Parasole fotograficzne są w zasadzie bardzo specyficznym wariantem czaszy. Są składane, mają inny sposób montażu i nieco inny zakres możliwości jednak ich działanie jest bardzo podobne – odbijają światło w określonym kierunku i pod ograniczonym kątem.

Parasole dyfuzyjne

Parasol dyfuzyjny to parasol z białą półprzezroczystą tkaniną. Z tego powodu nazywa się je również parasolami transparentnymi. Ich zadaniem jest rozpraszanie światła pochodzącego z jednego źródła: lampy reporterskiej, lampy studyjnej bądź lampy oświetlenia ciągłego. Dlatego też parasole dyfuzyjne montuje się tak by „osłaniały” źródło światła, czyli kopułą w kierunku obiektu, który fotografujemy. Dzięki temu światło, które rozchodzi się we wszystkich kierunkach zostaje częściowo rozproszone. Możemy w ten sposób zapewnić miękkie, „łagodne” oświetlenie.

Wadą takiego rozwiązania jest to, że znaczna część światła rozchodzi się w kierunku przeciwnym do fotografowanego obiektu, tam może odbić się od kolejnych przeszkód i ostatecznie wpłynąć na nasz plan zdjęciowy. Odpowiedzią na tego rodzaju problemy jest softbox, który ukierunkowuje światło znacznie precyzyjniej.

Parasole odbijające

Zasada działania parasola odbijającego jest odwrotna niż w przypadku parasola dyfuzyjnego – zamiast przepuszczać światło przez powierzchnię dyfuzyjną, odbijamy je od wewnętrznej powierzchni parasola, nadając mu w ten sposób kierunek. Wyróżniamy trzy podstawowe rodzaje parasoli odbijających białe, srebrne i złote. Pozwalają one uzyskać odmienne efekty. Światło odbite od parasola srebrnego ma barwę neutralną – choć to zależy również od samego źródła światła, niemniej jednak srebrna powierzchnia zazwyczaj oziębia barwę oświetlenia. Z kolei złoty parasol odbijający zapewnia cieplejsze barwy (o temperaturze barwowej pisaliśmy tu: Oświetlenie studyjne w fotografii). Biała powierzchnia nie zmienia temperatury barwowej tak jak srebrna czy złota, pozwala jednak nieco zniwelować ostre cienie fotografowanej sceny i w ten sposób uzyskać bardziej naturalne oświetlenie. Gdybyśmy oświetlali nasz obiekt światłem nierozproszonym, bezpośrednio z lampy, cienie byłyby ostre a cała scena zatraciłaby naturalny, trójwymiarowy wygląd.

W tym przypadku również mamy do czynienia z problemem w postaci nieprecyzyjnie ukierunkowanego światła. Większa jego część jest odbijana w kierunku obiektu, jednak rozchodzi się pod kątem ograniczonym jedynie przez zakrzywienie płaszczyzny odbijającej parasola, tym samym kąt rozprowadzania światła jest bardzo szeroki i trafia ono nie zawsze tam gdzie byśmy chcieli. Zewnętrzna powierzchnia tego typu parasoli jest zazwyczaj czarna – po to by ograniczyć możliwość dodatkowego odbicia światła.

Szczególnym wariantem powierzchni odbijającej jest wariant mieszany, w którym  pasy parasola są na przemian: srebrne i złote. Odbite od takiej powierzchni światło jest rozwiązaniem pośrednim. Wybierając powierzchnię odbijającą naszego parasola  decydujemy o charakterze oświetlenia jakim będziemy się posługiwać.

Podstawowy podział parasoli obejmuje zatem ich funkcję: parasole dyfuzyjne (rozpraszające) lub parasole odbijające, te z kolei dzielą się pod względem  barwy powierzchni odbijającej. To jednak nie koniec podziałów bo jest jeszcze jeden bardzo ważny aspekt, o którym powinniśmy wiedzieć: Kształt parasola.  Nazewnictwo w tym przypadku może się wydawać nieco przypadkowe, ponieważ mówimy o parasolach parabolicznych oraz sferycznych. Jeśli jednak podejść do zagadnienia z pewną skrupulatnością to budowa parasola sferycznego może się różnić od parasola parabolicznego bardzo subtelnymi szczegółami. Jakie są zatem różnice?

