Muszę wyznać publicznie, że jako matka tych warsztatów mam swoją ulubioną grupę – moi oni ukochani! –  grupa wrześniowa.

Złodziejewo ma to szczęście, że przyciąga ludzi niezwykłych, wrażliwych, szukających po świecie ciepła i wartości. Prawie bez wyjątku są to ludzie, których chce się poznać bliżej i przy sobie zatrzymać. Czasami jednak zbyt wiele łakoci powoduje mdłości, zbyt wiele przypraw w potrawie czyni ją niestrawną lub zbyt łatwo strawną ;). Grupa ludzi to mieszanka charakterów, ambicji, potrzeb, kompleksów, energii. Czasem nadmiar ambicji i indywidualizmu powoduje przekroczenie granicy zdrowej konkurencji i grupa staje się zaborcza, wtedy Złodziejewo zamienia się pole boju o najlepsze ujęcia, a bywa tak, że tydzień w Jasminum jest odpoczynkiem ludzi nieznających się wcześniej, a uwielbiających być razem i oddawać się wspólnej pasji. Wtedy dobry duch unosi się w powietrzu i otula aurą spokoju i bezpieczeństwa stare zniszczone mury.

Tydzień z cudną grupą rozpoczęliśmy tradycyjnie ogniskiem, ale niestety dokumentacja zdjęciowa z tego wydarzenia nie zachowała się.

Pierwszego dnia plener fotograficzny poprowadził Jacek Batkowski (z zapleczem w postaci mej osoby). Pozowała Alicja Błachowicz, przyoblekając kreacje Dominiki Jurkiewicz (naszej podniebnej mistrzyni).

Wieczorem swoje portrety z podróży, reportaż o kushti i inne cuda z wielkiego świata pokazał nam Bartek Sobanek i okrasił to barwnymi opowieściami wspartymi ogromną wiedzą merytoryczną.

Kolejny dzień poświęcony był na strobing. Bartek rano wyciągnął ekipę przed pałac i opowiadał, jak błyskać, by osiągać zamierzone efekty w warunkach upierdliwego światła. Pozował nasz kameleon – Paranoja.

Kolejnego dnia przewodnikiem stada był nasz myśliciel Artur Frankowski, który najpierw podczas spotkania teoretycznego zwrócił uwagę, jak wielką wagę w fotografii odgrywa kompozycja w kadrze – nie tylko elementów, ale także, a może przede wszystkim kompozycja świateł i cieni. Tego dnia uczestnicy mieli obowiązek myśleć i widzieć monochromatycznie.

Następnego dnia uczestnicy pod przewodnictwem Izy Urbaniak mieli opowiedzieć historię (większość zdjęć z tego dnia znajdziecie tu). Muszę przyznać, byłam z nich bardzo dumna…

A wieczorem… znów trafiły się nam urodziny!

Przedostatni dzień to czary-mary Marka. Czyli o tworzeniu czegoś z niczego. Pozowała szalona Monika Butryn.

Dzień pełen wrażeń i niespodzianek zakończył się późno w nocy ogniskiem przy akompaniamencie gitary po wieczornych zajęciach z cyfrowej obróbki zdjęć poprowadzonych przez Karola Kalinowskiego.

A na deser przyjechał do Złodziejewa z Berlina Gregor Laubsch. Pozowała Ola Hapka.

…no i pojechali…, ale zostawili mnóstwo dobrej energii i w Złodziejewie, i w moim sercu… Wybaczcie, że mam dla Was mniej czasu, niż bym chciała.

Prawie wszystkie zdjęcia wykonał Artur Frankowski – dobry duszku – dziękuję Ci bardzo i ściskam mocno.

