Warsztaty: Weekendy z MISTRZAMI: Andrzej Fetish Frankowski, artystyczny akt w studiu

Przyjechałam, nie widząc sama czego szukam. Wiedziałam jednak przed czym uciekam – przed komercjalizacją świata, pośpiechem życia i robieniem towaru ze wszystkiego, w tym z ciała kobiety.

Otrzymałam dużo więcej niż mogłabym się spodziewać: cudowną atmosferę, fantastycznych ludzi, urok wnętrz i przyrody, które samym swoim istnieniem są inspiracją i dowodem na wszechobecne piękno. Warsztaty pozwoliły mi sobie uświadomić, że to co najcenniejsze przywiozłam jednak ze sobą. Bo wiedza i umiejętności fotograficzne są kluczem do wyrażenia tego co mamy w sercach, nie zaś celem samym w sobie. Andrzej Fetish Frankowski, Marcelina i każdy z uczestników, dzięki interakcji jaka między nami zachodziła pozwolili mi spojrzeć na siebie i fotografię z nieco innego punktu. I ten weekend (za krótki!) podziałał lepiej niż terapia i wczasy razem wzięte.

Inspiracja. Równowaga. Wiedza. Fotografia. I odrobina magii…

Dział logistyki w firmie handlującej narzędziami, Poznań

Warsztaty: Postprodukcja dla fotografujących oraz Twórcze wczasy: 7 fotografów w 7 dni oraz Postprodukcja dla zaawansowanych

Do Złodziejewa wybrałam się  już kilka razy zawsze w celu zdobycia wiedzy i spotkania cudownych ludzi, którzy sprawiają, że panuje tam klimat wyjątkowy, i miejsce… które zachwyca.

Jestem baaardzo zadowolona, że  uczestniczyłam w tych warsztatach, odkryłam, dotąd nie do końca mi znane i używane narzędzia, możliwości PSa… które „ułatwiają życie”.

Prowadzący, Karol, jest niesamowity, posiada TAAAKĄ wiedzę, przy czym potrafi ją przekazać w fachowy, rzetelny sposób, cierpliwie podchodząc do każdego z uczestników.

Z całego serca polecam te warsztaty, wiem co piszę, bo moich wizyt w Złodziejewie było już kilka i… nie mogę się doczekać następnej… która już niebawem… a wracam – by móc się spełniać.

Warsztaty: Weekend z Mistrzem: Andrzej “Fetish” Frankowski, oraz Weekend z Mistrzem: Tomek Jankowski

Warsztaty w Złodziejewie to możliwość rozwijania swoich umiejętności, ogromna dawka praktyki, paliwo ludzi, dla których fotografia to styl życia.

Dla mnie osobiście Złodziejewo to drugi dom, pasjonaci i miejsce, które witam z uśmiechem, do którego wracam po doświadczenia i wewnętrzny spokój.

Złodziejewo to ludzie, myśli, dyskusje, obrazy, dźwięki i zapachy, które zapamiętam do końca życia. I … fotografia, fotografia, fotografia…

Poniżej możecie mniej więcej rozeznać się, co i jak robimy z naszymi zdjęciami. Staramy się nie ingerować drastycznie w zdjęcia – staramy się uczyć wykonywać dobry materiał wyjściowy i potem niwelować ewentualne błędy, przeszkadzajki, nadawać zdjęciu chrakter bawiąc się kolorami, tonacją etc.

Oto nasze łupy:

Przy okazji chcielibyśmy zadać kłam tezie, że w Złodziejewie obowiązuje jeden styl obróbki – my pokazujemy narzędzia, dajemy możliwości, a to uczestnicy decydują, jak ich użyć:

A tak wyglądały nasze wesołe gromadki:

Zatem zimą można narzekać to na mróz, to na jego brak, to na śnieg, to na odwilż; można spać; można szydełkować; można się kochać, można jechać na narty i połamać sobie rękę i można też przyjechać do Złodziejewa… na szczęście to wolny kraj