Parasole Paraboliczne

Zwyczajowo jako parasole paraboliczne określa się stosunkowo płytkie konstrukcje o dość dużej średnicy od ok. 130cm do ponad 2 metrów. Charakteryzują się tym, że mają więcej „boków” niż klasyczne parasole studyjne. Zwykle są to też jedne z droższych modeli i dość trudno znaleźć ich tańsze zamienniki dobrej jakości. Jest tak z uwagi na precyzję z jaką muszą odbijać światło. Duża ilość „żeberek” parasola (zwykle ok. 16) pozwala uzyskać odpowiedni kształt a co za tym idzie, pożądany kąt odbicia. Dobry parasol paraboliczny powinien skupiać większą część światła w punkcie centralnym. Ostatecznie powinniśmy otrzymać duży snop światła (zbliżony średnicą do średnicy samego parasola) jaśniejszy w środku i bardzo płynnie słabnący ku krawędziom. Jest tak dlatego, że promienie światła emitowanego przez parasol paraboliczny biegną równolegle do siebie, a jego większość zbiega się właśnie w punkcie centralnym.

Jedną z największych zalet parasoli parabolicznych jest ich mobilność. Mimo bardzo dużych gabarytów mają klasyczną konstrukcję parasolkową, łatwo je złożyć i przenieść a jednocześnie oferują szerokie spektrum możliwości w tym znacznie lepszą kontrolę nad światłem niż zwyczajna parasolka fotograficzna.

Parasole sferyczne

Tej nazwy z kolei używa się głównie dla wyróżnienia grupy parasoli, których kształt w przekroju zbliżony jest do półokręgu (w rzeczywistości – do wycinka sfery). Dzięki takiej konstrukcji czaszy są one głębsze od wspomnianych wyżej parasoli parabolicznych. Występują również w bardzo dużych rozmiarach, przekraczających często 2m. Ze względów na gabaryty określa się je często wprost jako parasole studyjne. Warto zauważyć, że konstrukcje tego typu mają już bardzo niewiele wspólnego z mobilnością i wygodą właściwą zwyczajnym parasolkom fotograficznym, potrzebują zwykle oddzielnego statywu i to lampa błyskowa montowana jest do parasola nie zaś odwrotnie jak ma to miejsce w przypadku standardowych modyfikatorów.

Skoro parasole są dostępne w tylu kształtach i rozmiarach pojawia się zatem pytanie o to czym w zasadzie różnią się efekty jakie pozwalają uzyskać?

Otóż rozmiar parasola jest ma znaczenie w przypadku kiedy używamy źródła światła o określonej mocy. Do słabszych lamp wystarczą mniejsze parasolki z kolei mocne lampy błyskowe wymagają parasoli o większej średnicy by mogły równomiernie rozprowadzić światło. Dobrze dopasowany parasol (i odległość źródła światła od powierzchni parasola!) pozwala otrzymać równomiernie rozproszony i częściowo ukierunkowany snop światła. Im większy parasol tym większą powierzchnię jesteśmy w stanie równomiernie oświetlić rozproszonym światłem. Na przykład w przypadku parasola studyjnego bez trudu oświetlimy całą sylwetkę.

Szczególne przypadki

Parasolka fotograficzna jest na tyle uniwersalną konstrukcją, że na jej podstawie powstały również rozwiązania bardzo oryginalne a przy tym  również użyteczne. Jednym z nich jest porasolka-softbox. Modyfikator ten łączy kilka zalet softboxu i parasolki. Jest bardzo mobilny, pozwala uzyskać zmiękczone i rozproszone światło a jednocześnie kieruje je w jedną stronę. Do wyboru mamy dwa warianty: transparentny i odbijający. Różnią się kątem rozprowadzania światła. Będzie większy w  wersji transparentnej i nieco węższy w przypadku wersji odbijającej. Nie jest to co prawda kontrola na jaką pozwala klasyczny softbox ale dobry kompromis. Ponadto modyfikator taki jest znacznie tańszy od podstawowych softboxów.