Cudną grupę wirtualnie także, tak gorąco jak tylko umiem – tęsknię czasem za Wami…

Do zobaczenia w Złodziejewie! ]]> https://warsztatywzlodziejewie.pl/nasze-wspomnienia/niezapominajki/tylko-raz-na-milion-lat/feed/ 4 https://warsztatywzlodziejewie.pl/nasze-wspomnienia/niezapominajki/pomiedzy-slowami-a-ich-brakiem/ https://warsztatywzlodziejewie.pl/nasze-wspomnienia/niezapominajki/pomiedzy-slowami-a-ich-brakiem/#comments Fri, 28 Oct 2011 08:16:36 +0000 http://www.warsztatywzlodziejewie.pl/?p=4423 Marcelina Oczkowska

Gdy rozmawiam z większością fotografów, których szanuję, okazuje się, że biorą oni w ręce aparat i urzeczywistniają swoje wizje w małej czarnej puszce przez szkiełko głównie dlatego, że słowa przestały im wystarczać. Tak jak i mi kiedyś…

No bo jak wyrazić setki kłębiących się myśli w okamgnieniu? W czasach, kiedy mamy tylko okamgnienie na to, by wyrazić, co czujemy… Trudno jest zatrzymać się w tym pędzie, niebezpieczeństwem jest wysiąść, (zwalniają tylko szaleńcy i słabi). Do tego samego pociągu już nie wsiądziesz – nie zmieścisz się, spóźnisz… Wciąż coś nam umyka. Gonitwa, gonitwa, gonitwa. Wyścig pomysłów, wyścig myśli, wyścig małych siejących grozę (ale uśmiechniętych) gryzoni. …Obrazy, obrazki, fotki, foteczki…. Zewsząd atakują nas obrazki uśmiechniętych roznegliżowanych ładnych pań zachęcających nas do czegoś, czegokolwiek. Kolejny wyścig, by zdobyć coś i mieć. By zatrzymać młodość, bo przecież stare niemodne. Nawet starych ludzi, jako coś niewygodnego, wyrzuca się do bezterminowej poczekalni. Nawet „stare” żony należy wymieniać. Kult młodości. Co drugi naukowiec, nauczyciel akademicki ma swą nowiutką żoną – obecną lub byłą studentką.

Ranimy, porzucamy. A przecież znamy ból, więc dlaczego to robimy? Każdy chce żyć godnie. A każdy rani. I goni, biegnie z rozpostartymi łokciami. Mutacja szczura i sępa szuka nowości… i ładnych obrazków. Już coraz mniej myśli, coraz mniej czyta. Wracamy do piktogramów. Reklamy, bilboardy to dla mnie znaki ostrzegawcze tych czasów. To one determinują nasze życie. Dlatego nie mam telewizora. W mieście zamykam oczy. Widzę tam głównie szarych ludzi. Pewnie dlatego, jak przystało na nostalgika, zawsze szukałam innych światów. Może między innymi dlatego Złodziejewo owiewa duch minionych wieków, bo jak przewrotnie poprzez swój najnowszy film wykładał Woody Allen: ludzie żyjący przeszłością uważają, że byliby szczęśliwsi, gdyby urodzili się w odległej przeszłości, w „złotym wieku”, który dla każdego jest czymś innym. „Nostalgia to represja bolesnej teraźniejszości”.

Wielkim szczęściem Złodziejewa jest niezaprzeczalny fakt, że przyciąga ono ludzi, wrażliwych, którzy szukają innego świata – tego wgłębi siebie. Potrafią zatrzymać się – popatrzeć i zobaczyć, słuchać i usłyszeć. Jest jakaś magia w tym miejscu, która spina klimatycznie zdjęcia, tak różne od siebie, a jednak w czymś spójne. Wyselekcjonowane modelki, które poza pięknymi buziami i ciałami mają dusze, pomagają uczestnikom opowiadać historie stare jak świat…

Zapraszam do obejrzenia zdjęć, które powstały głównie na zajęciach z Izą Urbaniak, kiedy to uczestnicy mają za zadanie stworzyć serię lub tryptyk, a także na zajęciach z Andrzejem Frankowskim i Kasią Gębarowską.

Wasza Złodziejka

Między 7-14 października 2011 odbyła się kolejna edycja warsztatów „Wiele dróg – jedna pasja” w Złodziejewie, które właśnie obchodziły urodziny! „Kamea -zamiast tortu” czyli nowe logo zdobi uroczy profil autorki – Marceliny Oczkowskiej Tym razem Keit i Voltrik przywołały w złodziejewskim parku jesienną wiedźminkę Dzięki zaangażowanemu wsparciu Andrzeja i Artura Frankowskich, modły i egzorcyzmy odprawiane nad ogniskiem poskutkowały, zapewniając nam przychylność niebios i czeluści piekielnych. W niniejszym odcinku trochę o kiełbasie wyborczej, trochę o pozowaniu z grą na flecie i z galaktyką na dobranoc, bowiem zagościwszy nieco dłużej, wysłuchaliśmy z zapartym tchem wieczornej prelekcji Marka Nikodema, którego niezwykłych opowieści o kosmosie długo nie zapomnimy.

