całością,
2. zanim wybierzemy scenerię i dobierzemy scenografię, choćby była ona tylko tłem fotograficznym,
3. i wreszcie zanim przystąpimy do obróbki kolorystycznej, czyli współczesnego fotomalarstwa.

Na początku chciałabym zilustrować Wam świadome komponowanie kolorystyczne na przykładzie pięknego w prostocie obrazu Alexandra McNeilla Whistlera. Malarz osiągnął bardzo elegancki efekt pełen konsekwencji oraz delikatności i subtelnego szyku dzięki posługiwanie się szeroką paletą chłodnych szarości o różnej tonacji, a co najważniejsze dla urozmaicenia o różnej strukturze

Myślę, że każdy z nas ma swoje ulubione palety barw. Dla jednych subtelne barwy pastelowe będą ulubione dla innych będą mdłe i nieciekawe; jednych żywe kolory będą zachęcały radością, innych będą zniechęcały krzykliwością. Preferencje kolorystyczne to kwestia głęboko osobista – to jasne, jak to, że mają one ogromny wpływ na nasze dobre samopoczucie i nastrój. Dla przykładu część z nas na pytanie o ulubiony kolor niebieskiego przywoła spienione wody oceanu, czy pochmurnego nieba, inny lazur spokojnego ciepłego morza, a jeszcze inny, jasny kolor ptasiego jaja. Wspomnienia związane z danym kolorem (niekoniecznie miłe) dają nam subiektywną odpowiedź o ich znaczeniu. A świadomość  oddziaływania kolorów na nas i innych stanie się reakcją  artysty, jeśli zapragniemy z rozmysłem używać kolorów wywołujących określone wrażenie komponując nasze prace.

„Śmierć Ellenai” jest doskonałym przykładem budowania nastroju kolorem. Dobór stonowanych, głębokich kolorów ziemi wprowadza nas w nastrój powagi i zadumy, jednocześnie świetliste, złote włosy, jasne szaty Ellenai, jaśniejszy fragment futra,  tworząc niemalże anielską aureolę sugerują, że jej śmierć jest wielką stratą i koncentrują naszą uwagę właśnie na niej oraz na drugim jasnym elementem w kompozycji obrazu, czyli twarzy Anhellego.

Powróćmy jednak na chwilę do koła barw. Dlaczego ono jest tak ważne? A bo kolory mają nie tylko znaczyć i wywoływać określone wrażenie, ale także dobrze wyglądać. Koło barw to prastary wynalazek kręgu chromatycznego służący do prezentacji pełnej skali barwnej widma słonecznego i wzajemnych zależności między kolorami. Tak jak pisałam wcześniej – sześć barw tęczy odpowiada sześciu długościom fali świetlnej. Powracamy w tym miejscu do tęczy –  sekwencja koła barw zachowuje kolejność kolorów tęczy, ale zamknięta jest w okrąg, podobnie zresztą jak tu – wszystko łączy nam się w całość :). Rzeczywiste widmo spektralne jest pasmem kolorów zlewających się ze sobą, ale z reguły w kole barw dla uproszczenia kolory są oddzielone. Z reguły prezentowane koła kolorów mają 12 barw, nasze zostało powiększone do 18. Koło kolorów przede wszystkim pozwala wykazać dwie charakterystyczne relacje między kolorami:

• komplementarność – barwy komplementarne to barwy dopełniające się, czyli te leżące naprzeciw siebie na kole barw, czyli np. czerwień (najjaskrawsza) – zieleń (najłagodniejsza), błękit (najchłodniejsza) – pomarańcz (najcieplejsza), fiolet (najciemniejsza) – żółcień (najjaśniejsza), etc. By empirycznie potwierdzić sensowność rozmieszczenia barw, wpatrujcie się chwilę w plamę czerwonej farby, a potem przenieście wzrok na białą kartkę – zapewne będziecie przez chwilę widzieć podobnej wielkości plamę barwy zielonej. Ów trik optyczny łączy się ze zjawiskiem powidoku, który jest efektem odpoczywania oka od intensywności danej barwy. Świadomość powidoku wykorzystywana jest m. in. przez architektów wnętrz, którzy np. w błękitnych pomieszczeniach wprowadzają np. pomarańczowy akcent, bo jest on właśnie tym, czego potrzebuje nasze oko, by odpocząć. Problem robi się wtedy, gdy barwy dopełniające zastosowane są w podobnych proporcjach – oko nie jest w stanie skupić się na dwóch barwach jednocześnie, powstaje niemiłe wrażenie migotania barw, dlatego najwłaściwszym rozwiązaniem jest zdominowanie pomieszczenia, obrazu, fotografii jednym kolorem, a dopowiadanie – kierowanie uwagi na główny temat odmiennym-mocnym-dopełniającym akcentem.  Zamykając, dopełniając (znów w koło) zagadnienie komplementarności wspomnę, przypomnę, że kolory przeciwstawne rozszyfrujemy także, porównując negatyw fotografii barwnej z jej pozytywemNegatyw koła kolorów – kolory komplementarne zamieniły się miejscami, odwróciła się także świetlistość kolorów (ciemniejsze są tym razem z brzegu)

• harmonia – harmonia barw może się opierać na gamie kolorystycznej: tonicznej (związana ze stopniem zaciemnienia/świetlistości barw); gama kolorów złamanych (powstała przez mieszanie kolorów dopełniających, czyli jak już wiemy leżących naprzeciw siebie na kole barw – powstają wtedy m.in. brązy, beże) oraz jeśli zestawimy ze sobą barwy pochodne leżące pomiędzy dwoma kolorami podstawowymi (dla przykładu karmin, fiolet i fiolet manganowy) – jeśli zobaczycie połączenie tych barw, na pewno dojdziecie do wniosku, iż łączą się one bardziej harmonijnie niż najbliższe sobie barwy podstawowe; nasze oko przesuwa się po barwach harmonicznych łagodnie; natomiast połączenie przyległych do barwy podstawowej barw, np. cytrynowy, żółty, żółtopomarańczowy nie tworzy bardziej dysonansowe połączenie i łącząc te barwy musimy być bardziej ostrożni. Harmonię kolorystyczną osiągniemy również łącząc barwy o wspólnym mianowniku tonalnym oraz zestawiając odcienie tej samej barwy (co widzieliśmy na przykładzie powyższych obrazów).

Będąc przy terminologii uściślijmy, że kolor to określenie jakościowe odnoszące się do pozycji na kole kolorów; nasycenie to intensywność koloru, czyli niejako czystość barwy – barwa nasycona będzie mocna, jasna i czysta (przeciwieństwem barw nasyconych są barwy przygaszone), świetlistość (walor, odcień), określa jasność koloru – ciemny błękit dąży do czerni, jasny do bieli. Kolory mają też określoną tonalność – jak już wspominałam fiolet jest barwą najciemniejszą, żółcień najjaśniejszą, natomiast np. czerwień i zieleń w fotografii czarno-białej wykazują się takim samym odcieniem szarości.

Ktoś kiedyś powiedział: „kolorowe zdjęcia pokazują sukienki, a czarno-białe dusze” i choć stwierdzenie to nie jest pozbawione sensu, to jednak śmiem twierdzić, że jest ono krzywdzące dla kilkunastu wieków malarstwa, które wszak prawie bez wyjątku operuje kolorem, a przecież nierzadko zdarzają się obrazy o pojemności powieści! Niepozbawione logiki jest także stwierdzenie, że w czarno-białym kwadracie wszystko się obroni. Otóż w kwadracie odchodzi nam większość bolączek kompozycyjnych, no i oczywiście jeśli nie operujemy kolorem mamy z głowy łamigłówki związane ze współgraniem i mową kolorów. Są jednak typy zdjęć, i to też musimy przyznać, w których ostra kolorystyka może odciągać uwagę od przesłania, treści zdjęcia. Pomieszanie z poplątaniem zawsze będziemy źle odbierać, jako chaos i bałagan, ale czasem nawet w poprawnie kolorystycznie skomponowanym zdjęciu, to samo zdjęcie, ale w czarno-bieli będzie niosło więcej wrażeń emocjonalnych, dlatego np. w reportażu fotografia czarno-biała spełnia swoje zdanie. Podobnie rzecz się ma ze zdjęciami graficznymi – kiedy chcemy skupić się na grze kształtów i linii. Nie sposób nie wspomnieć tu Bressona i jego koncepcji decydującego momentu – jak wiecie, w jego zdjęciach każdy minimetr był ważny i nie sposób wyobrazić ich sobie w kolorze.

Tak samo niektórych zdjęć nie jesteśmy w stanie wyobrazić sobie w czarno-bieli,  a raczej pozbawione koloru tracą zupełnie swój urok.

Powszechnie wiadomo, że fotografowanie to malowanie światłem, ale dojrzały fotograf wie już, że malowanie światłem, podobnie jak malowanie kolorem nadaje sens i znaczenie całej kompozycji. Oczywiście w tym miejscu nie sposób nie wspomnieć o symbolice kolorów, które jest uwarunkowana etnicznie i kulturowo i warto zdawać sobie z tego sprawę kreując i wydobywając znaczenia z obrazów.

Ucząc się poprawnego kadrowania i kompozycji dobrym sposobem jest przełączenie się w tryb monochromatyczny, jednak jeśli fotografujemy cyfrowo z podjęciem ostatecznej decyzji o kolorze lub jego braku warto zaczekać do etapu edycji. Kolor zawsze możemy usunąć, ale z jego dodaniem, możecie mieć poważne problemy.

Nie dajcie się zniechęcić tym, że w porównaniu do malarzy mamy ograniczony wpływ na wygląd i treść naszych zdjęć. Pamiętajmy, że jesteśmy kreatorami rzeczywistości i podobnie jak malarze możemy powoływać do życia nowe rzeczywistości. Fotograf reportażysta ma nico gorzej :). Fotograf uprawiający fotografię artystyczną (która charakteryzuje się m.in. tym, że rzeczywistość przepuszczona jest przez pryzmat wyobraźni artysty) nie ogranicza się do oczekiwania na czystą kompozycję i decydujący moment, do filtrowania rzeczywistości poprzez dobór kadru, głębi ostrości i ekspozycji, no i oczywiście w naszym przypadku do zasobu naszych narzędzi  dochodzi barwa. Apeluję: nie dajcie się zwieść krytyce osób, które najczęściej po prostu nie mają głowy, czy czasu, by poznać potężne narzędzie, jakim jest Photoshop, którego jakość, adekwatność użycia zależy wyłącznie od naszej wiedzy, umiejętności, smaku i wyczucia. Fotografia, nawet jeśli przez zawistników nazywana jest grafiką nadal jest tworem wyłącznie naszej wyobraźni. Pamiętajmy, że ciemnia to też postprodukcja, techniki szlachetne również (o czym pisałam już kiedyś w jednym z pierwszych wpisów), to co my teraz uprawiamy jedynie inaczej się nazywa – modern piktorializm – no i inne mamy narzędzia.

Wszystkie najbardziej znane prace Saudka powstały przed okresem fotografii cyfrowej. Oczywiste jest zatem, iż baśniowość kolorów uzyskiwana była jakimś tajemnym sposobem. Nie każdy wie, że nie powstały one wskutek sprawnego wykorzystania chemii. Fotografo-malarz nakładał farbę bezpośrednio na gotowe już zdjęcia. Początkowo zabieg ten praktykował podobno ze względu na trudną dostępność filmu barwnego, ale jestem niemalże pewna, że nawet film barwny nie byłby w stanie pozwolić mu na uzyskanie tak niezwykłych efektów, wypływając wprost z głowy artysty. No i co?, nie nazwiemy Saudka fotografem tylko dlatego, że efekt końcowy zdjęć uzyskiwany był poza puszką i poza ciemnią?….

