Gdy rozmawiam z większością fotografów, których szanuję, okazuje się, że biorą oni w ręce aparat i urzeczywistniają swoje wizje w małej czarnej puszce przez szkiełko głównie dlatego, że słowa przestały im wystarczać. Tak jak i mi kiedyś…

No bo jak wyrazić setki kłębiących się myśli w okamgnieniu? W czasach, kiedy mamy tylko okamgnienie na to, by wyrazić, co czujemy… Trudno jest zatrzymać się w tym pędzie, niebezpieczeństwem jest wysiąść, (zwalniają tylko szaleńcy i słabi). Do tego samego pociągu już nie wsiądziesz – nie zmieścisz się, spóźnisz… Wciąż coś nam umyka. Gonitwa, gonitwa, gonitwa. Wyścig pomysłów, wyścig myśli, wyścig małych siejących grozę (ale uśmiechniętych) gryzoni. …Obrazy, obrazki, fotki, foteczki…. Zewsząd atakują nas obrazki uśmiechniętych roznegliżowanych ładnych pań zachęcających nas do czegoś, czegokolwiek. Kolejny wyścig, by zdobyć coś i mieć. By zatrzymać młodość, bo przecież stare niemodne. Nawet starych ludzi, jako coś niewygodnego, wyrzuca się do bezterminowej poczekalni. Nawet „stare” żony należy wymieniać. Kult młodości. Co drugi naukowiec, nauczyciel akademicki ma swą nowiutką żoną – obecną lub byłą studentką.

Ranimy, porzucamy. A przecież znamy ból, więc dlaczego to robimy? Każdy chce żyć godnie. A każdy rani. I goni, biegnie z rozpostartymi łokciami. Mutacja szczura i sępa szuka nowości… i ładnych obrazków. Już coraz mniej myśli, coraz mniej czyta. Wracamy do piktogramów. Reklamy, bilboardy to dla mnie znaki ostrzegawcze tych czasów. To one determinują nasze życie. Dlatego nie mam telewizora. W mieście zamykam oczy. Widzę tam głównie szarych ludzi. Pewnie dlatego, jak przystało na nostalgika, zawsze szukałam innych światów. Może między innymi dlatego Złodziejewo owiewa duch minionych wieków, bo jak przewrotnie poprzez swój najnowszy film wykładał Woody Allen: ludzie żyjący przeszłością uważają, że byliby szczęśliwsi, gdyby urodzili się w odległej przeszłości, w „złotym wieku”, który dla każdego jest czymś innym. „Nostalgia to represja bolesnej teraźniejszości”.

Wielkim szczęściem Złodziejewa jest niezaprzeczalny fakt, że przyciąga ono ludzi, wrażliwych, którzy szukają innego świata – tego wgłębi siebie. Potrafią zatrzymać się – popatrzeć i zobaczyć, słuchać i usłyszeć. Jest jakaś magia w tym miejscu, która spina klimatycznie zdjęcia, tak różne od siebie, a jednak w czymś spójne. Wyselekcjonowane modelki, które poza pięknymi buziami i ciałami mają dusze, pomagają uczestnikom opowiadać historie stare jak świat…

Zapraszam do obejrzenia zdjęć, które powstały głównie na zajęciach z Izą Urbaniak, kiedy to uczestnicy mają za zadanie stworzyć serię lub tryptyk, a także na zajęciach z Andrzejem Frankowskim i Kasią Gębarowską.

Wasza Złodziejka

Między 7-14 października 2011 odbyła się kolejna edycja warsztatów „Wiele dróg – jedna pasja” w Złodziejewie, które właśnie obchodziły urodziny! „Kamea -zamiast tortu” czyli nowe logo zdobi uroczy profil autorki – Marceliny Oczkowskiej Tym razem Keit i Voltrik przywołały w złodziejewskim parku jesienną wiedźminkę Dzięki zaangażowanemu wsparciu Andrzeja i Artura Frankowskich, modły i egzorcyzmy odprawiane nad ogniskiem poskutkowały, zapewniając nam przychylność niebios i czeluści piekielnych. W niniejszym odcinku trochę o kiełbasie wyborczej, trochę o pozowaniu z grą na flecie i z galaktyką na dobranoc, bowiem zagościwszy nieco dłużej, wysłuchaliśmy z zapartym tchem wieczornej prelekcji Marka Nikodema, którego niezwykłych opowieści o kosmosie długo nie zapomnimy.