 

seria LA CATRINA, fot. Keit

Dark cabaret, jako splot makabreski z pięknem i barwą występuje w pracach KEIT od początku autorskiej przygody ze stylizacjami portretu „coś z niczego”, tworząc swoistą kolekcję fantasy danse macabre.

Przedsmak sesji –

Nasza złodziejewska wiedźminka, w koronie z liści uplecionej przez Anię

Voltrik, fot. Piotrek, edit: Keit

 

 

Nachuchawszy…

 

 

 

fot.Keit

 

 

Zanim jednak przenieśliśmy się do mitycznego ogrodu naszej egzotycznej jesieni…

Jako niezastąpiona rozgrzewka, ćwiczenie pobudzające nie tylko wszystkie członki, ale przede wszystkim abstrakcyjne myślenie i wrażliwość na koordynację wielu wymiarów powstawania fotografii

Tradycyjnie, Keit udostępniła rekwizyty, które wykorzystuje w swoich pracach na co dzień.

 

 

fot. Piotrek

Najlepsze są proste rozwiązania, choć niełatwo na nie wpaść

Tatuaż Sylwka i spontaniczna wariacja Keit (może nie szogun, ale też wciąga)

Kasia z powiewem Wenecji…

…wyjaśnia cuda światła, co Kasia podda dokładnej animacji.. weryfikacji

[antygrawitacja uszczęśliwia]  

 

fot. Sylwek Z.

 

 

Piotr gęstwinny…

Co, a raczej kogo jeszcze znajdziemy w krzakach?

 

Dzieci z dworca zoo w wykonaniu Złodziejki i Fetisha   

 

fot. Piotrek

 

 

Backstage z Voltrikiem

 

 

 

 

nachuchawszy…

(leżąc też można ciężko pracować)

 

 

 

 

 

Piotrek, fot. Keit

 

 

Sławek, fot. Piotrek

fot. Sylwek Z.

fot. Kasia, edit Keit

fot. Ania W., edit: Keit

Plug&Play

..Ćwiczcie dziewczyny, bo nie znacie dnia ani godziny

Pocałunek maski – Gildia Masek lubi to i prosimy o info, kto aranżował

fot. Piotrek

I jeszcze kilka pamiątek…

Artur, uważaj na nóż!

fot. Piotrek

 

 

na koniec Start

„Buszujący w gwiazdach”: fot. Andrzej Frankowski, źródło: pl foto

Dziękujemy za niezwykłą refleksję oraz inspirujący czas, życzymy Markowi i jego przyjaciołom międzygalakycznych sukcesów w zdobywaniu kosmosu!

Marcelina Oczkowska: Z Markiem Nikodemem w kosmos

Keit z urodzinowym kubkiem obiektywem (dzięki M.! )

Dziękujemy wszystkim za pozytywną energię i wspólnie spędzony czas

Keit

Zajęcia Kasi zaplanowane są jako te, które uświadamiają, czym jest styl w fotografii. Uczą, że nawet konsekwencja w popełnianiu błędu może określić styl i stać się jego wyznacznikiem. Uczestnicy na tych zajęciach zostają zapoznani m. in. ze sposobem widzenia świata Sarah Moon. Zajęcia te mają pobudzić do kreatywnego myślenia, do poszukiwań, których zasadą, jest brak zasad, czy może raczej łamanie kanonów.

Zdjęcia Jarka powstały podczas sławnego (haniebnego;) ekscesu uczestników, zmęczonych już edukacją, którzy po kilku godzinach zajęć spakowali się w auto i pojechali do miasteczka na pizzę :D.

Jarek został. I chwała mu za to. Jestem zauroczona jego zdjęciami. Odważnie zrobił coś zupełnie innego i udowodnił, że nasz cel – pokazanie drogi – może zaowocować pobudzeniem kreatywnego myślenia o sobie i o swojej fotografii, zmusić do poszukiwania siebie i nie klonowania pomysłów prowadzącego, czy innych uczestników. W przyszłości zachęcam wszystkich do skupienia, myślenia, podróży w głąb siebie.