Na zakończenie chciałabym Wam pokazać dwa zdjęcia jednej z moich ulubionych ojczystych pań fotograf. Agnieszka Motyka odrealniony, oniryczny klimat swoich zdjęć osiąga m.in. dzięki czarowaniu kolorem. W jej przypadku odbywa się to w programie graficznym i wcale moim zdaniem nie umniejsza to jakości jej twórczości.

Starałam się powyżej udowodnić, że kolor może dopełniać harmonię, ale także może ją burzyć. Że kolor jest potężnym narzędziem w ręku fotografa i warto, by każdy, kto chce fotografować świadomie i twórczo poznał teorię i podstawowe znaczenia kolorów. Szerzej o tych zagadnieniach oczywiście rozmawiamy u nas na warsztatach.

Starałam się także przygotować Was na ataki krytykantów czepiających się o edytowanie zdjęć np. w Photoshopie. Nie dajcie się! Korzystajcie z narzędzi, które są Wam dane i których użycie od Waszej wyobraźni zależy. A zatem foto-malarze – do dzieła i w plener, a potem przed komputery! Powołujcie do życia, nowe, Wasze własne światy!….

Powodzenia!

Wasza Złodziejka

Marcelina Oczkowska

P.S. Przydatne linki:

Program Culer – dostępny przez przeglądarkę oraz jako dodatek do photoshopa wykorzystywany do sugestii przy łączeniu kolów

Może z niebardzo szlachetnego źródła, ale bardzo ciekawe, mega skrótowe kompendium historii kolorów.

Najważniejsze cechy softboxów to kształt, rozmiar i rzadziej doceniana głębokość. Kształt  zazwyczaj definiowany jest ilością boków – najprostsze czteroboczne softboxy, zwykle mają kształt kwadratu lub prostokąta, używa się także tzw. stripów, których jeden bok jest znacznie dłuższy – zwykle taki wąski wydłużony kształt świetnie nadaje się do doświetlenia postaci z boku lub od tyłu. Niemal równie popularne na rynku są okty – czyli softboxy ośmioboczne, kształtem bardziej przypominające okrąg – oprócz tego, że regularnie oświetlają np. portretowaną twarz, niektórzy fotografowie uznają ich owalny kształt odbity w oku za zdecydowanie ładniejszy niż w przypadku prostokąta. Na rynku dostępne są także teraboxy – zwykle o dość dużej średnicy, softboxy 16-to boczne o kształcie najbardziej zbliżonym do okręgu – jednak ich najważniejszą zaletą jest  zwykle paraboliczny kształt czaszy, który ma ogromny wpływ na prawidłowe rozproszenie światła.

Rozmiar ma znaczenie

Najmniejsze softboxy – od ok 20×20 cm wykorzystywane są z lampami reporterskimi – największe osiągają nawet ponad 2 metry średnicy – warto wiedzieć, że czym większy softbox, tym światło i cienie są delikatniejsze, z zasady także czym większy obiekt fotografujemy tym większego powinniśmy użyć softboxa (czy też innego modyfikatora). Trudno tutaj podać rozmiary softboxów odpowiednie do określonych zastosowań – bardzo dużo zależy od efektu jaki chce uzyskać fotograf.

Na naprawdę duże potrzeby stworzono naprawdę duże modele. Wychodząc poza ramy – statyw – lampa – softbox skonstruowano sofboxy, które same w sobie stanowią statyw i stelaż, a miejsce na lampę (lub częściej lampy) przewidziane jest w ich konstrukcji.

Jak zawsze jakość

Oczywiście na jakość i funkcjonalność każdego softboxa wpływa wiele innych czynników. Często oprócz przedniej półprzepuszczalnej warstwy materiału, w środku dodaje się dodatkowy dyfuzor, który wpływa na rozchodzenie się światła po softboxie. Nie bez znaczenia jest jakość wykorzystanych materiałów, które mogą przecież w różny sposób przepuszczać, odbijać i pochłaniać światło. Istotną cechą może być także głębokość softboxa – aby światło odpowiednio mogło odbijać się od wewnętrznych ścian potrzebuje przestrzeni i odpowiedniego kąta, stąd głębsze modele powinny sprawdzać się zdecydowanie lepiej.

Przy intensywnej pracy z mocniejszymi lampami przydatne okazują się także wywietrzniki w softboxach, które pozwalają na swobodniejszą cyrkulację powietrza i pomagają zapobiegać przegrzewaniu się wnętrza softboxu, a co za tym idzie palnika lampy.

System montażu…

Każdy kto korzysta z softboxa – nie tylko w stacjonarnym studio – doceni sprawny system montażu – ponieważ złożenie tradycyjnego modelu wymaga pewnej wprawy i każdorazowo stosunkowo dużo czasu. Dla bardziej mobilnych fotografów najlepszym rozwiązaniem są softboxy szybkiego montażu, które składają się szybko i łatwo – praktycznie jak parasolka.

…Oraz kompatybilne mocowanie

Aby możliwym było zamontowanie modyfikatora na naszym sprzęcie, musimy pamiętać, że każdy producent może produkować lampy o różnym standardzie mocowania. Od wielu lat najpopularniejszym systemem stosowanym na rynku polskim jest mocowanie Bowensa. Stąd także większość modyfikatorów dostępnych w naszych sklepach wyposażonych jest w taki właśnie standard – należy jednakże pamiętać by zawsze się co do tego upewnić.

Do lamp reporterskich

Oczywiście nie wolno zapominać o mocowaniu reporterskim! Do niewielkich lamp przeznaczonych do mocowania na stopce aparatu, projektuje się specjalne softboxy reporterskie, które poza całkiem innym sposobem mocowania, są zwykle zaprojektowane tak, by jak najlepiej wykorzystać charakterystykę światła lamp aparatowych. W tym przypadku poza mocowaniem i systemem montażu, często istotna okazuje się poręczność i rozmiar po złożeniu, a nawet praktyczny pokrowiec – w końcu reporter oczekuje po swoim sprzęcie bardzo dużej mobilności i sprawności w terenie.

Grid

Przez niektórych niedoceniany, przez innych uważany za konieczny element wyposażenia i dodatek do każdego softboxa. Grid – znany także jako plaster miodu – pozwala w znaczny sposób ograniczyć strumień światła ukształtowany przez czaszę softboxa. Efekt zawężenia kąta zależny jest od gęstości  oraz głębokości grida (tj. rozmiaru oczek) – naturalnie im silniejszy efekt, tym więcej światła zostaje „pochłonięte” przez modyfikator, zatem potrzebujemy wykorzystać więcej mocy lampy, by poprawnie oświetlić scenę. Właściwości grida doceniane są przede wszystkim w niewielkich pomieszczeniach, gdzie światło wydostające się z softboxu na boki może wielokrotnie odbijać się od ścian i innych przedmiotów (przede wszystkim tych jasnych) i co za tym idzie znacznie wpływać na ostateczny efekt rozmieszczenia światła.

Na koniec

Chociaż są fotografowie, którzy preferują pracę z parasolkami i/lub wszelakimi czaszami (szerzej na ten temat w artykule o mofyfikatorach światła), każdy profesjonalista miał kiedyś kontakt z softoboxami – a wielu z fotografów niemal tylko na nich opiera swoją pracę. Niewątpliwie ten rodzaj modyfikatora pomaga uzyskać najdelikatniejsze światło, dlatego – pomagając ukrywać zarówno niedociągnięcia raczkującego fotografa jak i mankamenty skóry modelki – lubiany jest także przez początkujących.

Ponieważ nic nie pomaga tak zrozumieć zasady działania jak praktyka – życzę owocnej pracy z  softboxami

MP.

Modyfikatory światła służą fotografowi (także filmowcowi czy malarzowi nadając światłu określony kierunek. Nie mając jednak konkretnej wiedzy z dziedziny fizyki, która wyjaśniałaby działanie różnych konstrukcji, nie dysponując także doświadczeniem, ani konkretną radą – jak wybrać odpowiedni dla naszych potrzeb modyfikator? Spróbuję troszkę podpowiedzieć

Parasolki

Najprostszym i najtańszym z modyfikatorów są parasolki. Na rynku dostępne są ich dwa rodzaje. Parasolki dyfuzyjne – czyli białe, półprzeźroczyste, montowane przed lampą – rozpraszają i zmiękczają przepuszczone przez nie światło. Często wykorzystuje się je w plenerze w połączeniu z lampami reporterskimi np. jako światło wypełniające, lub do oświetlenia przedmiotów w budżetowym studio fotografii produktowej. Zazwyczaj odradza się stosowanie ich w zamkniętych pomieszczeniach, ponieważ światło przez kształt parasolki rozchodzi się pod bardzo szerokim kątem – dodatkowo niewielka jego część odbija się od wnętrza parasolki do tyłu, za lampę – w związku z tym trudno mówić o kontroli nad kierunkiem padania światła, które będzie się odbijało dodatkowo od ścian/mebli i innych jasnych powierzchni. Możliwe są także stosunkowo duże straty światła.
Parasolki odbijające wykończone od środka nieprzepuszczalną powierzchnią odbijają światło skierowanej do ich wnętrza lampy. W tym przypadku światło jest bardziej skupione, a cienie zdecydowanie ostrzejsze, a światło może zostać wręcz wzmocnione.

Szczególnym typem parasolek są tzw. parasolki softboxowe, których dodatkowa powierzchnia od wewnętrznej strony – w przypadku parasolki dyfuzyjnej – pozwala uniknąć dużych strat światła, lub – w przypadku parasolki odbijającej – dodatkowo zmiękcza światło odbite czyniąc z parasolki rozwiązanie hybrydowe łączące zalety (i wady) zarówno parasolek jak i softboxów.

Softboxy

Aby korzystać zarówno z zalet parasolki dyfuzyjnej (zmiękczenie światła) i odbijającej (kierowanie światła) powinniśmy wyposażyć się w „zmiękczające pudełko” – softboxy stanowią zwykle podstawę wyposażenia studia, przede wszystkim ze względu na szeroki wachlarz zastosowań. Zasada działania jest zawsze ta sama – światło (często dodatkowo odbite od wewnętrznego dyfuzora) rozchodzi się po wewnętrznych ścianach softboxu i zmiękczone przez ostatnią półprzepuszczalną powierzchnie dyfuzyjną miękko oświetla to co fotografujemy. Oczywiście czym większy softbox tym bardziej miękkie światło i analogicznie czym większy obiekt do oświetlenia – tym większy softbox potrzebny do prawidłowego oświetlenia sceny (zresztą obie te zasady odnoszą się do niemal wszystkich modyfikatorów). Niewielkie softboxy znajdują zastosowanie w połączeniu z lampami reporterskimi – przede wszystkim ze względu na gabaryty oraz poręczność. Największe (nawet ponad 2 metrowe) sofboxy są dość drogie i zajmują sporo miejsca – profesjonaliści cenią sobie jednak wyjątkowo miękkie światło jakie można uzyskać przy ich pomocy – imitując nawet światło naturalne.