Warsztaty: ABC fotografowania

Jak ocenić warsztaty w Złodziejewie?
Jednym zdaniem:skradły moje serce.
Podobno najważniejsze jest pierwsze wrażenie, a to-muszę przyznać-było piorunujące. Klimatyczne miejsce zrobiło swoje. Już od wejścia czułam, że to będzie miło i owocnie spędzony czas. Potem było już tylko lepiej. Magiczna atmosfera, kompetentni prowadzący (prawdziwi pasjonaci!), to to czego się spodziewałam i… nie zawiodłam się. Marcelina jest wspaniałą gospodynią, doskonale zadbała nawet o najmniejsze drobiazgi, ponadto każdego z gości obdarza niesamowitym ciepłem. Arturowi i Karolowi można jedynie pozazdrościć wiedzy i umiejętności przekazywania jej innym. Jechałam na warsztaty z duszą na ramieniu, obawiałam się, że z moim poziomem wiedzy nie odnajdę się wśród innych, ale nic bardziej mylnego. Wszelkie ewentualne niedociągnięcia z naszej strony były w bardzo sympatyczny sposób prostowane i omawiane przez prowadzących, dzięki temu nikt nie czuł się zakłopotany i nie zamykał się na dalszą współpracę.

Nie dość, że spędziłam przeuroczy weekend wśród naprawdę sympatycznych i utalentowanych ludzi (w tym momencie nie mogę nie podziękować modelkom-Ani i Agnieszce), to jeszcze nauczyłam się przez ten krótki czas więcej, niż w trakcie trzydziestogodzinnego kursu, na który uczęszczałam na studiach. POLECAM każdemu. Na tym pysznym torcie nie zabrakło też wisienki, a niewątpliwie była nią kuchnia pani Basi. Przygoda warta odbycia:)

Postprodukcja w fotografii
Pałac Jasminium to niezwykłe miejsce, które przyciąga wyjątkowych ludzi.

Jedni przybywają tam żeby się dzielić wiedzą i doświadczeniem – inni w poszukiwaniu natchnienia. Nad wszystkim czuwa dobry duch Marceliny, która w magiczny sposób pojawia się i znika, sprawiając, iż wszystko toczy się w niezachwianym porządku.

Entuzjazm Karola jest tak wielki, że czas umyka niepostrzeżenie, a możliwości obrazu wydają się nieskończone.
Cieszę się, że mogłam doświadczyć tego miejsca, poznać tylu wspaniałych i jakże różniących się od siebie ludzi połączonych wspólną pasją.
Z nieskrywaną przyjemnością polecam wszystkim „przygodę” w Złodziejewie.

Kobiece ciało to dla mnie…

Andrzej Fetish Frankowski: Jest przede wszystkim świątynią, a nie straganem targowym. Niemniej jednak, po przeglądaniu profili modelek na różnych portalach nasuwa mi się wniosek, że są wystawione na sprzedaż. Jeśli tak w rzeczywistości nie jest, to czasem zdjęcia tak o nich mówią. Zawsze poszukuję kwintesencji piękna i skromności. Ciało kobiety nie ma granic wyglądu. Nie musi być szczupła, nie musi być brunetką. Modelka musi emanować sobą.

Kim jest dla ciebie modelka idealna?

Andrzej Fetish Frankowski: Idealna to ta, która jest kobietą w każdym calu. Idealna to nie ta posiadająca większe piersi czy ładniejszą pupę. To są rzeczy drugo-, a nawet trzeciorzędne. Idealna to kobieta z klasą, której obecność i zapach wystarczą, by stracić dla niej zmysły. Modelka idealna to modelka gotowa na poświęcenia i widząca świat oczyma fotografa, znajdując się po przeciwnej stronie obiektywu. Modelka idealna jest świadoma
tego, że akt to sztuka, a nie sposób na karierę.

Dlaczego kobiety w akcie fotografuje się częściej niż mężczyzn?

Andrzej Fetish Frankowski: Odpowiedź wydaje się prosta. Bóg jest mężczyzną i stworzył piękniejsze to, co podobało się jemu. Doszedł to takiej perfekcji w stwarzaniu ciała kobiety, że one nawet podobają się tej samej płci. Piękno kobiety można wyrażać na miliony sposobów i czasami szkoda, że niektórzy mężczyźni wydobywają je niszczeniem ich życia. Pewnie u podstaw naszej egzystencji leży poczucie, że on to Bestia, a ona to Piękna. Odpowiedzią na to pytanie jest też fakt, że akt kobiecy jest piękniejszy dla obu płci. Gdyby tak nie było, to częściej fotografowano by w akcie mężczyzn. Czy jest sens na siłę udowadniać, że on jest lepszym materiałem do podziwiania? A może przyczyna tego fenomenu leży u podstaw budowy anatomicznej ciał? Poza tym, każdy z nas był przytulany do piersi matki, stąd widok nagiej kobiety jest dla nas utożsamieniem bezpieczeństwa i ciepła.