Mamy jedną pasję, ale dróg jest wiele… Nie zapominajcie o tym i nie przyjeżdżajcie tu, licząc na to, że ktoś zrobi za Was zdjęcie, a Wy naciśniecie tylko spust i podpiszecie się pod nim. Warsztaty w Złodziejewie „Wiele dróg – jedna pasja”  to nie polowanie na dobre ujęcie, a wrzucenie w swoisty klimat magicznego miejsca i pokazanie stylów – od Was zależy, co z tym zrobicie. Nie jesteśmy dyktatorami, którzy narzucają swój punkt widzenia i o tym piszą niemalże wszyscy absolwenci Złodziejewa po warsztatach, choćby w referencjach.

Żeby nie szukać dowodów daleko, Jarek w mailu, w którym przysłał mi swoje zdjęcia napisał: „(…) a w ogóle to chciałem jeszcze napisać, że sam w sobie widzę różnicę w postrzeganiu świata fotograficznego przed tygodniem w Złodziejewie i po…
wydaje mi się, że mam większą świadomość panowania nad kadrem…
żeby jeszcze przełożyć to na prawdziwe panowanie nad kadrem, to już będzie dobrze :-)”.

Tak na szybko, na sucho, zapraszam na owoce z tego dnia Jarka. Jako modelka w poszukiwaniu analogii w kształtach posłużyła nasza Paranoja, jedna z najbardziej obfoconych i pożądanych modelek w Polsce, i tu kolejny dowód – da się inaczej, nawet jeśli modelka jest mocno osadzona w pewnym klimacie. Brawa dla Parani – ona także świetnie odegrała swoją rolę. Ważne jest i tworzywo, i twórca ;).

Do zobaczenia w Złodziejewie!

Wasza Złodziejka

Myślę o tym jak znalazłem się u Złodziejki, Pani na Jasminowym Pałacu, Duszy artystycznej.

Pomysł na warsztaty jest genialny. To miejsce działa na mnie swoją magią. Są ludzie, których traktuję jako autorytety w tym co mnie pasjonuje. Zdobywam od nich ich cząstkę. Kradnę.

Przyjechałem TU licząc na COŚ. Złodziejewo to moja TERAPIA, szczególnie w tym październikowym tygodniu, który budzi wiele wspomnień… Pomysł na mnie na najbliższy czas. Myślę, na lata. To jest tak jakbym trafił do jakiejś
Świątyni Wyznawców Światła. Nowi Iluminaci.

Nikt nie mówi o technice, choć ona przewija się po drodze, ale mówi o swojej FILOZOFII. A ja znajduję się gdzieś pomiędzy. Wezmę COŚ od każdego i przemienię w COŚ mojego. Złodziejka, Artur, KEIT, Fetish, Arcadius, Gregor.
I też Procyon, którego zdjęcia z astrofotografii przenoszą nas gdzieś poza wymiar naszego Świata, bliżej Boga. Bliżej Stworzenia. Miałem w ręku materię sprzed 4,5 miliarda lat, która przyleciała przez PRZYPADEK na Ziemię z KOSMOSU. Dualizm korpuskularno-falowy światła. Ciepło ogniska, które płonęło konsekwentnie każdego dnia, bo żar wielki tlił się w duszach poszukujących. A nasza ekipa DZIEWIĘCIORGA WSPANIAŁYCH pewnie na wieki zapisze się wyjątkowym zgraniem i wykorzystaniem czasu do maksimum, także na… pizzę

I spotykam wspaniałych ludzi, życzliwych dla mnie w tym co robię. Także modelki, osobowości, które wyrażają się na fotografii poprzez mowę ciała, grę teatralną, ale też przedstawienie dotyku Światła. A poza planem bardzo miłe osoby, z którymi można po prostu rozmawiać. Albo tylko szybko zjeść wspólnie obiad i wymienić się uśmiechami.

Chcę TU wracać, bo się TU dobrze czuję!