 

seria LA CATRINA, fot. Keit

Dark cabaret, jako splot makabreski z pięknem i barwą występuje w pracach KEIT od początku autorskiej przygody ze stylizacjami portretu „coś z niczego”, tworząc swoistą kolekcję fantasy danse macabre.

Przedsmak sesji –

Nasza złodziejewska wiedźminka, w koronie z liści uplecionej przez Anię

Voltrik, fot. Piotrek, edit: Keit

 

 

Nachuchawszy…

 

 

 

fot.Keit

 

 

Zanim jednak przenieśliśmy się do mitycznego ogrodu naszej egzotycznej jesieni…

Jako niezastąpiona rozgrzewka, ćwiczenie pobudzające nie tylko wszystkie członki, ale przede wszystkim abstrakcyjne myślenie i wrażliwość na koordynację wielu wymiarów powstawania fotografii

Tradycyjnie, Keit udostępniła rekwizyty, które wykorzystuje w swoich pracach na co dzień.

 

 

fot. Piotrek

Najlepsze są proste rozwiązania, choć niełatwo na nie wpaść

Tatuaż Sylwka i spontaniczna wariacja Keit (może nie szogun, ale też wciąga)

Kasia z powiewem Wenecji…

…wyjaśnia cuda światła, co Kasia podda dokładnej animacji.. weryfikacji

[antygrawitacja uszczęśliwia]  

 

fot. Sylwek Z.

 

 

Piotr gęstwinny…

Co, a raczej kogo jeszcze znajdziemy w krzakach?

 

Dzieci z dworca zoo w wykonaniu Złodziejki i Fetisha   

 

fot. Piotrek

 

 

Backstage z Voltrikiem

 

 

 

 

nachuchawszy…

(leżąc też można ciężko pracować)

 

 

 

 

 

Piotrek, fot. Keit

 

 

Sławek, fot. Piotrek

fot. Sylwek Z.

fot. Kasia, edit Keit

fot. Ania W., edit: Keit

Plug&Play

..Ćwiczcie dziewczyny, bo nie znacie dnia ani godziny

Pocałunek maski – Gildia Masek lubi to i prosimy o info, kto aranżował

fot. Piotrek

I jeszcze kilka pamiątek…

Artur, uważaj na nóż!

fot. Piotrek

 

 

na koniec Start

„Buszujący w gwiazdach”: fot. Andrzej Frankowski, źródło: pl foto

Dziękujemy za niezwykłą refleksję oraz inspirujący czas, życzymy Markowi i jego przyjaciołom międzygalakycznych sukcesów w zdobywaniu kosmosu!

Marcelina Oczkowska: Z Markiem Nikodemem w kosmos

Keit z urodzinowym kubkiem obiektywem (dzięki M.! )

Dziękujemy wszystkim za pozytywną energię i wspólnie spędzony czas

Keit

Zajęcia Kasi zaplanowane są jako te, które uświadamiają, czym jest styl w fotografii. Uczą, że nawet konsekwencja w popełnianiu błędu może określić styl i stać się jego wyznacznikiem. Uczestnicy na tych zajęciach zostają zapoznani m. in. ze sposobem widzenia świata Sarah Moon. Zajęcia te mają pobudzić do kreatywnego myślenia, do poszukiwań, których zasadą, jest brak zasad, czy może raczej łamanie kanonów.

Zdjęcia Jarka powstały podczas sławnego (haniebnego;) ekscesu uczestników, zmęczonych już edukacją, którzy po kilku godzinach zajęć spakowali się w auto i pojechali do miasteczka na pizzę :D.

Jarek został. I chwała mu za to. Jestem zauroczona jego zdjęciami. Odważnie zrobił coś zupełnie innego i udowodnił, że nasz cel – pokazanie drogi – może zaowocować pobudzeniem kreatywnego myślenia o sobie i o swojej fotografii, zmusić do poszukiwania siebie i nie klonowania pomysłów prowadzącego, czy innych uczestników. W przyszłości zachęcam wszystkich do skupienia, myślenia, podróży w głąb siebie.