Poza rozmiarem softobxy możemy różnicować przede wszystkim ze względu na ilość boków – najpopularniejsze są czteroboczne (kwadraty, prostokąty, mocno wydłużone stripy), często wykorzystywane w fotografii portretowej softboxy ośmioboczne (tzw. okty), a nawet 16-to boczne teraboxy, których kształt najbliższy jest regularnemu kołu.

Czasze

Czasze  są zazwyczaj podstawowym modyfikatorem dodawanym często do lampy w komplecie – ich podstawowe zadanie to kierowanie światła na wprost – w tym przypadku największą rolę grają rozmiar oraz kąt nachylenia ścianek. Czasze zazwyczaj nie dają tak miękkiego światła jak parasolki czy softboxy – pozwalają za to świetnie nadawać kształt jego strumieniowi. Warto znać zastosowanie czasz do zadań specjalnych – strumienica (snoot) lekko zwężona na końcu daje najwęższy strumień – wykorzystuje się ją np. jako dodatkowe źródło światła do pokreślenia detalu, czasze do tła dzięki swojemu nieregularnemu kształtowi pomagają stworzyć na tle efekt przypominający delikatny gradient jasny w środku i ściemniający się na zewnątrz zaraz za fotografowaną postacią. Prawdopodobnie najczęściej wykorzystywanym jako światło główne typem czaszy jest tzw. beautydish – aby maksymalnie rozproszyć światło po jego ścianach, bezpośrednio przed lampą umieszczony jest niewielki „talerzyk” – który odbija światło od otwartych pod dużym kątem ścian czaszy – efekt uzyskiwany za pomocą beuty-disha wykorzystywany jest w fotografii beauty – stąd też wzięła się jej nazwa.

Akcesoria

W pracy z softboxami jak i czaszami często przydają się dodatkowe akcesoria. W celu skupienia strumienia światła bardziej niż pozwala na to kształt modyfikatora montuje się dodatkowo grid (inaczej zwany plastrem miodu) – dzięki jego strukturze światło kierowane jest na wprost i nie ma szans rozchodzić się na boki. Niestety korzystając z grida musimy liczyć się z dość dużymi stratami światła. Do beauty-disha projektuje się także, podobne jak w softboxach materiałowe dyfuzory zmiękczające. Mniejsze czasze wyposażyć można w kierunkujące światło ruchome wrota, a nawet kolorowe filtry zmieniające barwę światła.

Srebrne czy Białe wykończenie?

Najczęściej jako wykończenie wewnętrznej (tj. odbijającej) strony  modyfikatorów wykorzystuje się kolor srebrny, który najsilniej odbija i skupia światło, wyostrzając jego krawędzie na granicy z cieniem (podobna zasada działania jak przy puszczaniu zajączków lusterkiem). W niektórych modyfikatorach (np. beauty-dishach) wykorzystuje się także białą powierzchnię dającą bardziej miękkie (ale jednocześnie nieco słabiej odbite) światło. Czasami stosuje się wykończenie złote, które działa podobnie do srebrnego zmieniając jednak dodatkowo barwę światła na cieplejszą.

Takie same właściwości odbijania mają różnobarwne „ekrany” (tj. blendy) stosowane zarówno do kontrolowania światła zastanego (tj. np. słonecznego) jak i sztucznego zarówno w studio jak i w plenerze.

Aby najlepiej zrozumieć sposób w jaki kształtują światło poszczególne modyfikatory, najlepiej posłużyć się przykładami, takie przekrojowe zestawienie oferuje poniższa porównywarka.

Powyższe zestawienie powinno rozjaśnić sytuacje całkiem „zielonym” w kategorii modyfikatorów. Niestety ostateczna decyzja zgodna z osobistymi preferencjami – softbox, beauty-dish czy parasolka – wymaga często samodzielnego przetestowania każdego rozwiązania. Wybierając konkretny modyfikator warto zwrócić uwagę także na jego jakość i funkcjonalność  – ciężar oraz gabaryty, szybkość rozkładania (parasolki np. składa się w kilka sekund i zajmują bardzo mało miejsca – duży beuty-dish jest w zasadzie nie składalny i dość ciężki), pochłanialność światła oraz ew. wpływ na temperaturę światła. Nie wolno zapominać o tym, że producenci stosują w swoich lampach różne standardy mocowania, które wymuszają stosowanie odpowiednich modyfikatorów. W  Polsce najłatwiej kupić akcesoria wyposażone w mocowanie Bowensa – pasują do niego zarówno budżetowe jak i profesjonalne produkty – decydując się na inny system musimy liczyć się z przywiązaniem do jednej marki i ograniczeniem oferty modyfikatorów.

Życzę powodzenia w wyborze – przy okazji polecam śledzić w internecie blogi i portale na których fotografowie dzielą się tajnikami oświetlenia swoich zdjęć – taka lektura może być bardzo pomocna.

M.P.

Specjalnie dla Was fotokolekcja Izy Urbaniak.

Już dość dawno temu (choć to pojęcie względne) Marcelina poprosiła mnie o przedstawienie swojej „prywatnej kolekcji” zdjęć (i ich autorów), które były, czy są dla mnie inspiracją. Ale ponieważ należę do osób, dla których pisanie (na każdy temat) nie przychodzi łatwo, odkładałam to robiąc po drodze wszystkie inne rzeczy… Ale bynajmniej nie ze względu na to, iż zastanawiałam się, jakie zdjęcia czy fotografów  Wam pokazać. Ponieważ ja od dawna mam swoją ścisłą czołówkę „prywatnych” wspaniałych twórców, których dzieła przyprawiają mnie o szybsze bicie serca.

Do takich Fotografów  z całą pewnością należy Sally Mann. I tutaj nie powinnam ograniczać się do jednego czy dwóch zdjęć, ale trzeba by zaprezentować całe jej albumy „Immediate family” oraz „At Twelve”  będące zbiorami zdjęć trójki jej dzieci (ale nie tylko). Dla niektórych są to zbiory kontrowersyjnych zdjęć, dla mnie jednak są wspaniałe! To właśnie dzięki nim i ich autorce, zmieniłam sposób patrzenia na świat, a przede wszystkim pokazywania moich własnych dzieci.

Pierwsze zdjęcie to portret córki, który tak naprawdę zapoczątkował  serię „kontrowersyjnych ”fotografii. Patrząc na nie nie wiemy, co się stało i dlaczego, ale tak pobudza ono naszą wyobraźnie, że zastanawiamy się nad tym i snujemy hipotezy. No i na pewno jest to fotografia głęboko zapadająca w pamięć.

To właśnie w jej zdjęciach sprawia że mam ciarki na całym ciele.

Na innych jej fotografiach, dzieci są nagie, czy z „cukierkowym” papierosem, przybierające dorosłe pozy… Te zdjęcia od zawsze budziły silne emocje. Dla wielu są wulgarne, a dla mnie zachwycające.

Sarah Moon to mój kolejny niedościgniony ideał twórczy. Zdjęcia Sarah zrobione dla kalendarza Pirelli w 1972 roku były inspiracją mojej pracy dyplomowej.

W jej obrazach widzimy subtelność, dostrzegamy przepiękną plastykę, kolory i malarskość. Owa malarskość zachwyca mnie niezmiennie za każdym razem, gdy oglądam jej prace.

Srah Moon to mistrzyni kompozycji, niedościgniony wzór tworzenia mistycznego, ulotnego klimatu –  zmysłowości i erotyki pomimo (co najciekawsze) braku nagości.

David Hamilton jest autorem przepięknych zdjęć, z tą, no wiecie,  niepowtarzalną mgiełką. Ale jest także kolejną (obok Sarah) kontrowersyjną postacią w fotografii.

Hamilton znany jest także jako reżyser filmów dla dorosłych. Stąd może również kierunek jego zdjęć –  erotyczny, zmysłowy, a to co czyni je kontrowersyjnymi to ściśle powiązanie z młodymi dziewczętami. Nie mi jednak oceniać jego zapędy w tym kierunku. Ja tylko podziwiam piękno które potrafił uchwycić.

Pomimo kontrowersji związanych z modelkami klimat zdjęć Hamiltona jest sielski i beztroski, podobnie zresztą jak zdjęć Sarah Moon i Sally Mann, więc żeby nie było tak słodko na koniec chciałabym  Wam przedstawić ostatnią wśród moich faworytów –   Elen Von Unwerth. Ellen podobnie jak Sarah zanim stała się fotografem, była modelką. Jej wizje są „ mocno wyuzdane”. Tutaj już nie ma mowy o subtelności, wszystko jest albo czarne, albo białe… ale z reguły czarne .  Mocno seksualne, przepełnione emocjami zdjęcia, na pewno na każdym oglądającym robią wrażenie, nie pozostawiają go obojętnym. Sex, erotyczne zabawki, nagość, twarze uchwycone w ekstazie…to to co na jej zdjęciach dominuje.

I znów to podkreślam – i o to właśnie w sztuce chodzi.

Z pozdrowieniami i życzeniami owocnych Waszych własnych poszukiwań

Izabela Urbaniak

ABC fotografii

Przemierzając drogę z Poznania do Pałacu w Zalesiu zastanawiałem się przede wszystkim w jakim tam celu zmierzam. Wielkim uproszczeniem byłoby napisanie o warsztatach w Złodziejewie, iż nauczają one podstaw fotografii.

Mnie osobiście Warsztaty w Złodziejewie ukazały rozmaitość dróg, którymi mogę swobodnie podążać, otworzyły horyzonty i dały wiele do myślenia, skłaniały do refleksji i przede wszystkim – ukierunkowały, choć wiem, że furtki do każdych z pozostałych dróg będą zawsze otwarte.

I za to dziękuję i serdecznie pozdrawiam.

pozdrawiam,
Marcin

Freelancer

Warsztaty fotografii ślubnej

Siła całych warsztatów tkwi w tym, że uczestnik otrzymuje nie tylko obiektywną krytykę swoich prac, ale również osoby prowadzące potrafią dostrzec pozytywne strony zdjęć, które już wykonujemy. Oczywiście nie chodzi o to, żeby kogoś głaskać i mówić, że jest ok jak nie jest… ale jak ktoś przedstawia średni poziom, to myślę, że nie wszystkie zdjęcia są do bani.

Bardzo duża dawka wiedzy, zajęcia teoretyczne i praktyczne praktycznie non stop.