Kolejne warianty parasolek fotograficznych skupiają się na ich uniwersalności i różnych wariantach płaszczyzn odbijających. Mamy zatem parasolki 2w1 i 3w1. Są to parasole transparentne, które pozwalają przyczepić płaszczyznę odbijającą srebrną bądź złotą. Tym samym kupując jeden modyfikator zyskujemy wiele różnych możliwości.

Jak z tego ogromu różnych wariantów wybrać odpowiedni parasol fotograficzny? Wszystko zależy od indywidualnych preferencji i tematów jakie fotografujemy. Część z prezentowanych modeli to dość drogie pomysły i te lepiej pozostawić na chwilę kiedy będziemy już mieć sporo doświadczeń i dużo fotograficznej pewności siebie. Dobrym pomysłem na początek jest podejmowanie prób z możliwie dużymi parasolkami 3w1 lub parasolko-softboxami. Uniwersalność tych rozwiązań pozwala na dużą swobodę w działaniu i zdobycie doświadczenia, które w fotografii jest naszym największym sprzymierzeńcem.

Najważniejsze cechy softboxów to kształt, rozmiar i rzadziej doceniana głębokość. Kształt  zazwyczaj definiowany jest ilością boków – najprostsze czteroboczne softboxy, zwykle mają kształt kwadratu lub prostokąta, używa się także tzw. stripów, których jeden bok jest znacznie dłuższy – zwykle taki wąski wydłużony kształt świetnie nadaje się do doświetlenia postaci z boku lub od tyłu. Niemal równie popularne na rynku są okty – czyli softboxy ośmioboczne, kształtem bardziej przypominające okrąg – oprócz tego, że regularnie oświetlają np. portretowaną twarz, niektórzy fotografowie uznają ich owalny kształt odbity w oku za zdecydowanie ładniejszy niż w przypadku prostokąta. Na rynku dostępne są także teraboxy – zwykle o dość dużej średnicy, softboxy 16-to boczne o kształcie najbardziej zbliżonym do okręgu – jednak ich najważniejszą zaletą jest  zwykle paraboliczny kształt czaszy, który ma ogromny wpływ na prawidłowe rozproszenie światła.

Rozmiar ma znaczenie

Najmniejsze softboxy – od ok 20×20 cm wykorzystywane są z lampami reporterskimi – największe osiągają nawet ponad 2 metry średnicy – warto wiedzieć, że czym większy softbox, tym światło i cienie są delikatniejsze, z zasady także czym większy obiekt fotografujemy tym większego powinniśmy użyć softboxa (czy też innego modyfikatora). Trudno tutaj podać rozmiary softboxów odpowiednie do określonych zastosowań – bardzo dużo zależy od efektu jaki chce uzyskać fotograf.

Na naprawdę duże potrzeby stworzono naprawdę duże modele. Wychodząc poza ramy – statyw – lampa – softbox skonstruowano sofboxy, które same w sobie stanowią statyw i stelaż, a miejsce na lampę (lub częściej lampy) przewidziane jest w ich konstrukcji.

Jak zawsze jakość

Oczywiście na jakość i funkcjonalność każdego softboxa wpływa wiele innych czynników. Często oprócz przedniej półprzepuszczalnej warstwy materiału, w środku dodaje się dodatkowy dyfuzor, który wpływa na rozchodzenie się światła po softboxie. Nie bez znaczenia jest jakość wykorzystanych materiałów, które mogą przecież w różny sposób przepuszczać, odbijać i pochłaniać światło. Istotną cechą może być także głębokość softboxa – aby światło odpowiednio mogło odbijać się od wewnętrznych ścian potrzebuje przestrzeni i odpowiedniego kąta, stąd głębsze modele powinny sprawdzać się zdecydowanie lepiej.