Mamy jedną pasję, ale dróg jest wiele… Nie zapominajcie o tym i nie przyjeżdżajcie tu, licząc na to, że ktoś zrobi za Was zdjęcie, a Wy naciśniecie tylko spust i podpiszecie się pod nim. Warsztaty w Złodziejewie „Wiele dróg – jedna pasja”  to nie polowanie na dobre ujęcie, a wrzucenie w swoisty klimat magicznego miejsca i pokazanie stylów – od Was zależy, co z tym zrobicie. Nie jesteśmy dyktatorami, którzy narzucają swój punkt widzenia i o tym piszą niemalże wszyscy absolwenci Złodziejewa po warsztatach, choćby w referencjach.

Żeby nie szukać dowodów daleko, Jarek w mailu, w którym przysłał mi swoje zdjęcia napisał: „(…) a w ogóle to chciałem jeszcze napisać, że sam w sobie widzę różnicę w postrzeganiu świata fotograficznego przed tygodniem w Złodziejewie i po…
wydaje mi się, że mam większą świadomość panowania nad kadrem…
żeby jeszcze przełożyć to na prawdziwe panowanie nad kadrem, to już będzie dobrze :-)”.

Tak na szybko, na sucho, zapraszam na owoce z tego dnia Jarka. Jako modelka w poszukiwaniu analogii w kształtach posłużyła nasza Paranoja, jedna z najbardziej obfoconych i pożądanych modelek w Polsce, i tu kolejny dowód – da się inaczej, nawet jeśli modelka jest mocno osadzona w pewnym klimacie. Brawa dla Parani – ona także świetnie odegrała swoją rolę. Ważne jest i tworzywo, i twórca ;).

Do zobaczenia w Złodziejewie!

Wasza Złodziejka

Myślę o tym jak znalazłem się u Złodziejki, Pani na Jasminowym Pałacu, Duszy artystycznej.

Pomysł na warsztaty jest genialny. To miejsce działa na mnie swoją magią. Są ludzie, których traktuję jako autorytety w tym co mnie pasjonuje. Zdobywam od nich ich cząstkę. Kradnę.

Przyjechałem TU licząc na COŚ. Złodziejewo to moja TERAPIA, szczególnie w tym październikowym tygodniu, który budzi wiele wspomnień… Pomysł na mnie na najbliższy czas. Myślę, na lata. To jest tak jakbym trafił do jakiejś
Świątyni Wyznawców Światła. Nowi Iluminaci.

Nikt nie mówi o technice, choć ona przewija się po drodze, ale mówi o swojej FILOZOFII. A ja znajduję się gdzieś pomiędzy. Wezmę COŚ od każdego i przemienię w COŚ mojego. Złodziejka, Artur, KEIT, Fetish, Arcadius, Gregor.
I też Procyon, którego zdjęcia z astrofotografii przenoszą nas gdzieś poza wymiar naszego Świata, bliżej Boga. Bliżej Stworzenia. Miałem w ręku materię sprzed 4,5 miliarda lat, która przyleciała przez PRZYPADEK na Ziemię z KOSMOSU. Dualizm korpuskularno-falowy światła. Ciepło ogniska, które płonęło konsekwentnie każdego dnia, bo żar wielki tlił się w duszach poszukujących. A nasza ekipa DZIEWIĘCIORGA WSPANIAŁYCH pewnie na wieki zapisze się wyjątkowym zgraniem i wykorzystaniem czasu do maksimum, także na… pizzę

I spotykam wspaniałych ludzi, życzliwych dla mnie w tym co robię. Także modelki, osobowości, które wyrażają się na fotografii poprzez mowę ciała, grę teatralną, ale też przedstawienie dotyku Światła. A poza planem bardzo miłe osoby, z którymi można po prostu rozmawiać. Albo tylko szybko zjeść wspólnie obiad i wymienić się uśmiechami.

Chcę TU wracać, bo się TU dobrze czuję!

Powyższe zdjęcia są dla mnie podróżą wgłąb siebie, wgłąb duszy kobiety, są pełne tajemnicy i oniryzmu. Paulina jak w somnambulicznym śnie jest po trosze rzeczywista, po trosze odrealniona; jawna i senna; matowa, ale z wewnętrznym światłem. Te zdjęcia to wiele historii o jednej kobiecie: pełnej zmysłowości i tajemnicy. Być może najodpowiedniejszym podsumowaniem tychże ilustracji będą słowa samej Sary Moon: „Często mówię sobie: chcę zrobić zdjęcie, na którym nic się nie dzieje. Ale żeby mogło się nic nie dziać – jakieś działanie musi to rozpocząć”….