Warsztaty dały mi bardzo dużo, otworzyły się moje oczy na to, co ważne i mniej ważne podczas fotografowania ślubów, na sposób kadrowania, na kluczowe momenty, no i na przeszkadzajki, których do tej pory za bardzo nie zauważałem.

www.andifoto.com

Powróćmy jednak do początków. Jak się domyślamy ciało fascynowało od zawsze. Na najstarszych malowidłach człowiek był albo całkiem, albo niemalże nagi. Je jednak chciałabym skupić się na czasach nieco późniejszych, kiedy ciało stało się obiektem kultu. Dla Greków piękno, zwłaszcza piękno ciała, było arcyważne – to oczywiste. Ale być może nie każdy zdaje sobie sprawę z tego, iż Tukidydes rozróżniając fazę oddzielenia Greków od barbarzyńców, wymienia datę, od której zasada nagości obowiązywała zawodników igrzysk olimpijskich. W prosty sposób dowodzi to temu, że z psychologicznego punktu widzenia (nie tylko z powodów estetycznych) całkowita nagość miała dla Greków ogromne znaczenie. Umiejętność poradzenia sobie z nią była dowodem na pokonanie zahamowań, jakich nie miały tylko najprymitywniejsze ludy. Nagość jest jakby zaprzeczeniem grzechu pierworodnego, a nie jak by się mogło wydawać przejawem pogaństwa. Brak wstydu własnego ciała nie jest równoznaczny z rozpustą, degrengoladą i barbarzyństwem. Wszak niepowiedziane, że przed zerwaniem  owocu z drzewa poznania i przed wygnaniem z raju byliśmy źli, niemoralni i nie byliśmy szczęśliwi. Wręcz przeciwnie…

Swobodne obcowanie z nagością było wyrazem i dowodem na jedność duszy i ciała, postrzegania człowieka jako całości. U Greków (i ich naśladowców) natchnienie (muza), drzewo, rzeka, pragnienie, echo, bogowie…wszystko przybierało ludzką formę. Jak bardzo istnienia te zostały odarte w późniejszym czasie z wartości oraz siły ich oddziaływania widzimy, porównując malarstwo średniowieczne i wczesnego renesansu z wyobrażeniami Greków i spadkobierców Klasycyzmu – Gracje nerwowo zasłaniające się prześcieradłami nie mają już takiej siły rażenia i trudno im przekonać nas o swoim wdzięku i radości, którego miały być uosobieniem, ani o uszlachetniającym wpływie piękna, Dawid odziany w zbroję, nie budzi już w nas takiego, respektu i podziwu jak ten nagi, wykuty w carrarze przez Michała Anioła. Idąc dalej tym tropem, odpowiedzmy sobie na pytanie, czyż nie jesteśmy najbardziej prawdziwi wtedy kiedy jesteśmy nadzy? Wiadomo, jeśli jesteśmy „normalni” obnażamy się wtedy, kiedy czujemy się bezpiecznie; a kiedy czujemy się bezpiecznie opadają wszelkie maski – możemy być sobą. Chyba właśnie dlatego ta dziedzina sztuki jest moją ulubioną. Pokazuje namiętności ludzkie i udowadnia, że bez znaczenia jest czas, szerokość geograficzna, majętność – pragnienia ludzkie są takie same wszędzie, od wieków. Zmienia się kanon, moda, obyczaje. Człowiek jednak pozostaje taki sam.

Powróćmy na chwilę do historii. Zdaje się, że jednym z pierwszych erotycznych przedstawień kobiety w naszej kulturze była prawa część „Dyptyku z Melun” Jeana Fouqueta. Jako Madonna pozowała Agnès Sorel, dama honorowa dworu księżnej andegaweńskiej Izabelli oraz metresa króla Karola VII i matka jego trzech córek. Fundatorem dzieła był Etienne Chevalier, sekretarz królewski, który również był jej kochankiem i wykonawcą jej testamentu, a ów obraz hołdem miłosnym dla niej.  Być może mało wnikliwego widza nie dziwi nic w tym obrazie – w końcu Madonna często była ukazywana z odsłoniętą piersią. W obrazie tym jest jednak coś niepokojąco zmysłowego. Postać ma nienaturalnie czerwone usta, nie patrzy na nas – ma chłodno spuszczony wzrok, który potęguje wizerunek świeckiej kobiety cudzołożnej, do tego przesadnie cienka talia i ta krągła jak jabłko nienaturalnie duża pierś – na dodatek lewa, a przecież malarze zwykli ukazywać Świętą Dziewicę z odsłoniętą prawą piersią, ponieważ zgodnie z ikonografią chrześcijańską lewa symbolizowała stronę diabelską. Również kolorystyka sugeruje nam rozdarcie modelki-postaci pomiędzy świat ziemski i niebiański, noc i dzień, pomiędzy sacrum i profanum. Reasumując dzieło ma bardziej wyraz erotyczny niż święty, Johan Huizinga uznał ten obraz za przykład profanacji i „dekadenckiej bezbożności”.

Powyższy obraz, który odkryto na nowo dopiero w XX wieku był jednym w pierwszych przejawów zainteresowania ludzkimi pragnieniami bez moralizatorstwa wieków średnich. Kiedy światu udało się uwolnić od duchoty średniowiecza, przyzwyczajeń do personifikacji i symboli, artyści z lubością wszystkiemu zaczęli nadawać ludzkie kształty (co oczywiście było związane z odrodzeniowym powrotem do zainteresowań człowiekiem) – na jednym końcu mamy „Sąd ostateczny” Michała Anioła na drugim przedmioty codziennego użytku – pomiędzy tymi dwoma punktami skali były rzeźby, obrazy, stiuki, każda wolna przestrzeń w architekturze – jednym słowem w XVI wieku cała sztuka przepełniona była aktami. Nie mylmy jednak pojęcia aktu z nagością, czy erotyzmem.

Nagość – to stan pozbawienia ubrania, natomiast akt nie ma tego zawstydzającego podtekstu. Akt od razu przywołuje poczucie harmonii i pewności. Akt to forma sztuki stworzona przez Greków w V wieku p. n. e. Warto zdać sobie sprawę, że nagie ciało jest głównym przedmiotem zainteresowania sztuki, a akt jej formą. W przeszłości nawet pruderyjni malarze chcąc udowodnić swoje umiejętności kusili się o stworzenie aktu (choćby „Wenus Rokeby” Velazqueza).

W XX wieku w szale transformacji i awangardy, właściwie jedynie akt był jedynym łącznikiem z klasycznymi dyscyplinami. Nawet Picasso stworzył serię klasycyzujących aktów. Wydawałoby się, że w fotografii wszystko jest jakby prostsze. Mamy wybranego modela, możemy do woli go ustawiać, modelować na nim światło, potem retuszować, jednak okazuje się, że takie podejście, dążenie do idealnego pokazania ciała w fotografii, to błędne koło. A może raczej odtwórczość. Mądry fotograf zorientuje się, że właściwą drogą będzie nie odtworzenie nagiego ciała, a artystyczne podejście, czyli odpowiedź – jak według niego powinno ono wyglądać. Konformistą w tym względzie, a jednak tym, który wyszedł z tego obronną ręką był Rejlander, który stworzył jeden z najwcześniejszych i najlepszych fotogramów. Zwróćmy jednak uwagę, że wykonał dzieło bardzo podobne do żyjącego mu współcześnie Courbeta.

Sama wyznaję zasadę, że by udoskonalić swój warsztat, bardzo ważne jest obserwowanie dzieł malarskich. Nie zapominajmy, że malarz zanim stanie przy sztaludze, raczej musi mieć wizję, wiedzieć, jakich materiałów, jakiej palety kolorów użyje, musi zaplanować światło. Nigdy nie malowałam, ale nie wydaje mi się, że przy tworzeniu dzieła malarskiego można liczyć tylko na natchnienie i na przypadek, co poniekąd może wystarczyć do stworzenia udanego zdjęcia. Niemniej nie radzę fotografom liczyć na takie szczęście, a raczej poprzez analizę malarstwa uczyć się szacunku do czasu, człowieka i materii. I nie zapominajmy, że akt jest najdoskonalszym przykładem przekształcania materii w formę.

Mam dwa, może nawet 3 zdjęcia modelek ubranych, które śmiem twierdzić, że mają w sobie więcej erotyzmu niż dziesiątki rozebranych. Co zatem przesądza o zmysłowej zawartości zdjęcia? Otóż moim zdaniem moment. Moment, a także umiejętność zbudowania odpowiedniej relacji z modelką, umożliwienie jej bycia sobą, a nierzadko także umiejętność spowodowania w niej pożądanych przez nas emocji no i naciśnięcie spustu migawki w odpowiednim momencie. Na nic się zdadzą nasze liczne przygotowania, ustawianie światła, jeśli nie naciśniemy spustu migawki w decydującym momencie. Któż z nas nie doświadczył tego, że na chwilę odłożyliśmy od oka wizjer i wtedy modelka spojrzała na nas w taki sposób, ustawiła się tak cudnie, a potem pomimo prób i gestykulacji nie udało nam się, a raczej jej, tego momentu powtórzyć?

Arystokrata pokarany ułomnością za zbyt bliskie pokrewieństwo swoich rodziców Henri de Toulouse-Lautrec w poszukiwaniu wiarygodności zmysłów i zapewne z chęci traktowania go normalnie (wiadomo za pieniądze masz „wszystko” w łatwy sposób) był stałym bywalcem kabaretów i domów publicznych. Sztuka zawdzięcza temu postimpresjoniście nowe oblicze plakatu, a paryskie burdele swoje miejsce w sztuce. Śladami Lautreca (choć myślę, że niedosłownie, bo kiły jak on przy okazji się nie nabawiła) wiek później podążyła Australijka Vee Speers, przeszukując ten świat pokus, by móc zapewnić mu miejsce w sztuce na wieki. Vee podobnie jak Lautrec pokazała paryskie prostytutki. Inspując się latami 20, słynącymi  z seksualnej swobody i ekstrawagancji, ukazała duszną atmosferę burdelu, ociekającą erotyzmem, choć poprzez zastosowanie zamgleń, rozmyć i poruszeń pozostawiła miejsce na domysły o tęsknocie za prawdziwym uczuciem. Jak napisał Karl Lagerfeld we wstępie do albumu „Bordello” Vee tymi zdjęciami „Pokazuje piękno tam, gdzie może być ono przerażająco nieobecne”. I to moim zdaniem właśnie o to w sztuce chodzi  – by umieć widzieć więcej niż inni, umieć to pokazać, zarejestrować i tym samym otwierać innym oczy…

Na pewno zauważyliście, że w sztuce pomimo realnego zainteresowania człowiekiem i fascynacji ciałem jego pokusy i pożądanie aż do XIX wieku ukazywano pod kamuflażem alegorii, baśni, mitów. Ukazywano lubieżne sceny, by pouczać; prawie każdą nagą kobietę nazywano Wenus. Dopiero w XIX wieku zaczęto uświadamiać sobie, że seks i zmysły  dotyczą ludzi a nie bożków i niekoniecznie ludzie za odczuwanie pokus zasługują na potępienie. Zdaje się, że jako pierwszy dokonał tego wspomniany już Courbet uznany za prekursora realizmu, nazwany „malarzem nikczemności” za to, że chciał pokazywać prawdziwe życie. Najciekawsze, że wcale nie interesowało go podniecanie publiki, kuszenie grą miłosną – on ukazywał pożądanie spełnione, ciała w stanie rozluźnienia. Jego najsłynniejszy obraz „Początek świata”  przez współczesnych został uznany za pornografię i o dziwo publicznie pokazany światu dopiero w 1988 roku! A co najśmieszniejsze dwa lata temu zablokowano konto użytkownikowi Facebooka za opublikowanie tego XIX wiecznego dzieła.

Oczywiście zgodzę się, że mógł ten obraz gorszyć, mimo iż jego tytuł przenosi nas w inny niż erotyczny wymiar. Przyznam, że mnie bardziej niż owo źródło życia szokuje pewne podejście „artystów”… Pamiętacie zapewne „Powiększenie” Antonioniego? – w jednej ze scen fotograf siada na modelce i pieszczotami doprowadza ją do ekstazy. Niestety od modelek słyszę często, że takie praktyki nadal są stosowane na sesjach, a prymitywne tekściki są wręcz nagminne.  Nie uciekając się do fikcji, możemy przytoczyć wielbionego obecnie przez wielu (przeze mnie niekoniecznie) Helmuta Newtona, który znany był z inscenizowania sekssytuacji na swoich sesjach. Zdaje mi się, że są inne środki ku osiągnięciu wiarygodności przedstawianych doznań…

Edward Munch do szaleństwa zakochany w Dagny Przybyszewski (nieszczęsnej żonie naszego „Smutnego Szatana”) namalował wiele wersji wizerunku ukochanej. Jej oblicze jest pełne pasji i namiętności. Ekstaza doprowadza ją niemalże do świętości, co sugeruje nam złocąca się nad jej głową aureola, na twarzy wyryta jest rozkoszna aż nieznośna pasja i grymas rozkoszy, a także dumy i wyższości. Tym dziełem malarz nie tylko uświęcił wizerunek Dagny, ale także zapewnił jej nieśmiertelność. Uwielbiam Madonnę za moc, prostotę i prawdę. Czuję przez skórę, że to, co widzę na płótnie było realne. Uczucie malarza do modelki było realne.