Przy intensywnej pracy z mocniejszymi lampami przydatne okazują się także wywietrzniki w softboxach, które pozwalają na swobodniejszą cyrkulację powietrza i pomagają zapobiegać przegrzewaniu się wnętrza softboxu, a co za tym idzie palnika lampy.

System montażu…

Każdy kto korzysta z softboxa – nie tylko w stacjonarnym studio – doceni sprawny system montażu – ponieważ złożenie tradycyjnego modelu wymaga pewnej wprawy i każdorazowo stosunkowo dużo czasu. Dla bardziej mobilnych fotografów najlepszym rozwiązaniem są softboxy szybkiego montażu, które składają się szybko i łatwo – praktycznie jak parasolka.

…Oraz kompatybilne mocowanie

Aby możliwym było zamontowanie modyfikatora na naszym sprzęcie, musimy pamiętać, że każdy producent może produkować lampy o różnym standardzie mocowania. Od wielu lat najpopularniejszym systemem stosowanym na rynku polskim jest mocowanie Bowensa. Stąd także większość modyfikatorów dostępnych w naszych sklepach wyposażonych jest w taki właśnie standard – należy jednakże pamiętać by zawsze się co do tego upewnić.

Do lamp reporterskich

Oczywiście nie wolno zapominać o mocowaniu reporterskim! Do niewielkich lamp przeznaczonych do mocowania na stopce aparatu, projektuje się specjalne softboxy reporterskie, które poza całkiem innym sposobem mocowania, są zwykle zaprojektowane tak, by jak najlepiej wykorzystać charakterystykę światła lamp aparatowych. W tym przypadku poza mocowaniem i systemem montażu, często istotna okazuje się poręczność i rozmiar po złożeniu, a nawet praktyczny pokrowiec – w końcu reporter oczekuje po swoim sprzęcie bardzo dużej mobilności i sprawności w terenie.

Grid

Przez niektórych niedoceniany, przez innych uważany za konieczny element wyposażenia i dodatek do każdego softboxa. Grid – znany także jako plaster miodu – pozwala w znaczny sposób ograniczyć strumień światła ukształtowany przez czaszę softboxa. Efekt zawężenia kąta zależny jest od gęstości  oraz głębokości grida (tj. rozmiaru oczek) – naturalnie im silniejszy efekt, tym więcej światła zostaje „pochłonięte” przez modyfikator, zatem potrzebujemy wykorzystać więcej mocy lampy, by poprawnie oświetlić scenę. Właściwości grida doceniane są przede wszystkim w niewielkich pomieszczeniach, gdzie światło wydostające się z softboxu na boki może wielokrotnie odbijać się od ścian i innych przedmiotów (przede wszystkim tych jasnych) i co za tym idzie znacznie wpływać na ostateczny efekt rozmieszczenia światła.

Na koniec

Chociaż są fotografowie, którzy preferują pracę z parasolkami i/lub wszelakimi czaszami (szerzej na ten temat w artykule o mofyfikatorach światła), każdy profesjonalista miał kiedyś kontakt z softoboxami – a wielu z fotografów niemal tylko na nich opiera swoją pracę. Niewątpliwie ten rodzaj modyfikatora pomaga uzyskać najdelikatniejsze światło, dlatego – pomagając ukrywać zarówno niedociągnięcia raczkującego fotografa jak i mankamenty skóry modelki – lubiany jest także przez początkujących.

Ponieważ nic nie pomaga tak zrozumieć zasady działania jak praktyka – życzę owocnej pracy z  softboxami

MP.