Dobierasz plener do modelki czy może modelkę do pleneru?

Andrzej Fetish Frankowski: Dobieram miejsce do czasu. Nie mam ustalonych miejsc ani modelek pod konkretny plener. Moja głowa jest szklanką z wodą mineralną, w której pomysły rodzą się jak bąbelki na ściankach. Nie ma mowy, abym na dzień czy godzinę przed zdjęciami wiedział, że plener będzie wyglądał tak czy owak. Jedyne, czego jest pewien, to czy modelka występowała będzie sama czy w towarzystwie.

Jak przygotowujesz się do sesji zdjęciowej?

Andrzej Fetish Frankowski: Cały proces przygotowania się do sesji to wypicie kawy z sześciu łyżeczek. Następnie nawijam rolkę filmu, który mam pod ręką i wybieram się tam, gdzie woła mnie natura. Staram się skupić bardziej na fotografowaniu niż na
przygotowaniu do tego. Przecież liczy się zabawa i prace, a nie stres i „myślenie o niedzieli”.

Wybierasz częściej plener czy studio? Dlaczego?

Andrzej Fetish Frankowski: Najczęściej plener, choć początki miałem studyjne. Dziś preferuję plener z prostego powodu: jest tam dużo świeżego powietrza (śmiech). W plenerze można wyszukać wiele rzeczy pomocnych w tworzeniu kompozycji zdjęć.
W studio nie ma aż takich możliwości, tam jest gra świateł i cieni oraz układu ciała modelki. Plener zaś pozwala na wkomponowanie osoby w naturę, która sama dopowie dalszą historię. Staram się unikać zabudowań i urbanistyki. Kręci mnie natura w czystej postaci. Krzaki, trawy, pola, kaczki, gęsi, droga na Ostrołękę…

Sprzęt, którego używam, to…

Andrzej Fetish Frankowski: W pracy najintensywniej używam wzroku i mózgu. Później dobieram sprzęt do swoich wizji. Aktualnie fotografuję Pentaconem Six na fi lm 120. Być może taka jest moja misja, bo cyfrówki nie kochają mnie do końca.

Ilość sprzętu ograniczam do minimum. Body i dwa obiektywy starczają w zupełności. Najczęściej używam teleobiektywu dającego ciekawą plastykę na zdjęciach. Jak wiadomo, fi lm również ma wpływ na plastykę. Sprzęt, którego używamy w pracy, nie ma za wiele do powiedzenia. Zdjęcie z aparatu za sto tysięcy też może być słabe. Liczą się pomysły, później umiejętności i na końcu technologie. Dobre fotografi e robi się nawet pinholem. Moją tajemnicą jeśli chodzi o aparat cyfrowy jest… telefon komórkowy.
Fotografuję nim niemal wszystko, co widzę. Może kiedyś wydam album „Andrzej Frankowski – świat z telefonu komórkowego”.

Obróbka zdjecia sprowadza się dla mnie do…

Andrzej Fetish Frankowski: Podstawą jest  skanowanie filmu. Podczas odpowiedniego skanowania osiąga się ciekawe rozpiętości tonalne zdjęć. Do ich obróbki zawsze używam pliku TIFF otworzonego w popularnych programach. Jakie to są programy, każdy wie: Excel, Word, Paint i Piccassa (śmiech). Nie staram się nigdy dociągać kolorów do tych, jakie były w danym momencie na ujęciu. Liczy się dla mnie bardziej moje wyobrażenie o zdjęciu niż oddanie rzeczywistości. Lubię sycić kolory. Lubię konkretne kontrasty i światła. Nie dodaję rzeczy lub przedmiotów, których nie było. Staram się też niczego nie usuwać. Zawsze skanuję i zostawiam zdjęcie w pełnym kadrze. Mitem jest to, co mówią o mnie, że twierdzę, iż czarna biel w kwadracie broni się zawsze. Mitem nie jest jednak fakt, że obrabiając zdjęcia, nie liczę godzin, tylko wyrywam kartki z kalendarza.