Moim zdaniem wartość dzieła sztuki (dla nas) oceniamy rytmem serca, tempem oddechu. To to, czy ono na nas działa stanowi o jego wartości. Faktycznie poszukiwanie idealnych proporcji nie jest bez znaczenia. Pamiętamy magiczno-matematyczne próby ustalenia kryteriów człowieka doskonałego. Czasami wydaje mi się, że wcale nie przestaliśmy czcić ciała. Mało tego – w czasach kultu piękna wg kanonów kolorowych pism, staliśmy się jego więźniami. Ale nie zapominajmy, że to nie ciało jest najważniejsze i że każde dzieło nie będzie miało prawdziwej wartości, jeśli zabraknie w nim duszy.

Grecy przywiązywali tak wielką wagę do doskonałości ciała, ponieważ jego piękno pozwalało im się poczuć jak bóstwa. Dziś właściwie funkcja jest podobna – nadal doświadczamy boskości, gdy czujemy się piękni. Czyż nie jest tak, że gdy czujemy się piękni jawimy się sobie niczym bogowie? No jest tak. Martwi mnie jednak fakt, że w dzisiejszym świecie coraz rzadziej czujemy się atrakcyjni kiedy jesteśmy kochani, a coraz częściej czujemy się piękni, gdy opływamy w dostatek. I tu zacytuję, niestety smutne hasło z mojej skądinąd (poza tym hasłem) ulubionej sieci sklepów TK Maxx: „Bądź piękna, zostań bogatą”…Pociesza jedynie fakt, że wieki temu ludzie bali się tego samego, podobne mieli rozterki i pragnienia (a świat mimo to trwa nadal). Dowodzi temu obraz Łukasza Cranacha „Fontanna młodości”, na którym staruchy po przekroczeniu basenu doznają przeobrażenia w młode niewiasty, które wprost z niej udają się do czerwonych namiotów na harce z czekającymi tam na nie młodzieńcami. „Fontanna” jest zatem ilustracją odwiecznego marzenia o zachowaniu urody i seksualnej sprawności pomimo upływu wieku, a to sugeruje, że ludzie ubodzy duchem istnieli zawsze, dla których powłoka zewnętrzna była gwarantem szczęśliwości.

Dziś doświadczamy wolności, właściwie tylko od nas zależy, co z nią zrobimy i w którą stronę podążymy. Nie musimy się obawiać, że ktoś rozkaże nam zniszczyć nasze twory, jak ongiś kazano uczniowi Michała Anioła Danielowi da Volterr, którego nazwano majtkarzem, zamalować strefy intymne na freskach kaplicy Sykstyńskiej. No chyba że weźmiemy pod uwagę Faceboga, który czasem nie rozróżnia anatomii, sztuki, erotyzmu i pornografii.

Popełniłam właśnie chyba najdłuższy wpis w historii naszej strony. Mam nadzieję, że wycieczka przez historię sztuki zilustrowana tworami, które zrobiły na mnie duże wrażenie, skłoni Was do refleksji, pozwoli dostrzec buntowników i przede wszystkim zrozumieć tych, którzy swoją odwagą, spostrzegawczością, niepokornością i wrażliwością, nierzadko niuansami, czasami rewolucją zmieniali oblicze sztuki. Starałam się odnaleźć powiązania siostrzanych sztuk – malarstwa i fotografii, no i pozwoliłam sobie wpleść w tę opowieść swoje zdjęcia – być może zrozumiecie patrząc na nie, dlaczego akurat tych malarzy postanowiłam Wam pokazać. Przy okazji ja sama, pisząc ten tekst, zrozumiałam, że jestem hipokrytką, bo mimo iż nieskromnie sądząc, na pewno odciskam piętno swojej osobowości i własnego postrzegania świata na fotografiach, które spod mojej ręki wychodzą, to do swoich spektakli wybieram kobiety (w mojej ocenie) niesłychanie piękne – a przecież pisałam o wnętrzu, o zmysłach, krytykowałam zajmowanie się tylko zewnętrzną powłoką, natomiast nie tylko piękne kobiety chcą być piękne! Zadanie portretowania ich zostawiam jednak lepszym i zdolniejszym niż ja… Wszak de gustibus non disputandum est i dla przykładu wielbicielom silikonu i plastików moje kobiety podobać się nie będą, a już na pewno nie Gracje Rubensa…

Trzymam kciuki za Wasze działania!

Złodziejka

Warsztaty ślubne

Ubolewam, że Złodziejewo jest tak daleko. Tęsknię strasznie. U Marceliny jest inny świat. Odcięty od wszystkiego, co złe i smutne. Człowiek może się wyciszyć, rozluźnić i poczuć szczęśliwie.  Tylko dobry człowiek może stworzyć takie miejsce i taką atmosferę, sprawić, że inni czują się wolni i szczęśliwi, a tak się u niej poczuliśmy. Wiele złego nas spotkało…ale teraz jesteśmy wynagrodzeni tym, że spotykamy takich ludzi jak Marcelina – i te obiadki, i kotki, i wszystko inne echhh kochamy Cię za wszystko!

Dziękujemy za wszystko – za pomoc i za fotograficzny warsztacik. Jesteś naszą skarbnicą wiedzy takim świetlistym promyczkiem pełnym ciepła i dobra w tym szarym świecie.

https://www.facebook.com/BozikiFoto?fref=ts

Publikujemy kolejny odcinek „Prywatnej fotokolekcji” jak zwykle z lekkim opóźnieniem, no ale cóż – Artyści i ich czas rządzą się własnymi prawami .

Dziś o swoich fascynacjach opowie jeden z najzdolniejszych i najbardziej obiecujących fotografów  młodego pokolenia. Warto mu się przyjrzeć i jego miłości wziąć pod lupę…

…W istocie, mam paru swoich fotografów, których nie oddałbym nikomu za żadne skarby.  O ile sam widzę siebie realizującego się głównie w trzech obszarach fotograficznych, o tyle oni w tych trzech obszarach są absolutnymi mistrzami, niszczącymi granice sztampy, szablonowego podejścia a nawet stereotypu. Są takie fotograficzne sławy, na których zdjęcia patrze i myślę sobie, a czasem nawet wykrzykuję: wtf?! Chyba najistotniejsze w fotografii jest dla mnie estetyczne wyczucie smaku – i to bezwzględnie mają wszyscy moi mistrzowie, chociaż poruszają się w tak rożnych fotograficznie obszarach.

Ze względu na to, że jeszcze na długo przed fotografią była u mnie od zawsze muzyka, to pierwsze obszary wizualnego poznania sprowadzały się do podziwiania okładek płytowych. Autorem, który, ukształtował, albo być może po postu doskonale się wpisał w moją poetykę był Storm Thorgerson, autor okładek albumów Pink Floyd, Genesis, Petera Gabriela. Charakterystyczne zupełnie odrealnione, surrealistyczne zdjęcia chyba na zawsze zrewolucjonizowany zarówno świat muzyki, podejście słuchaczy do jej wizualnego odpowiednika, tego jak sam obraz, z którym ma się do czynienia zanim płyta trafi do odtwarzacza, może ukształtować jej odbiór.

Moją ulubioną fotografią Thorgersona jest zdjęcie The Division Bell.

Dwa monumentalne posągi zwrócone ku sobie, ustawione na skoszonym brunatnym polu. Thorgerson nauczył mnie prostoty fotografii surrealistycznej, w której ogromną rolę odgrywa atmosfera wywołana połączeniem elementów, które w świecie rzeczywistym do siebie nie przystają, nie pasują. Pokazał mi jak umiejętne wpasowanie postaci w otwartą przestrzeń w łatwy sposób daje melancholijny, tajemniczy obraz a jednocześnie bezpretensjonalny i piękny w minimalizmie.

Innym fotografem, którego poznałem także dzięki muzyce jest Lasse Hoile. To już bardzo mocne w wyrazie fotografie, mroczne, fascynujące i groźne.  Lasse zafascynował mnie mrokiem w fotografii, nauczyłem się, że piękno wcale nie jest tak interesujące jak brud, groza i tajemnica. Hoile w imponujący sposób opanował posługiwanie się klasycznymi metodami fotografowania, tworząc jednocześnie zupełnie nie klasyczne zdjęcia oderwane od rzeczywistości, tworzące światy jakich nie znamy – ale czy to nie jest najpiękniejsze w fotografii?. Moje ulubione prace to cykl polaroidów przedstawiających postać owiniętą jasnym, ciągnącym się materiałem. O tej fotografii nawet ciężko pisać, bo w łatwy sposób ją zbanalizować.

Mam ulubioną serię zdjęć, która jest miarą jakości dla każdej mojej sesji studyjnej. Nigdy nie udało mi się nawet zbliżyć do poziomu prac Annie Leibovitz w serii 'Actors and Directors”, dlatego za każdym razem fascynuje. Począwszy od wykonania, rekwizytów, budowy sceny, osób, ich ustawień i gry a skończywszy na postprocesingu – palecie barw, „fakturze” zdjęć – wszystko w tych fotografiach jest doskonałe. Leibovitz ma tą niezwykłą zdolność, że potrafi w fotografiach inscenizowanych pokazać prawdę, naturalność reakcji, w sposób bezbłędny wstrzela się „w ten” jedyny moment danego ujęcia. Ech, chciałbym umieć tak obrabiać zdjęcia jak… sztab grafików Annie.

Przyszedł czas na krótką opowieść o Eugenio Recuenco, który rozpieprza system swoimi śmiałymi realizacjami i nieskrępowaną wyobraźnią, dzięki której jego fotografia modowa przekracza granice między ciuchem a artyzmem. Podziwiam takich fotografów jak on, takich którzy potrafią zachować swój osobisty rys fotografii, silnie indywidualny styl, przenieść to wszystko zupełnie bezkompromisowo w fotografię komercyjną nie tracąc ni w ząb nic z atrakcyjności. Ale u Recuenco cenie najbardziej właśnie ten smak, jaki potrafi zachować w każdej swojej serii, nigdy nie przekraczając granicy kiczu. Patrze na jego zdjęcia i myślę – „A w dupie te kiecki, jakie wyjebane w kosmos foty!” Ulubiona seria – „Fairy Tales”.

Lubię starego Tyszkę, patrzę na to co stworzył zupełnie w oderwaniu od jego wizerunku medialnego. Marcin Tyszka jest genialny w nowoczesnym fotografowaniu – dla mnie to niedościgniony wzór w pracy z modelkami. Patrze na zdjęcia, na te powyginane laski i nie widzę w tym żadnych zgrzytów, wszystko pięknie płynie na tych zdjęciach, wszystkie te nienaturalne ustawienia i pozy są tak… naturalne. Brak nudy i sztampy.