Modyfikatory światła służą fotografowi (także filmowcowi czy malarzowi nadając światłu określony kierunek. Nie mając jednak konkretnej wiedzy z dziedziny fizyki, która wyjaśniałaby działanie różnych konstrukcji, nie dysponując także doświadczeniem, ani konkretną radą – jak wybrać odpowiedni dla naszych potrzeb modyfikator? Spróbuję troszkę podpowiedzieć

Parasolki

Najprostszym i najtańszym z modyfikatorów są parasolki. Na rynku dostępne są ich dwa rodzaje. Parasolki dyfuzyjne – czyli białe, półprzeźroczyste, montowane przed lampą – rozpraszają i zmiękczają przepuszczone przez nie światło. Często wykorzystuje się je w plenerze w połączeniu z lampami reporterskimi np. jako światło wypełniające, lub do oświetlenia przedmiotów w budżetowym studio fotografii produktowej. Zazwyczaj odradza się stosowanie ich w zamkniętych pomieszczeniach, ponieważ światło przez kształt parasolki rozchodzi się pod bardzo szerokim kątem – dodatkowo niewielka jego część odbija się od wnętrza parasolki do tyłu, za lampę – w związku z tym trudno mówić o kontroli nad kierunkiem padania światła, które będzie się odbijało dodatkowo od ścian/mebli i innych jasnych powierzchni. Możliwe są także stosunkowo duże straty światła.
Parasolki odbijające wykończone od środka nieprzepuszczalną powierzchnią odbijają światło skierowanej do ich wnętrza lampy. W tym przypadku światło jest bardziej skupione, a cienie zdecydowanie ostrzejsze, a światło może zostać wręcz wzmocnione.

Szczególnym typem parasolek są tzw. parasolki softboxowe, których dodatkowa powierzchnia od wewnętrznej strony – w przypadku parasolki dyfuzyjnej – pozwala uniknąć dużych strat światła, lub – w przypadku parasolki odbijającej – dodatkowo zmiękcza światło odbite czyniąc z parasolki rozwiązanie hybrydowe łączące zalety (i wady) zarówno parasolek jak i softboxów.

Softboxy

Aby korzystać zarówno z zalet parasolki dyfuzyjnej (zmiękczenie światła) i odbijającej (kierowanie światła) powinniśmy wyposażyć się w „zmiękczające pudełko” – softboxy stanowią zwykle podstawę wyposażenia studia, przede wszystkim ze względu na szeroki wachlarz zastosowań. Zasada działania jest zawsze ta sama – światło (często dodatkowo odbite od wewnętrznego dyfuzora) rozchodzi się po wewnętrznych ścianach softboxu i zmiękczone przez ostatnią półprzepuszczalną powierzchnie dyfuzyjną miękko oświetla to co fotografujemy. Oczywiście czym większy softbox tym bardziej miękkie światło i analogicznie czym większy obiekt do oświetlenia – tym większy softbox potrzebny do prawidłowego oświetlenia sceny (zresztą obie te zasady odnoszą się do niemal wszystkich modyfikatorów). Niewielkie softboxy znajdują zastosowanie w połączeniu z lampami reporterskimi – przede wszystkim ze względu na gabaryty oraz poręczność. Największe (nawet ponad 2 metrowe) sofboxy są dość drogie i zajmują sporo miejsca – profesjonaliści cenią sobie jednak wyjątkowo miękkie światło jakie można uzyskać przy ich pomocy – imitując nawet światło naturalne.

Poza rozmiarem softobxy możemy różnicować przede wszystkim ze względu na ilość boków – najpopularniejsze są czteroboczne (kwadraty, prostokąty, mocno wydłużone stripy), często wykorzystywane w fotografii portretowej softboxy ośmioboczne (tzw. okty), a nawet 16-to boczne teraboxy, których kształt najbliższy jest regularnemu kołu.