Powyższe zdjęcia są dla mnie podróżą wgłąb siebie, wgłąb duszy kobiety, są pełne tajemnicy i oniryzmu. Paulina jak w somnambulicznym śnie jest po trosze rzeczywista, po trosze odrealniona; jawna i senna; matowa, ale z wewnętrznym światłem. Te zdjęcia to wiele historii o jednej kobiecie: pełnej zmysłowości i tajemnicy. Być może najodpowiedniejszym podsumowaniem tychże ilustracji będą słowa samej Sary Moon: „Często mówię sobie: chcę zrobić zdjęcie, na którym nic się nie dzieje. Ale żeby mogło się nic nie dziać – jakieś działanie musi to rozpocząć”….

Dziękuję bardzo uczestnikom za kreatywność, otwartość na „nowe”,  za tę przygodę i jej owoce.

Do zobaczenia w Złodziejewie!

38lat, przedsiębiorca, 3miasto

Co i jakimi słowami opisać to co mnie tam spotkało? Jechałem tam z głową pełną teorii, zielony jednak jeżeli chodzi o praktykę. Adres strony znalazłem przez przypadek, jako podpis pod jakimś zdjęciem na portalu fotograficznym; zatrzymało na dłużej. Też tak chcę, pomyślałem. Wszedłem i przeczytałem o co im chodzi, kurde przecież to dokładnie to czego potrzebuję. Pojadę, zobaczę.

Miejsce – magiczne, pięknie położony pałac, wokół ogrody, pola czyli wspaniałe plenery ale i pomieszczenia, piwnice, opuszczone budynki gdzie światło można złapać w klatkę z pięknymi modelkami i zamknąć na zawsze.

Ludzie – prowadzący – od jednych możesz dostać mobilizujący zimny prysznic, od drugich słowo otuchy i inspirację, inni zarażą cię swoją pasją lub zaskoczą poświęceniem albo spowodują że będziesz zazdrościł wszystkiego czego doświadczyli. Marcelina, Andrzej, Artur, Arcadius, Marek, Bartek, Karol – dzięki.

Modelki – piękne, różne osobowości, cierpliwe i wyrozumiałe. Ich profesjonalizm  pomaga w nawiązaniu kontaktu, przełamaniu siebie …

Chyba nie ma uczestnika tych warsztatów który zadając sobie pytanie „Czy było warto?” odpowie na nie przecząco. Było warto: poznać wspaniałych prowadzących i ich różne podejścia do fotografii, modelki, wizażystki oraz współuczestników i ich rozterki i wątpliwości co do swojej dalszej drogi …

Ja swoją znalazłem, a przynajmniej kierunek …

Za to Wam dziękuję a szczególnie „mamie” Marcelinie, która jest duszą tego miejsca.

Tak myślę czego jeszcze nie napisano o Złodziejewie..
Na pewno świadomy jestem tego, że jeden raz nie wystarczy, by poznać to miejsce, ale wystarczy raz, by je pokochać.
Panuje tam klimat.. który pobudza wyobraźnię, a człowiek wracając ma głowę pełną pomysłów na przyszłość.
Wspaniała kadra, wspaniali uczestnicy… no i modelki że ech…

Dziękujemy Ci Marcelino, że stworzyłaś to miejsce, miejsce, które pobudza wszystkie zmysły… bo prawdziwe piękno jest odblaskiem duszy, a Złodziejewo ją bez wątpliwie posiada.
Bardzo się cieszę, że stałem się częścią Was wszystkich i wspomnienie o Was moi drodzy jest bezcenne..

[See image gallery at warsztatywzlodziejewie.pl]

Dominika zastukała do moich drzwi, a ja zaprosiłam ją do współpracy, bo było dla mnie wielkim zaskoczeniem, że tak śliczna dziewczyna z wielką klasą projektuje stroje i… jest motolotniową vice mistrzynią Europy! Złodziejka uwielbia takich ludzi