Na koniec zostawiłem najsmaczniejsze… Ostatnim, a jednocześnie najlepszym moim fotografem jest Peter Lindbergh, facet który robi sesje feszyn jakby kręcił film. Co za kosmita! Lindbergh doskonale się wpisuje w poetykę amerykańskiego filmu drogi, który siedzi mi we łbie od dłuższego czasu i staje się źródłem nieustannej inspiracji do kolejnych sesji i pomysłów na nie. Lindbergh fotografuje modę, tak, że nikt nie przypuszcza na pierwszy rzut oka, że to moda, fotografuje jak reporter, brak jest jakiegokolwiek kontaktu między fotografem a osobami na zdjęciach, są tylko aktorzy i scenariusz. Lindbergh pokazał mi jak fotografować, żeby nie było nudno, jak tworzyć małe historie, które wzbogacają fotografię, nadają jej charakteru, jak wykorzystywać ludzi, aktorów i ich grę, aby pokazać prawdę w fotografii, prawdę relacji, prawdę zachowań. Lindbergh to prawdziwy ewenement na skale światową bo przełamuje granicę między komercją a sztuką, serwując nam swoje historie ludzkie pokazane w niezwykle wysmakowany sposób. U niego podziwiam absolutnie wszystko – konstrukcje kadrów, plany, pracę z modelami, aktorami oraz dobór materiałów i sprzętu na jakim pracuje, bo ewidentnie specyficzna jakość jego zdjęć to wartość dodana do całego tego anturażu. Podziwiam jego gust i wrażliwość.

z pozdrowieniami

Wiktor Franko

www.wiktorfranko.com

mój profil na fb

Po pierwsze powinniśmy wiedzieć, że „oświetlenie studyjne” to termin nieco umowny. Wiele lamp błyskowych wysokiej mocy określanych jako studyjne rzadko znajduje zastosowanie w studio, sprawdzają się jednak w plenerze w piękne pogodne dni równoważąc światło słoneczne. Z kolei reporterskie lampy błyskowe – kompaktowe i bardzo mobilne – często używane są w domowym studio fotograficznym. To jak wykorzystamy posiadany sprzęt zależy głównie od naszej inwencji, wiedzy a zdarza się, że również od przypadku.

Sztuczne oświetlenie fotograficzne możemy podzielić na ciągłe i błyskowe. Każdy z tych rodzajów obejmuje wiele rozwiązań o różnych zastosowaniach i możliwościach, różnica między nimi jest jednak zasadnicza – dotyczy relacji mocy i czasu. Światło błyskowe zapewnia krótki błysk o bardzo wysokiej mocy, znacznie przewyższającej moc światła emitowanego przez lampy światła ciągłego. Nie ma to dużego znaczenia kiedy fotografujemy obiekty statyczne jest jednak bardzo ważne podczas dynamicznych sesji. Krótki i mocny błysk pozwala znacznie skrócić czas naświetlania matrycy aparatu lub błony światłoczułej. Umożliwia to zamrożenie ruchu i pozwala uzyskać ostre, nieporuszone zdjęcia. Tak krótkie czasy, użyte w przypadku oświetlenia ciągłego skutkowałyby niedoświetlonymi klatkami. Z drugiej strony kiedy fotografujemy obiekty statyczne możemy sobie pozwolić na w zasadzie dowolne wydłużenie czasu naświetlania i z powodzeniem stosować światło ciągłe. Innymi słowy lampa błyskowa zapewnia bardzo dużo światła w bardzo krótkim czasie zaś lampa światła ciągłego generuje mniej światła za to w dowolnie długim czasie. Żeby to sobie lepiej uzmysłowić dokonamy pewnego porównania.

Moc lamp błyskowych a moc lamp światła ciągłego.

Najczęściej używanym przez producentów parametrem określającym lampy błyskowe jest ich moc. Podaje się ją zazwyczaj w watosekundach (Ws) lub zamiennie w dżulach (J). Dla ścisłości należałoby powiedzieć, że chodzi nie tyle o moc co o energię błysku. Z kolei moc żarówek światła ciągłego podawana jest w Watach (W), czas nie ma tu znaczenia. Przejdźmy jednak do porównania. Mocna żarówka fotograficzna dysponuje mocą odpowiadającą 85W zaś  studyjna lampa błyskowa małej mocy to 100Ws. Sprawdźmy jak się to ma do fotografii w przypadku takich samych warunków i ustawień (f/25, ISO100).

W przypadku żarówki sprawa jest prosta, cały czas świeci z mocą 800W (w praktyce używa się od kilku do kilkudziesięciu takich żarówek naraz) . Z kolei lampa błyskowa ma bardzo krótki czas błysku od 1/1000 do 1/30000s. Załóżmy, że błysk naszej lampy trwa właśnie 1/1000s. Oznacza to, że w tym czasie zostanie wyładowana cała nagromadzona w niej energia. Gdyby taka lampa miała świecić całą sekundę to świeciłaby z mocą 100W jednak cała energia jest rozładowywana w zaledwie 1/1000s co oznacza, że świeci z mocą równą 100W x 1000 = 100.000W. Tym samym, lampa błyskowa powinna znacznie lepiej oświetlić nasz obiekt w krótszym czasie. Aby tak samo naświetlić kadr, żarówka światła ciągłego będzie potrzebowała znacznie więcej czasu. Ilustracją tego porównania są powyższe zdjęcia. Czas poprawnego naświetlania dla lampy błyskowej to 1/250s z kolei żarówka 85W potrzebowała aż 1.6s by zapewnić zbliżony efekt. Różnica jest zatem bardzo duża. To oczywiście tylko przykład o wysokim stopniu ogólności, ale uzmysławia zasadniczą różnicę między światłem ciągłym a błyskowym. Różnic jest oczywiście więcej i wspomnimy o nich przy okazji konkretnych urządzeń.

Dygresja:

Wypada w tym miejscu zwrócić uwagę na jeszcze jedną rzecz. Skoro czas migawki wynosił 1/250s. A czas błysku 1/1000s, to czy cała matryca została odsłonięta i naświetlona? Różnica tych czasów sugeruje, że migawka wystartowała, nie zdążyła jednak odsłonić całego kadru kiedy błysk już „dawno” się skończył. Mimo to cały kadr został poprawnie naświetlony. Rozwiązaniem tego problemu są sposoby synchronizacji lamp błyskowych, o których będziemy mówić w osobnym artykule.

Temperatura barwowa i balans bieli.

Kolejnym ważnym aspektem związanym z oświetleniem fotograficznym jest temperatura barwowa.     Wszystkie przedmioty, które oglądamy na co dzień mają jakiś kolor i potrafimy nazwać większość z tych barw. Tym niemniej można zauważyć, że kiedy np. włączymy w pokoju światło nasz biały stolik już nie będzie tak samo biały jak jeszcze przed chwilą. My będziemy wiedzieć, że to ten sam biały stolik bo nasz mózg potrafi zinterpretować warunki oświetleniowe i dlatego większość źródeł światła widzimy jako zbliżone do bieli. W rzeczywistości zwykle dominuje w nich jakaś inna barwa. Interpretacja jakiej dokonuje nasz mózg pozwala nam rozpoznawać kolory nawet wtedy kiedy oświetlają je źródła światła o różnych dominantach. Niestety aparaty fotograficzne nie dysponują aż tak szerokimi możliwościami i dokonują bardzo uproszczonej interpretacji. Istnieje zatem zagrożenie, że nasze fotografie będą miały zabarwienie właściwe dominancie charakteryzującej dane źródło światła, będą np.: niebieskie lub pomarańczowe. Ten rodzaj dominanty nazywamy temperaturą barwową. Określa on postrzegane barwy jako ciepłe bądź zimne i obejmuje  barwy od pomarańczowej przez biel aż po błękit. Wartość temperatury barwowej wyrażana jest w stopniach Kelwina. Przy czym należy zwrócić uwagę na pewien paradoks. Ciepłe światło – bardziej pomarańczowe ma niższą temperaturę barwową, zaś zimne – niebieskie – wyższą. Zależności te ilustruje poniższa tabela:

Żarówki fotograficzne – takie jakich używaliśmy w pierwszym przykładzie mają temperaturę zbliżoną do 5500ºK zaś lampy błyskowe 5600ºK. Zwykle producenci zastrzegają, że możliwe są odchylenia od tych wartości na poziomie ok. 200ºK. Tym samym różnica między dwiema żarówkami lub lampami może wynosić 400ºK a jeżeli weźmiemy pod uwagę jeszcze inne czynniki takie jak zużycie lamp różnice mogą być większe. By uniknąć dużych różnic w temperaturze oświetlenia rozsądnie jest korzystać z lamp błyskowych i żarówek tego samego producenta – niezależnie od tego czy używamy światła ciągłego czy błyskowego – mamy wtedy większą szansą na to, że ewentualne odchylenia będą szły w tym samym kierunku. A to znacznie uprości kwestię balansu bieli. Czym jest balans bieli? Jest to kompensacja barw w aparacie cyfrowym. W najprostszych aparatach dokonywana jest automatycznie lub za pomocą predefiniowanych schematów, zaawansowane modele pozwalają na manualne ustawienia. Dokonując automatycznej korekty barw aparat odnajduje najjaśniejszy (ale nieprzepalony) punkt obrazu i bierze go za wzorzec bieli według którego koryguje cały obraz. Jest to oczywiście bardzo zawodny mechanizm, bo nie zawsze najjaśniejszy punkt na zdjęciu będzie odpowiednikiem neutralnej bieli. Kolejne rozwiązanie polega na wykorzystaniu predefiniowanych schematów pozwalających wybrać balans bieli pod konkretny rodzaj oświetlenia – zazwyczaj mamy do wyboru kilka rodzajów – światło błyskowe, żarowe, dzienne etc. Schematy te również są zawodne bo nie mamy pewności czy temperatura barwowa np. żarówki z której korzystał producent przygotowując oprogramowanie odpowiada tej, z której my korzystamy. Najbardziej niezawodnym sposobem ustawiania balansu bieli jest wskazanie aparatowi wzorca bieli lub neutralnej szarości. Nie może to jednak być np. zwykła kartka papieru bo w rzeczywistości nie jest biała, zwykle ma nieco niebieskawe lub żółte zabarwienie. Precyzyjnemu ustaleniu wzorca bieli służą szare karty, które można zakupić w większości sklepów fotograficznych. Kiedy już mamy taki wzorzec najpierw ustawiamy oświetlenie, a później korzystając z trybu manualnych ustawień balansu robimy jedno zdjęcie szarej karty. Dzięki temu aparat wie jak w danych warunkach oświetleniowych wygląda biel i może poprawnie odwzorowywać barwy przy kolejnych zdjęciach. Powinniśmy ten proces powtarzać przy każdej zmianie warunków oświetleniowych. Problem prawidłowego balansu bieli rozwiązuje również wykonywanie zdjęć w formacie RAW dzięki, któremu możemy dokonać manualnej korekty balansu w programie graficznym. Fotografia cyfrowa znacznie ułatwiła proces kompensacji barw. Dawniej był on znacznie trudniejszy i znacznie mniej wygodny wymagał bowiem stosowania odpowiednich dla danego rodzaju światła filtrów i różnych filmów dla oświetlenia naturalnego i sztucznego.