Czasze

Czasze  są zazwyczaj podstawowym modyfikatorem dodawanym często do lampy w komplecie – ich podstawowe zadanie to kierowanie światła na wprost – w tym przypadku największą rolę grają rozmiar oraz kąt nachylenia ścianek. Czasze zazwyczaj nie dają tak miękkiego światła jak parasolki czy softboxy – pozwalają za to świetnie nadawać kształt jego strumieniowi. Warto znać zastosowanie czasz do zadań specjalnych – strumienica (snoot) lekko zwężona na końcu daje najwęższy strumień – wykorzystuje się ją np. jako dodatkowe źródło światła do pokreślenia detalu, czasze do tła dzięki swojemu nieregularnemu kształtowi pomagają stworzyć na tle efekt przypominający delikatny gradient jasny w środku i ściemniający się na zewnątrz zaraz za fotografowaną postacią. Prawdopodobnie najczęściej wykorzystywanym jako światło główne typem czaszy jest tzw. beautydish – aby maksymalnie rozproszyć światło po jego ścianach, bezpośrednio przed lampą umieszczony jest niewielki „talerzyk” – który odbija światło od otwartych pod dużym kątem ścian czaszy – efekt uzyskiwany za pomocą beuty-disha wykorzystywany jest w fotografii beauty – stąd też wzięła się jej nazwa.

Akcesoria

W pracy z softboxami jak i czaszami często przydają się dodatkowe akcesoria. W celu skupienia strumienia światła bardziej niż pozwala na to kształt modyfikatora montuje się dodatkowo grid (inaczej zwany plastrem miodu) – dzięki jego strukturze światło kierowane jest na wprost i nie ma szans rozchodzić się na boki. Niestety korzystając z grida musimy liczyć się z dość dużymi stratami światła. Do beauty-disha projektuje się także, podobne jak w softboxach materiałowe dyfuzory zmiękczające. Mniejsze czasze wyposażyć można w kierunkujące światło ruchome wrota, a nawet kolorowe filtry zmieniające barwę światła.

Srebrne czy Białe wykończenie?

Najczęściej jako wykończenie wewnętrznej (tj. odbijającej) strony  modyfikatorów wykorzystuje się kolor srebrny, który najsilniej odbija i skupia światło, wyostrzając jego krawędzie na granicy z cieniem (podobna zasada działania jak przy puszczaniu zajączków lusterkiem). W niektórych modyfikatorach (np. beauty-dishach) wykorzystuje się także białą powierzchnię dającą bardziej miękkie (ale jednocześnie nieco słabiej odbite) światło. Czasami stosuje się wykończenie złote, które działa podobnie do srebrnego zmieniając jednak dodatkowo barwę światła na cieplejszą.

Takie same właściwości odbijania mają różnobarwne „ekrany” (tj. blendy) stosowane zarówno do kontrolowania światła zastanego (tj. np. słonecznego) jak i sztucznego zarówno w studio jak i w plenerze.

Aby najlepiej zrozumieć sposób w jaki kształtują światło poszczególne modyfikatory, najlepiej posłużyć się przykładami, takie przekrojowe zestawienie oferuje poniższa porównywarka.

Powyższe zestawienie powinno rozjaśnić sytuacje całkiem „zielonym” w kategorii modyfikatorów. Niestety ostateczna decyzja zgodna z osobistymi preferencjami – softbox, beauty-dish czy parasolka – wymaga często samodzielnego przetestowania każdego rozwiązania. Wybierając konkretny modyfikator warto zwrócić uwagę także na jego jakość i funkcjonalność  – ciężar oraz gabaryty, szybkość rozkładania (parasolki np. składa się w kilka sekund i zajmują bardzo mało miejsca – duży beuty-dish jest w zasadzie nie składalny i dość ciężki), pochłanialność światła oraz ew. wpływ na temperaturę światła. Nie wolno zapominać o tym, że producenci stosują w swoich lampach różne standardy mocowania, które wymuszają stosowanie odpowiednich modyfikatorów. W  Polsce najłatwiej kupić akcesoria wyposażone w mocowanie Bowensa – pasują do niego zarówno budżetowe jak i profesjonalne produkty – decydując się na inny system musimy liczyć się z przywiązaniem do jednej marki i ograniczeniem oferty modyfikatorów.

Życzę powodzenia w wyborze – przy okazji polecam śledzić w internecie blogi i portale na których fotografowie dzielą się tajnikami oświetlenia swoich zdjęć – taka lektura może być bardzo pomocna.