Jest absolwentką Sztuk Pięknych UMK – Konserwatorstwa na Ochronie Dóbr Kultury oraz Szkoły Projektowania i Konfekcjonowania Odzieży. Zanim zaczęła projektować była modelką, pozowała w kraju i za granicą, co pozwoliło jej poznać od podszewki rynek modowy. Stroje naszej podniebnej damy są wyjątkowo kobiece, zwiewne, kwieciste; z reguły uszyte z włoskiego jedwabiu, który przy każdym ruchu inaczej ubiera noszącą je kobietę i pozwala czuć wiatr na sobie, każdy jego podmuch.  Zachwycają ją także właściwości kaszmiru, który podobnie jak jedwab, daje poczucie ekskluzywności. Stawia przede wszystkim na jakość i dbałość o szczegóły. Jak sama mówi, jej projekty są wypadkową wrażliwości, umiejętności nabytych oraz wiedzy. Mają inspirować i ubarwiać rzeczywistość przy jednoczesnym uwzględnieniu piękna kobiecości. Dominika postrzega świat jako źródło niewyczerpanej radości, pełnej barw i kształtów. Jak deklaruje, w pracy inspiruje się zarówno modą XX wieku, jak i nowoczesną estetyką oraz kulturami w ujęciu współczesnym, a moim zdaniem: ubiera kobiety w wiatr, czyniąc je niezwykle zmysłowymi.

http://www.parade.com.pl/page/index.html

przedsiębiorąca, Katowice

Polecam wszystkim „Złodziejewo” jako miejsce wielkich kontrastów.

Warsztaty w Złodziejewie pozostawiają w głowie niepokój, a w sercu tęsknotę, jakże mogłoby być inaczej gdy magia tego miejsca jest tak potęgowana przez prowadzących, Magów światła i cienia…  A może to Czarodziejki przed obiektywem tak skutecznie rzucają zaklęcia ?  Czas biegnie inaczej a gdy zbliża się ostatni dzień, jedyne czego się pragnie to zostać.. i focić, focić…

P.S.  Jeden ze złodziejewskich weteranów powiedział mi, że przez parę tygodni „przetrawia” się informacje oraz wrażenia z warsztatów, impuls do tworzenia czegoś nowego przychodzi później, ale ja niepokój i burzę myśli mam już teraz,  mam nadzieję że efekt  będzie pozytywny,  pierwszy jest taki, że na swoje wcześniejsze zdjęcia teraz patrzę  inaczej, znacznie bardziej (samo)krytycznie… Ten „kopniak”  jak mówił Mauritz, jakże potrzebny, oby trwał  jak najdłużej… 

Dzięki raz jeszcze.. i do następnego razu

Wojtek

[See image gallery at warsztatywzlodziejewie.pl]

Pałac Jasminum w Zalesiu – miejsce idealne, z dala od cywilizacji i jej hałasu, otoczone pięknym światłem.

Pałac posiada swoją Czarną Damę. To Ona stworzyła miejsce magiczne, w którym każdy może z tej magii korzystać i część  tej magii zabrać dla siebie.  Niby z boku, z dala od ludzi Złodziejka dba o wszystkie szczegóły, tak aby każdy skupił się na realizacji swojej pasji. Pomagają Jej Dobre Duchy, które również traktują to miejsce  wyjątkowo i widać, że to nie jest tylko ich praca.

To wszystko przekłada się na świetną atmosferę otwartości, serdeczności oraz współpracy.

Wielość spojrzeń na świat prezentowana przez prowadzących, używane techniki, różnorodność urody modelek, nocne dyskusje  i refleksje przy ognisku  powodują, że każdy z nas znalazł coś dla siebie w obszarach dużo szerszych niż tylko Fotografia.

Udział w Warsztatach był dla mnie bardzo ważnym Wydarzeniem; było profesjonalnie, artystycznie i wesoło.
Kawał alpinistyczny opowiedziany przez Złodziejkę musi stać się obowiązkowym punktem programu.

Dziękuję i polecam

[See image gallery at warsztatywzlodziejewie.pl]

Ze mną było tak: najpierw były słowa (w końcu jestem historykiem literatury), masa książek, masa słów… Kiedy one przestały wystarczać, oczy zaczęły się psuć ;), myśli się rozbiegać coraz częściej zwracałam uwagę na obrazy, na wszystko, co mnie otacza. W końcu zauważyłam, że malarstwo bardziej mnie fascynuje niż literatura. Miałam szczęście trafić na wykłady cudownej pani profesor Zofii Mocarskiej-Tyc, zająć się przy tej okazji korespondencją siostrzanych sztuk – malarstwa i literatury. No i stało się tak, że coraz mniej pisałam, a coraz częściej myślałam obrazami.