Wskaźnik oddawania barw

Kolejną rzeczą, a która warto zwrócić uwagę w oświetleniu fotograficznym jest wskaźnik oddawania barw. Jest to współczynnik określający jak dobrze dany rodzaj oświetlenia pozwala postrzegać barwy. Obejmuje on wartości z przedziału 0 – 100 gdzie 0 oznacza brak barw (monochromatyczne) a 100 światło białe (neutralne). Im wyższy wskaźnik Ra tym lepiej nasze światło pozwala postrzegać barwy. Zauważmy, że w warunkach plenerowych Ra osiąga znacznie lepsze rezultaty niż w studio. W fotografii studyjnej zaleca się stosowanie źródeł światła o Ra nie mniejszym niż 80 tak jak w przypadku żarówki fotograficznej z powyższych przykładów.

Wspomnieliśmy kilka podstawowych parametrów związanych z oświetleniem studyjnym. Jest ich oczywiście więcej i będziemy je omawiać na konkretnych przykładach. Odpowiemy również na pytanie jakie znaczenie ma liczba przewodnia lampy błyskowej, zajmiemy się kwestią modyfikatorów oświetlenia, sposobami wyzwalania lamp oraz różnymi rodzajami oświetlenia ciągłego.

P. Z.

Jeśli mielibyście konkretne pytania dotyczące sprzętu studyjnego lub szukacie czegokolwiek do usprawnienia, udoskonalenia pracy w studiu odwiedźcie stronę:

FRIPERS

i piszcie do tych godnego polecenia ludzi.

Marcelina

Warsztaty Fotografii Ślubnej

ZŁODZIEJEWO – to chyba dobra nazwa dla miejsca, które „skradło” mi duszę i wciąż wywołuje w moim sercu dziwną tęsknotę.
Miejsce to jest dla mnie w pewien sposób magiczne, nie tylko przez emocje jakie we mnie wzbudzało i wspomnienia jakie przywołuje.
Czułem się tam jak w domu. Dziękuję za słowa, które usłyszałem na temat swojej twórczości. Dodały mi one wiary w siebie i w to co robię.

Warsztaty, jak i samo Złodziejewo to miejsce wyjątkowe, przepełnione pasją i miłością do fotografii, a same zajęcia są pełne
merytorycznej wiedzy, wielu pomocnych podpowiedzi oraz pełne humoru.

ps. składam pisemne podanie o zameldowanie w Złodziejewie. Podpisując się pod nim rękami i nogami.

Fotografuję od czasów szkoły podstawowej, czyli dłuuugo… Ponieważ jestem raczej technokratą, fotografię traktowałem jak możliwość rejestrowania wspomnień z życia  własnego,  rodziny czy  przyjaciół. Zrobiłem dotąd tysiące zdjęć analogowych i cyfrowych, lecz o żadnym z nich nie odważyłbym się powiedzieć, że jest jakimkolwiek rodzajem sztuki.

Od jakiegoś czasu poszukiwałem warsztatów dotyczących obróbki cyfrowych plików i natrafiłem na Złodziejewo. Przyjeżdżając tu liczyłem na to, że zapoznam się z cudownymi, magicznymi narzędziami PS`a i poprawię techniczną stronę mojego fotografowania.

A tu tymczasem niespodzianka! Oprócz naprawdę solidnej dawki wiedzy na temat cyfrowej obróbki zdjęć, doświadczyłem czegoś, na co nie liczyłem. Uchylono mi mianowicie małą furteczkę, przez którą zupełnie inaczej spojrzałem na fotografię. Zrozumiałem, że każdy kto bierze do ręki aparat i przyciska spust migawki, staje się twórcą. No, może na początku bardziej „tfurcą”, na swój mały, prywatny użytek:) To fantastyczna zabawa! Polecam wszystkim odwiedzenie tego miejsca, bo jestem przekonany, że każdy znajdzie tu coś dla siebie.

Potwierdzam  pogłoski zawarte we wcześniejszych komentarzach o uroku i atmosferze Złodziejewa, oraz o kompetencjach organizatorów:)))

Tym razem w swojej głowie, sercu i duszy pogrzebała Keit. Jak zawsze niezawodna… aż za bardzo – prosiłam o pięć, no do dziesięciu zdjęć, a otrzymaliśmy aż trzydzieści inspiracji. Jeśli  jesteście takimi szczęściarzami, że znacie już twórczość Keit, wiecie, iż tak imponująca wyobraźnia nie mogła zostać ukształtowana kilkoma obrazkami.

Zapraszam do tej imponującej lektury, wyprawy do imaginarium, do światów, których nie ma…

Prywatna Fotokolekcja II

Cierpię na nieuleczalną słabość do szachownic i mozaikowych portretów ludzkiej sylwetki. Nie wiem, co na to Freud, ale pozwolę sobie zabrać Was w krótką podróż po moim ukochanym optycznym surrealizmie. Kolekcjonuję w pamięci także inspirujące style tworzone przez niezwykłe umysły, od Leonarda Da Vinci po H.R. Gigera. To osobowość twórcy sprawia, że wbijam się głębiej w fotel. Maestria roznieca ogień ciekawości, wzmaga głód poznania niezwykłego świata artysty. Spadam w subtelne otchłanie symboliki, pochłaniam gorączkowo faktury, struktury, szczegóły snów i metafor misternie plecionych szaleństwem, wyobraźnią, samotnością, furią, bólem, ekspresją.

Gdzie w tym zdjęcia? W mojej wyobraźni fotografia jest zwykle formą przejściową dla wizji, które zapadają mi w pamięć najmocniej. Pozwolę sobie zatem rozszerzyć wizualny punkt widzenia o malarstwo tradycyjne, mniej znane fotomanipulacje twórców młodego pokolenia, czy nawet performance surrealny.

Surrealizm, misterność i mistycyzm. Trivium moich groteskowych fascynacji od piątego roku życia, gdy podróże małego czytelnika przez wszystkie epoki i kosmos odcisnęły nieodwracalne piętno. Obecne czasy jako parodia wszystkich poprzednich skłania do poszukiwania w obrazie krzywego zwierciadła, refleksji szaleńczo indywidualnej. Odrealniona interpretacja świata koi, będąc odskocznią od chorej, cynicznej codzienności. Zamiast czystego piękna wybieram natchniony konceptualizm, symbolizm, wizję spójną i dopracowaną w najdrobniejszych szczegółach. To obraz, na który poczekam latami. Takie wrażenie skomplikowanej prostoty w wizualnej filozofii jest dla mnie zazwyczaj domeną mieszanych dziedzin sztuk wizualnych.

H.R Giger nie tylko jako ojciec biomechaniki jest dla mnie przykładem wizualnego wizjonerstwa. Podziwiam konsekwencję twórczą i wieloletnią formę oraz  multizadaniowość, ponieważ dla doświadczonego twórcy chyba największe wyzwanie przychodzi z upływem lat. Innymi słowy chodzi o utrzymanie tzw. jakości wizualnej. Film Ridleya Scotta „Prometeusz” rozumiany jako inspiracja to ukoronowanie geniuszu Geigera, szczególnie w scenie, w której ożywa cywilizacja olbrzymów. Zdjęcia z tego filmu są dla mnie genialne.

Ten świat nie przeraża mnie, ponieważ jego piękno dostrzegam w konstruktywnej, stylowej wizji i dyscyplinie autora, który przez wiele lat szlifował talent do perfekcji.

Podziwiam także fotografię i fotomanipulacje sąsiadów zza wschodniej granicy. Czyż twórcy z byłych satelitów ZSSR nie stanowią obecnie najprężniej rozwijającej się grupy foto/graficznej na poziomie światowym?

Nrey z Ukrainy to jeden z pierwszych czarodziejów portretu, z którymi zetknęłam się w Internecie, ale pozostał wciąż jednym z ulubionych tzw. digital wizards. Nie tylko estetycznie jestem absolutnie oczarowana precyzją geometrii i metaforyki, ale także tutorialami, w jaki sposób pokazuje krok po kroku cały proces twórczy swoich konceptów. Polecam przekwadratowo.

Nie mogło zabraknąć wzmianki o Michale w tej fotokolekcji także dlatego, że dopiero za jego namową i reprymendą zaczęłam traktować poważnie wartość swoich prac, takie na mnie zrobił wtedy wrażenie.

Jedne z pierwszych fotografii, które zafascynowały mnie jako dziecko, były to zdjęcia kosmicznych mgławic prezentowane w NASA podczas wizyty na Cape Canaveral, a także mikroskopijne nowotwory na barwionych skanach, które mama przynosiła mi z pracy.

Durwaigh Studios to Angie Sullins i Silas Toball – małżeństwo z Nowego Meksyku. Ich artystyczne losy śledzę od trzech lat. Ona – muza, pisarka i autorka cudownych kolaży ze zdjęć, on – wybitny grafik i kompozytor. Ich twórcza mądrość i wspólna energia okraszona najwyższej jakości oprawą graficzną to prawdziwe imaginarium. Autorzy nadprzyrodzonych serii, niepowtarzalni, ambitni, perfekcyjni estetycznie i emocjonalnie. Choć mało w tym fotografii, warto docenić wielowarstwowy master w projektowaniu graficznym Silasa.

W chwilach zwątpienia, gdy cierpliwości brak – sięgam do ich magicznej książki z autografem.

Lilit autorstwa Max Sauco to jedna z kompozycji, która bardzo zapadła mi w pamięć. Choć mam głowę pełną pomysłów, to jest jeden z niewielu takich obrazów, że gdy patrzę, to mam ochotę stworzyć swoją kopię oryginalnego konceptu. Kolejnym takim obrazem jest Coffee for Mr Klimt.

Na koniec trochę klasyki. Eksplodująca rafaelowska głowa to Dalijskie fascynacje strukturami atomowymi i Renesansem. Dodałabym jeszcze Barok, żeby były i moje w komplecie.

Pierwszy portret, a nawet cała kolekcja, nad którą stałam zaczarowana ze dwie i pół godziny jako dziesięciolatka to seria „spożywcza” autorstwa Arcimboldo, prezentowana w Luwrze.

Z Cirque du Soleil zetknęłam się dzięki temu, że komuś kojarzyły się tak moje prace.

Alegria stała się jednym z ulubionych surrealnych widowisk, obok dr Parnassusa, Mirror Mask, Celi czy Delicatessen. To zbyt dużo ulubionych zdjęć.

Keit

Linki:

http://danilomartinis.deviantart.com/

http://borda.deviantart.com/

http://duirwaigh.com/

http://kimjoon.co.kr/

http://www.redbubble.com/people/sniperphotog

http://gnato.deviantart.com/

http://www.redbubble.com/people/catrinarno

http://www.michalkarcz.com/

http://floriandra.deviantart.com/art/Coffee-for-Mister-Klimt-69840877

http://zdrowie.gazeta.pl/Zdrowie/1,105912,11031850,Rak_szyjki___choroba_z_niewiedzy.html

http://akuse.com/Blog/blog_pics/art/Arcimboldo_Vertumnus_1590AD.jpg

http://adnrey.deviantart.com/

http://alberich.deviantart.com/

http://www.redbubble.com/people/sniperphotog

http://www.cirquedusoleil.com/en/welcome.aspx

Warsztaty: Postprodukcja dla fotografujących

Na Złodziejewo natknąłem się przypadkiem jakieś pół roku temu.
Z początku nie zwróciłem większej uwagi na zdjęcia jakie Marcelina umieszcza w mediach. Może dlatego, że ja jestem z zupełnie innej fotograficznej bajki.
Twardy dokument, ciężkie kadry, bez wygładzania, rzeczywistość taka jaką jest. To lubię, rozumiem i sam w swoich fotograficznych działaniach trzymam się tej linii.