Dziękuję bardzo uczestnikom za kreatywność, otwartość na „nowe”,  za tę przygodę i jej owoce.

Do zobaczenia w Złodziejewie!

Fotograf pracujący w Polsce i Francji. Zajmuje się fotografią zarówno artystyczną jak i komercyjną. Autor wielu publikacji oraz wystaw. Jego prace ukazują się w wielu czasopismach fotograficznych i modowych zarówno polskich jak i światowych takich jak: Hiro, KMag, iPress, Fashion World (Włochy), Pokochaj fotografię, Foto, Oppa! Magazine (Anglia), Cleptafire (Francja), Reykjavik Boulevard (Islandia), Papercut Magazine (USA) oraz Prime (Chiny).

Fotografie Wiktora są niekonwencjonalne, zapadające w pamięć – szalone, a przemyślane; oparte na koncepcie, a mimo to pełne emocji; estetyczne, a nie puste.

Niby „improwizacja” jest ulubionym słowem Franko, tymczasem jego współpracownicy twierdzą, że podczas sesji sprawia on wrażenie doświadczonego, opanowanego i wszystkowiedzącego filozofa ( no cóż, pozostanie nam to sprawdzić w Złodziejewie)… W sieci krąży pogłoska, że pomysły na zdjęcia przychodzą mu do głowy, podczas brania prysznica, następnie zapisywane są w specjalnym notatniku, zatem Wiktor dopowiada: – Jeśli ktoś chce mnie pozbawić reszty pomysłów na życie, to może mi zabrać notatnik, albo prysznic.
Patrząc na jego zdjęcia zdawać by się mogło, że mamy do czynienia z postrzelonym artystą, tymczasem musi to być człowiek pracowity, zdyscyplinowany i uporządkowany, bo czyż gdyby nie te cechy, można by stworzyć i osiągnąć tak wiele w tak młodym wieku(?).

W  Złodziejewie Wiktor Franko pojawi się jako żywy dowód na to, że można realizować swoje wizje, „robić” fotografię artystyczną i z tego żyć.

Wiktor współpracuje z największymi agencjami modelek w Polsce i na świecie: Next, Elite, New Madison, D’vision, Gaga.

Dwukrotnie wygrywał w konkursie fotograficznym Viva! Photo Awards w kategorii Beauty.

Ma na koncie parę wystaw zbiorowych i indywidualnych, jego zdjęcia są sprzedawane w galeriach w Polsce i Europie.

Franko jest autorem zdjęć promujących Fashion Week Poland – Fashion Philosophy edycja 8 i 9  oraz trzech plakatów na europejski konkurs dla projektantów mody – Off Fashion.

Współpracuje także z magazynami Charaktery, Art&Business, na okładkach których znalazło się wiele jego prac. Jego zdjęcia publikowane były także na okładkach książek.

Jego fotografia to zarówno klasyczne czarno-białe portrety, jak i surrealistyczne konceptualne prace. Jest miłośnikiem klasycznych technik fotograficznych – fotografuje zarówno polaroidem, średnioformatowym aparatem analogowym oraz lomo.

http://www.wiktorfranko.com/

https://www.facebook.com/WiktorFrankoPhotography

kilka mądrych słów:

https://www.youtube.com/watch?v=buTD3-DysBY

https://www.youtube.com/watch?v=R1oL2O1popU

http://www.fotopolis.pl/n/20009/moda-w-obiektywie-wiktora-franko/

http://www.swiatobrazu.pl/wiktor-franko-mlody-artysta-z-kielc-ktorego-zdjecia-podbijaja-swiat-mody-31764.html

oraz

http://www.wici.info/News,Klimat_jak_z_Kafki___Wiktor_Franko,10578.html

http://www.conchitahome.pl/2015/03/okiem-na-design-w-swiecie-magicznych.html

http://ftp.wiktorfranko.com/news_jpg/pokochaj-fotografie.jpg

Sand river

filmiki:

https://www.youtube.com/watch?v=1uDFYra6vC4

http://www.youtube.com/watch?v=ermwdTb_8eg