Jako że Bozia nie obdarowała mnie zdolnościami manualnymi, nie było sensu brać w ręce pędzla – wiedziałam, że ręce nie uczynią tego, co pomyśli głowa. Nie miałam wyjścia – moim przeznaczeniem (tak, wiem, to zbyt górnolotne określenie) okazał się aparat. Przyznaję, że zaczęłam robić zdjęcia, nie mając żadnego przygotowania, nie znając w ogóle historii fotografii –  ba, ja nawet nie wiedziałam, kto to Saudek, Newton, czy ktokolwiek inny znany i modny w tych czasach wśród miłośników fotografii. Zatem robiłam zdjęcia ad hoc, idiotkamerą, z potrzeby chwili, by wyrazić siebie, mając w głowie tylko tę bazę, którą zgromadziłam, chłonąc dzieła malarzy.

Dość szybko dookreśliłam swoją drogę, uznając, że bez wizji nie potrafię tworzyć i próbując się zaszufladkować uznaję, że uprawiam fotografię kreacyjną. Jako że fotografia cyfrowa, pomimo rekwizytów, tiuli, odpowiedniej gry światła nie dawała mi zadowalających efektów musiałam przeprosić komputer, z którym z wzajemnością nigdy za sobą nie przepadaliśmy i zaprzyjaźnić się z zainstalowanym w nim Photoshopem. Nieocenione są pierwsze wskazówki, które dostałam od Madzi (pozdrawiam ją w tym miejscu ;)). Potem starłam się radzić sobie sama. Mówię to w tym miejscu z pełną świadomością i naciskiem – fotografia cyfrowa, o ile ma być fotografią artystyczną, bez obróbki, postprodukcji nie istnieje! Fotografia surowa jest mechanicznym zrzutem z aparatu. Oczywiście, musimy starać się wykonać zdjęcie jak najlepiej, broń Boże nie namawiam do zafałszowywania rzeczywistości, sugeruję jedynie, że wg mnie dopiero w procesie postprodukcji dookreślamy swój twór. Osobista ingerencja w zdjęcie staje się kropką nad naszym własnym „i”. Kłania się tu znajomość nurtu piktorializmu zrodzonego przed 1890 rokiem w Anglii.

„Wind fire” nie jest moim ulubionym obrazem (celowo używam słowa „obraz”) Steichena, ale pokazuje on myślę dobitnie zmianę podejścia: od  obrazowania z migawkowej fotograficznej rejestracji na syntetyczną wizję artystyczną. Efekty były takie, że fotografie piktorialne zbliżały się często charakterem do malarstwa, rysunku czy grafiki. Wiązało się to ze stosowaniem  technik szlachetnych – gumy, oleju, kolodionu, bromoleju, przetłoku. Polecam Wam serdecznie stronę Cezarego Mikosa, na której dowiecie się na ten temat znacznie więcej: http://pictorialism.eu/index.php?option=com_content&view=article&id=2&Itemid=32

Obecnie fotografia alternatywna przeżywa renesans – i całe szczęście, chociaż coś dobrego dzieje się na pograniczu kultury masowej. Wychodząc naprzeciw zapytaniom, zainteresowaniom i zapotrzebowaniu, a także spełniając swoje marzenie postanowiłam zorganizować dla koneserów fotografii warsztaty poświęcone fotografii tradycyjnej, technikom szlachetnym.

Aktualnych propozycji szukajcie w zakładce Warsztaty.

Dla tych, którzy nie mają tyle zapału i czasu, by bawić się w wywoływanie duchów chemikaliami, a chcą nadać swoim zdjęciom własny styl, podkreślić swoją twórczość swoistą obróbką, mamy propozycję kursu postprodukcji – Photoshop i Lightroom. Modern piktorialnizmu wbrew temu, co pisze się na forach fotograficznych, nie uważam za kłamstwo fotograficzne, a za dopracowanie i dopełnienie swojego dzieła. Tak jak wspomniałam wcześniej: mając do dyspozycji średniej klasy lustrzankę cyfrową, najczęściej nie jesteśmy w stanie uzyskać z góry zamierzonego efektu. Możemy ratować się nakładkami na obiektyw, fotografować przez szkiełka, pryzmaty etc., ale to najczęściej też za mało. Na ratunek przychodzą wtedy właśnie programy graficzne.