Kadry Złodziejewa nijak nie pasowały do tej koncepcji. Były takie ładne, czasem aż do przesady. Dopracowane były, gładkie, uformowane. Fakt, wiele z nich wciągało mnie w dialog myślowy z autorem (chociaż może bardziej – monolog, bo z żadnym autorem nie miałem okazji porozmawiać). Były interesujące.
Po kilku razach, gdy znów patrzyłem na dokonania nowych uczestników pomyślałem, że może warto skonfrontować się z czymś zgoła odmiennym, na wskroś innym?
Zadałem sobie pytanie – po co?
No właśnie – po co?
Odpowiedź na to banalnie proste pytanie powinno być fundamentalną podstawą działań każdego, kto traktuje fotografię jako coś więcej niż tylko pstrykanie kolejnych fotek. Więc odpowiedziałem sobie równie krótko – trzeba spróbować wszystkiego co na stole leży, zanim się powie, że coś nie jest smaczne.
Pojechałem.
Nie zawiodłem się w żadnym aspekcie.
Nie wiem czy moje zdjęcia powstałe podczas warsztatów ujrzą światło dzienne. To nie jest ważne.
Ważne, że miałem okazję spotkać ciekawych ludzi, poznać ich spojrzenie na aspekty fotograficzne i nie tylko.
Sam z tych doświadczeń na pewno też skorzystam, nie wiem kiedy, ale na pewno.
Aaaa – i prawdą jest że Marcelina rygor trzyma. Ale tak ma być. Komu się to nie podoba – trudno, jego sprawa. Nie musi przecież przyjeżdżać i szanować ustaleń Organizatorki.
Pominę na koniec drobiazgi typu: piękna okolica, niesamowity klimat.
To slogany są wyświechtane, aczkolwiek prawdziwe w tym przypadku.
Ja wrócę do Złodziejewa. Chcę spotkać mysz na progu pokoju.

http://robertwyrwas.blogspot.com/

Warsztaty Fotografii Ślubnej

Kolejne warsztaty ” produkcji amatorów ” bez pomysłu na kreatywne
zaszczepienia miłości do piękna, poszukiwania głębi artystycznej duszy
absolwentów, bezproduktywne , sztampowe …. NIC BARDZIEJ MYLNEGO !

Warsztaty pełne merytorycznej i praktycznej wiedzy, pełne pasji i
miłości do fotografii. Magiczne miejsce , twórcza atmosfera i ludzie
wypełnieni kreacją, pozwalają sięgnąć do zakamarków naszej artystycznej
duszy wydobywając z niej to co istotne, nieodkryte.
Fotografowie, którzy mieli niewątpliwą przyjemność obcowania ze sztuką
w Złodziejewie, sięgają po najwyższe laury w tym kraju i nie tylko. To
jest najlepsza rekomendacja.

Fotografowanie świata i ludzi bywa czasem formą zachłannej próby ocalenia ich przed przemijaniem. Zdjęcia to rodzaj zapasowej pamięci, która przetrwa nawet nas samych. Może dlatego my, fotografując, często uprawiamy magię, zaklinamy rzeczywistość, kradniemy chwile, kradniemy emocje –  i z uwagi na ten proceder miejsce naszych warsztatów, które stało się miejscem spotkań twórczych ludzi poszukujących, zostało nazwane (od pseudonimu ich organizatorki Złodziejki – Marceliny Oczkowskiej) Złodziejewem.

Kradniemy bowiem i uczymy kraść, ale robimy to w dobrej wierze,  to co „nasze” natomiast oddajemy po dobroci.

Tworząc ideę warsztatów w Złodziejewie, pragnęliśmy dokonać czegoś wyjątkowego: łącząc magię miejsc i plenerów o bogatej historii i tradycji oraz dając Wam sposobność poznania tajników pracy skrajnie różnych Twórców, mamy nadzieję zrodzić w Waszych sercach i umysłach świadomość, że Każdy Widzi Inaczej, dzięki czemu Wyjątkowość czy Oryginalność jest objawem uczenia się Samego Siebie, umiejętność wejrzenia w Siebie zaś procesem twórczym, który, nawet jeśli głęboko ukryty, istnieje w nas wszystkich. Pragniemy dać Wam nieocenioną możliwość wyboru własnej Drogi, jej rozwoju i ukierunkowania. Wiedza, którą chcemy przekazać ma być zespołem wskazówek dla rodzącego się Talentu, dzięki którym ścieżka Poszukiwań Samego Siebie w Fotografii będzie bogatsza, a odnajdowanie swojego Ja w Sztuce najpiękniejszą przygodą życia. Fotografia stała się dla wielu przywilejem do bycia Innym. Fotografia wyzwala zdolności, którym brak kierunku i ścieżki. Opatula wełnianym swetrem zaufania do jednostki, swobody otwierania umysłu jak okna w wilgotny, wiosenny dzień. Przestrzenią i powietrzem stało się patrzenie, ale nie po to, by porywać, przywłaszczać, trawić i wypluwać. Staje się rytuałem przyjmowania tego co estetyczne i „czyjeś” na własny użytek, drogą pięknego wyjątku,  „królewskiej pożyczki”; budowania piękna w ramach własnego przekrzywionego świata, z transparentnych cegieł tożsamości i cech otaczających ludzi. Z tej idei wywodzi się koncepcja Warsztatów w Złodziejewie.

„Złodziejewo” to kilkanaście osób, Gości zapraszanych przez właścicielkę Pałacu Jasminum, które poświęcają się poszukiwaniom i interpretacji otaczającego świata w kontekście własnych tworów; reprezentujących odmienne style, siły mentalne, potencjały artystyczne i charaktery oraz przede wszystkim tak różne relacje z ludźmi i obiektami własnego zainteresowania… Owa „komuna” to zlepek wielu zdolnych i kreatywnych osób, które w usystematyzowanej formie weekendowych lub tygodniowych wykładów i zajęć praktycznych pragną dzielić się wiedzą, umiejętnościami, sposobami ujarzmiania rzeczywistości na nobliwy użytek sztuki wizualnej. A wszystko za sprawą Marceliny Oczkowskiej – żywcem wyrwanej damy z alabastrowej camei, zamieszkującej dwustuletni pałac w sercu Pałuk… To dzięki jej motywacji i ciężkiej pracy, Pałac Jasminum w Zalesiu jest nie tylko domostwem, ale przede wszystkim stał się azylem i kolebką twórczych umysłów; nieformalnym uniwersytetem dla co raz to nowych adeptów fotografii, zarówno amatorów szukających punktu wyjścia i wiedzy, ale też ludzi doświadczonych potrzebujących inspiracji, spełnienia i rozwoju. Zjawisko o którym mowa to kolejny dowód na to, że sztuka oraz proces twórczy nierozerwalnie współistnieją między ludźmi, w tej szczególnej interakcji mają swój początek, a dzięki pozytywnej myśli i spójnym okolicznościom, przeobrażają się w przygodę i prawdziwe duchowe doznanie… Złodziejce udało się zaprosić do przewodzenia w drodze ku owej przygodzie najciekawszych, najbardziej zdolnych fotografów w kraju – miejsce to tworzą: wizjoner, czarodziej, erudyta i kreator Arcadius Mauritz; zdolny i kreatywny grafik Karol Kalinowski specjalizujący się w edycji fotografii; Artur Frankowski nasze merytoryczne wsparcie, absolwent Fotografii na ASP w Poznaniu; wybitny astrofotograf Marek Nikodem; awangardowa  Katarzyna Kołomańska, Keit – medium twórcze, badacz, trener; wszechstronna, utalentowana i słusznie utytułowana  Izabela Urbaniak, która opowiada przepiękne historie zaklęte w obrazach; oraz Marcelina Oczkowska – wehikuł czasu, złodziejka emocji; a także niezwykłe modelki – piękne, mądre, profesjonalne, zmysłowe.

…chwile radości… fot. Marcin Korczak 

 

…chwile aktywnego relaksu… fot. Robert Klasiński (*)

Nasze prosperowanie w światku fotograficznym, chłonne osoby ściągające do Złodziejewa, a także rzesze naśladowców, dowodzą potrzeby, i konieczności istnienia takiego Miejsca, bowiem fotografia, jako jedna z wielu dostępnych form wyrazu w dzisiejszym świecie, skupia wokół siebie niezliczone społeczności; zbliża i łączy, ale też niejednokrotnie dzieli. Jej przemożny wpływ na nasze postrzeganie rzeczywistości oraz wszechobecność wizualna stała się czymś naturalnym, a co za tym idzie w jakimś stopniu też pomijalnym… Przestrzeń twórcza zdając się być pojęciem abstrakcyjnym i niejako zbędnym dla wielu z nas, wypływa z konglomeratu umysłu i serca, dając powód, by istnieć nie tylko fizycznie. Metafizyka ociera się o magię, czarodziejstwo i pomieszanie zmysłów, za co w dawnych czasach przysługiwał jedynie stos. Dziś jednak zamyka się powyższą odmienność, która w zasadzie nie jest niczym innym jak wyższą wrażliwością, w pojęcie oryginalności lub ekstrawagancji. W pewnym sensie jest to ujma. Jednakże spłycanie tej rzadkiej umiejętności budowania emocjonalnej interakcji z każdym ciałem i duchem tego świata, dostrzegania symetrii tam gdzie zaczyna się chaos, układanie porządku od nowa podług energetycznych impulsów olśnienia, przewrotnie pozwala na wolność; ciche przyzwolenie dla własnych demonów. Tam gdzie człowiek tworzy nową jakość; tam gdzie szuka ujścia dla swoich emocji, zaczyna się magia, przygoda i miłość. A uczucia te jak nic innego żyją w szeptanym zaklęciu, że nie ma nic piękniejszego od bycia Człowiekiem. Powyższe założenie zatem to złota reguła, która niesie energię, która zdaje się chować w każdym najdrobniejszym zakątku pałacu i parku, a owa przestrzeń przemieniać w potężny inkubator, w którym wszędobylska idea łączenia sztuki i fotografii oraz ludzkiego pierwiastka, rozpościera się nad tym miejscem niczym gigantyczna bańka mydlana, dzięki której zmartwienia i złośliwości świata nie mają wstępu…

Najkrótsze przemówienie w dziejach Nagrody Nobla wygłosił William Faulkner stwierdzając, że od początku świata opowiadamy wciąż tę samą historię. Zmieniają się tylko kostiumy, dekoracje i otaczający nas świat. Wiedza o nas samych się nie zmienia. My w Złodziejewie wychodzimy z tego samego założenia: wiemy, że moda przemija, ale styl pozostaje; zdajemy sobie sprawę, że zmienia się obyczajowość, ale człowiekiem nadal targają takie same uczucia i namiętności, co przed wiekami. Staramy się więc tworzyć zdjęcia ponadczasowe, z których biją emocje; chcemy, by na zdjęciu osoba była Osobą, a nie tylko modelem. Zapraszamy do nas wszystkich koneserów, pasjonatów Fotografii, którzy nie boją się magii, są gotowi na podróż w głąb siebie i na spotkanie drugiego człowieka. Będziemy robić zdjęcia, oglądać je, rozmawiać przy cieple ogniska, myśleć, błądzić, ale wierzymy, że razem znajdziemy Drogę Fotograficznego Spełnienia…

… Wy też możecie stać się częścią tej Magii…