Pytania: Paweł Staszak

W fotografii artystycznej jest wiele elementów, których opanowanie przybliża fotografa do swoistej perfekcji. Prowadząc zajęcia w ramach Warsztatów Fotografii Artystycznej „wiele Dróg – Jedna Pasja” i mając okazję obserwować naszych drogich uczestników, ale również innych fotografów w różnych sytuacjach, doszedłem do kilku ciekawych i, mam nadzieję, merytorycznie cennych wniosków, którymi dzisiaj chciałbym się podzielić.

Jak się okazuje uprawianie fotografii, a szczególnie fotografii artystycznej, bo na tej się będziemy skupiać, jest specyficznym procesem, którego sercem są zagadnienia daleko ważniejsze od podstaw technicznych, opanowania sprzętu fotograficznego czy oświetlenia. Tym zatem właśnie elementom chcę poświęcić niniejszy tekst.

Zacznijmy więc od początku. Kiedy znajdujemy modelkę, która docenia nasz fotograficzny punkt widzenia i jest chętna, by wziąć udział w sesji, stajemy w sytuacji porównywalnej do randki w ciemno. Nie wiemy, czego możemy się spodziewać, nie wiadomo również, czy modelka spełni nasze oczekiwania artystyczne, a jej dotychczasowe portfolio nie zawsze jest wystarczającym argumentem, który mógłby nas do tego przekonać. Pozostaje nam zaufać intuicji i własnemu poczuciu estetyki, którego rozwijanie jest kolejnym, równie istotnym czynnikiem… Po drugiej stronie zaś możemy się spodziewać najzwyczajniejszych ludzkich rozterek takich jak naturalne ograniczone zaufanie, co da się z oczywistych względów odczuć, kiedy strony są różnej płci. Społeczne aspekty relacji fotograf – modelka są niestety niejednokrotnie podsycane nieprzyjemnymi wyobrażeniami o erotomańskich zapędach fotografa i biednej niewinnej modelce uwikłanej w nieczyste zamiary „artysty”. Powstaje więc pytanie, jak uniknąć tym podobnych zgrzytów? Poza oczywistą dobrą wolą i przejrzystymi intencjami, które wyznaczają postawę „profesjonalisty”, istotne jest wykształcenie w sobie pewnych bratersko-ojcowskich zachowań, które zdecydowanie pomagają przyśpieszyć nawiązanie dobrej relacji z modelką, co w sposób totalnie bezpośredni wpływa na jakość wykonywanych zdjęć. Trzeba uzmysłowić sobie, że fotografia artystyczna zaczyna się i kończy między ludźmi, techniczne aspekty zaś to tylko niezbędne narzędzia, w których owa szczególna relacja znajduje ujście. Oczywiście, zdaję sobie sprawę, że nie każdy posiada charakterologiczne uwarunkowania do empatii, niemniej trwam w przekonaniu, że nawet najtrudniejszy człek jest zdolny, by się tego nauczyć, wystarczy po prostu chcieć.

W tym miejscu chciałbym sporządzić listę, według mnie najistotniejszych zasad, którymi się kieruję fotografując kobiety. Mam ogromną nadzieję, że choć odrobinę przydadzą się Wam w Waszej pracy.

• Koniecznie ustalam zakres pozowania oraz najmniejsze szczegóły sesji zanim do niej dojdzie. Nikt nie lubi niespodzianek. Należy pamiętać, że dla kobiety nagość nagości nierówna, tak samo jak ogromna różnica mentalna jest między pojęciami pozowania w „stroju kąpielowym” a pozowaniem w „bieliźnie”;

• Staram się budować zaufanie od samego początku. Chętnie pomagam w rezerwacji miejsc w przypadku transportu, dopytuję się o ewentualne uczulenia np. na kurz, zwierzęcą sierść czy konkretne kosmetyki;

• Jeśli spotykam się z modelką na sesji, w czasie której będą wykonywane ujęcia nagie, zawsze robię je na samym końcu. Daję modelce czas na adaptację, poobserwowanie mnie i zbudowanie poprawnego obrazu mnie jako człowieka;