Karol Kalinowski, który poprowadzi zajęcia z postprodukcji to grafik z zamiłowania, wykształcenia i doświadczenia. Pokaże Wam wiele różnych tricków przydatnych zarówno w tworzeniu zdjęć artystycznych, jak i reklamowych, ślubnych, etc. Poruszy całą masę zagadnień związanych z Waszą pasją i pracą. Więcej informacji znajdziecie w zakładce Warsztaty. Możecie również podejrzeć owoce pracy uczestników poprzednich edycji przed i po  postprocesie np. tutaj.

Wybór techniki zależy od Was! Zapraszamy!

Fotograf pracujący w Polsce i Francji. Zajmuje się fotografią zarówno artystyczną jak i komercyjną. Autor wielu publikacji oraz wystaw. Jego prace ukazują się w wielu czasopismach fotograficznych i modowych zarówno polskich jak i światowych takich jak: Hiro, KMag, iPress, Fashion World (Włochy), Pokochaj fotografię, Foto, Oppa! Magazine (Anglia), Cleptafire (Francja), Reykjavik Boulevard (Islandia), Papercut Magazine (USA) oraz Prime (Chiny).

Fotografie Wiktora są niekonwencjonalne, zapadające w pamięć – szalone, a przemyślane; oparte na koncepcie, a mimo to pełne emocji; estetyczne, a nie puste.

Niby „improwizacja” jest ulubionym słowem Franko, tymczasem jego współpracownicy twierdzą, że podczas sesji sprawia on wrażenie doświadczonego, opanowanego i wszystkowiedzącego filozofa ( no cóż, pozostanie nam to sprawdzić w Złodziejewie)… W sieci krąży pogłoska, że pomysły na zdjęcia przychodzą mu do głowy, podczas brania prysznica, następnie zapisywane są w specjalnym notatniku, zatem Wiktor dopowiada: – Jeśli ktoś chce mnie pozbawić reszty pomysłów na życie, to może mi zabrać notatnik, albo prysznic.
Patrząc na jego zdjęcia zdawać by się mogło, że mamy do czynienia z postrzelonym artystą, tymczasem musi to być człowiek pracowity, zdyscyplinowany i uporządkowany, bo czyż gdyby nie te cechy, można by stworzyć i osiągnąć tak wiele w tak młodym wieku(?).

W  Złodziejewie Wiktor Franko pojawi się jako żywy dowód na to, że można realizować swoje wizje, „robić” fotografię artystyczną i z tego żyć.

Wiktor współpracuje z największymi agencjami modelek w Polsce i na świecie: Next, Elite, New Madison, D’vision, Gaga.

Dwukrotnie wygrywał w konkursie fotograficznym Viva! Photo Awards w kategorii Beauty.

Ma na koncie parę wystaw zbiorowych i indywidualnych, jego zdjęcia są sprzedawane w galeriach w Polsce i Europie.

Franko jest autorem zdjęć promujących Fashion Week Poland – Fashion Philosophy edycja 8 i 9  oraz trzech plakatów na europejski konkurs dla projektantów mody – Off Fashion.

Współpracuje także z magazynami Charaktery, Art&Business, na okładkach których znalazło się wiele jego prac. Jego zdjęcia publikowane były także na okładkach książek.

Jego fotografia to zarówno klasyczne czarno-białe portrety, jak i surrealistyczne konceptualne prace. Jest miłośnikiem klasycznych technik fotograficznych – fotografuje zarówno polaroidem, średnioformatowym aparatem analogowym oraz lomo.

http://www.wiktorfranko.com/

https://www.facebook.com/WiktorFrankoPhotography

kilka mądrych słów:

https://www.youtube.com/watch?v=buTD3-DysBY

https://www.youtube.com/watch?v=R1oL2O1popU

http://www.fotopolis.pl/n/20009/moda-w-obiektywie-wiktora-franko/

http://www.swiatobrazu.pl/wiktor-franko-mlody-artysta-z-kielc-ktorego-zdjecia-podbijaja-swiat-mody-31764.html

oraz

http://www.wici.info/News,Klimat_jak_z_Kafki___Wiktor_Franko,10578.html

http://www.conchitahome.pl/2015/03/okiem-na-design-w-swiecie-magicznych.html

http://ftp.wiktorfranko.com/news_jpg/pokochaj-fotografie.jpg

Sand river

filmiki:

https://www.youtube.com/watch?v=1uDFYra6vC4

http://www.youtube.com/watch?v=ermwdTb_8eg