M.P.

nauczyciel języka angielskiego, Szczecin

warsztaty: Weekend z mistrzem – Gregor Laubsch

Warsztaty w Złodziejewie stały się moim udziałem za sprawą wygranego konkursu „Zlodzieje Chwil”. Marzyłam o nich od dawna….. i: Przybyłam do Złodziejewa po długiej i męczącej podróży, na dworze zimno i mgła. Przejazd przez bramę z „wiekowym stróżem” i znalazłam się w magicznej krainie. Kompleks budynków o niesamowitym klimacie. Wnętrza jakby wyjęte z bajki. Od pierwszej chwili czuje się atmosferę tego miejsca – pozostali uczestnicy powitali mnie przy stole w kuchni kubkiem gorącej herbaty.

Pierwszy wieczór uplynąl pod znakiem zapoznawania się – spotkanie organizacyjne w ogromnej sali jadalnej. Byli tam zarówno uczestnicy jak i organizatorka – Marcelina i nasz mistrz – Gregor Laubsch. Nie czuło się skrępowania, każdy opowiedział o swoich oczekiwaniach, powiedział parę słów o sobie, a wszystko to okraszone pokazem przepięknych prac Gregora na wielkim ekranie u szczytu stołu. Potem ognisko. Pomimo dojmującego zimna i zmęczenia, zabawiliśmy na nim do późnych godzin nocnych.

Po przebudzeniu następnego ranka czekała nas miła niespodzianka w postaci śniadania, którego nie powstydziłby się królewski dwór. Marcelina krążyła wokół nas jak dobry duch, ona i członkowie jej rodziny mieli czas, by z każdym z osobna zamienić choćby kilka słów. Po śniadaniu Gregor rozpoczął wprowadzanie nas w tajniki swojej wiedzy. Spośród  skarbów, które przywiozła ze sobą (notabene Szczecińska) mistrzyni maszyny do szycia – Basia Olejniczak (kobieta o tak niesamowitej energii, że zarażała nią wszystkich dookoła), każdy z nas musiał wybrać własna stylizację dla modelki – kobiety o zniewalającej urodzie – Pauliny. Basia zawsze służyła pomocą, w lot chwytała zamysł każdego z fotografów, a Paulina wykazała się taką dozą cierpliwości, że wydawała się wręcz istotą nie z tego świata. Czekała nas praca w studio, przebieranie Pauliny i seria zdjęć dla każdego. Dzień ten był niesamowicie owocny. Gregor udzielał wskazówek każdemu personalnie, był skłonny odpowiedzieć na każde pytanie. Człowiek ten nie ma w sobie niczego z zadęcia innych artystów, którzy strzegą swych tajemnic warsztatowych, by przypadkiem nie narobić sobie konkurencji. Gregor podkreślał na każdym kroku „Jestem tu po to, żeby wasza droga do miejsca, w którym ja się teraz znajduję, była krótsza niż moja”. I tak faktycznie było. Opowiadał o sprzęcie, o współpracy z modelką, o oświetleniu. Zaspokoił ciekawość i głód wiedzy każdego, kto zwrócił się do niego z problemem.

Wieczór tego dnia spędziliśmy w Sali piwnicznej, gdzie Gregor wybrawszy jedno ze zdjęć z porannej sesji, pokazał nam jak nadać mu nastrój w programach graficznych Lightroom i Photoshop. Krok po kroku pokazał nam, jak wygląda jego praca nad zdjęciem i powiem szczerze, że bardzo wiele wyniosłam z tego wykładu.

Kolejny dzień – dwie modelki, Paulina i Alicja. Jedną wymęczyliśmy w plenerze, druga towarzyszyła nam w studio. Obiad, rzewne pożegnania, upominki dla każdego…Eh, szkoda, że to trwało tak krótko…

Po tych dwóch dniach czuję  ogromny niedosyt. Chcę jeszcze i więcej. Następnym razem z całą pewnością wybiorę warsztaty tygodniowe – może w ten sposób uda się to pragnienie jakoś ugasić.

http://podwiatr.wordpress.com