• Jestem człowiekiem gościnnym, ale kawę czy herbatę proponuję tylko raz na początku. Należy pamiętać o zasadzie ograniczonego zaufania i nigdy nie obrażać się, jeśli modelka odmawia. To normalne i tak należy to traktować;

• W czasie zmian stylizacji szczególnie ważne jest, aby odwracać wzrok, nawet jeśli modelka zdejmuje z siebie tylko sweter czy bluzkę. Staram się pamiętać, że takie gesty są zarezerwowane tylko dla ściśle określonych osób z otoczenia modelki, a ich zbyt uważne obserwowanie może wprowadzić uczucie zakłopotania, które na dłuższy czas wybija obie strony z rytmu pracy;

• Kiedy fotografuję modelkę nago lub nawet sam topless, pod żadnym pozorem nie spoglądam bezpośrednio na odsłonięte części ciała, takie jak piersi czy łono. Kiedy odwodzę oko od aparatu, utrzymuję bezwzględny kontakt wzrokowy i tym samym przekazuję informację, że zależy mi przede wszystkim na dobrym samopoczuciu modelki;

• Jeśli zależy nam na uzyskaniu naturalności emocjonalnej lub chcemy się odnieść do zdolności aktorskich modelki, pod żadnym pozorem NIE WOLNO odnosić się do przeżyć prywatnych kobiety, która dla nas pozuje. Często widywałem, kiedy fotograf mówił „Przypomnij sobie najsmutniejszy dzień w swoim życiu”. Tragedia! Nie wiedząc z jakimi traumatycznymi wspomnieniami może się to wiązać, jest to po prostu totalny brak taktu i psujemy wszystko, co do tej pory próbowaliśmy zbudować. Wprawdzie stosuje się takie metody pracy z profesjonalnymi aktorami, zwłaszcza w teatrze, ale ja radzę szukać innych rozwiązań;

• Jeśli to my jesteśmy zarówno fotografami jak i stylistami i jesteśmy zmuszeni nawiązać kontakt fizyczny z modelką, róbmy to delikatnie, dawkując gesty, zachowując się jednocześnie naturalnie. Nie wolno zapominać, że relacja między fotografem a modelką jest o tyle specyficzna, że w niebywale krótkim czasie nawiązuje się pewna swoista intymność a aura jest bardzo intensywna, więc przepływ energii szybki i odczuwalny. Starajmy się panować nad sobą, własnymi emocjami, generując jednocześnie tylko te najlepsze.

Podsumowując… Zawsze pamiętam, że przede wszystkim jestem człowiekiem. Jeśli oczekuję szacunku, sam najpierw go okazuję.

Powodzenia!

Arcadius

http://www.facebook.com/arcadiusmauritzpl

Fotografią pasjonuje się od zawsze, ale bez reszty pochłonęła ją 4 lata temu. Do niedawna związana z międzynarodowymi korporacjami, obecnie to właśnie fotografia jest jej sposobem na życie i spełnienie.

Człowiek – jako jej główne źródło inspiracji do tworzenia i główny temat jej fotografii – jest dla niej formą, tworzywem z duszą, którą Róża poddaje metamorfozom, pokazując nieznaną dotąd jego stronę. Róża to kobieta orkiestra – sama sobie jest na sesji wszystkim – wizażystką, stylistką, oświetleniowcem, fotografem… Dlatego tworząc, może się oburącz podpisywać pod swoimi dziełami. Tak kreatywne istoty niezwykle rzadko chadzają po świecie…

Jej prace publikowane były w wielu magazynach (Digital Foto Video, Fotografia i Aparaty Cyfrowe, Miasto Kobiet, Camerapixo, niemiecki Stern etc.).

Jest autorką sesji m. in. dla Justyny Steczkowskiej i Andrzeja Grabowskiego; laureatką Honorable Mention w prestiżowym konkursie Photographic Society of America (PSA), III miejsce w konkursie Dream Team organizowanym przez Fashion Magazine; udzielała wywiadów dla Digital Photo Video, Pokochaj Fotografię, i wielu innych.

Po więcej informacji zapraszamy na stronę:

http://www.rozasampolinska.com/