Gdy rozmawiam z większością fotografów, których szanuję, okazuje się, że biorą oni w ręce aparat i urzeczywistniają swoje wizje w małej czarnej puszce przez szkiełko głównie dlatego, że słowa przestały im wystarczać. Tak jak i mi kiedyś…

No bo jak wyrazić setki kłębiących się myśli w okamgnieniu? W czasach, kiedy mamy tylko okamgnienie na to, by wyrazić, co czujemy… Trudno jest zatrzymać się w tym pędzie, niebezpieczeństwem jest wysiąść, (zwalniają tylko szaleńcy i słabi). Do tego samego pociągu już nie wsiądziesz – nie zmieścisz się, spóźnisz… Wciąż coś nam umyka. Gonitwa, gonitwa, gonitwa. Wyścig pomysłów, wyścig myśli, wyścig małych siejących grozę (ale uśmiechniętych) gryzoni. …Obrazy, obrazki, fotki, foteczki…. Zewsząd atakują nas obrazki uśmiechniętych roznegliżowanych ładnych pań zachęcających nas do czegoś, czegokolwiek. Kolejny wyścig, by zdobyć coś i mieć. By zatrzymać młodość, bo przecież stare niemodne. Nawet starych ludzi, jako coś niewygodnego, wyrzuca się do bezterminowej poczekalni. Nawet „stare” żony należy wymieniać. Kult młodości. Co drugi naukowiec, nauczyciel akademicki ma swą nowiutką żoną – obecną lub byłą studentką.

Ranimy, porzucamy. A przecież znamy ból, więc dlaczego to robimy? Każdy chce żyć godnie. A każdy rani. I goni, biegnie z rozpostartymi łokciami. Mutacja szczura i sępa szuka nowości… i ładnych obrazków. Już coraz mniej myśli, coraz mniej czyta. Wracamy do piktogramów. Reklamy, bilboardy to dla mnie znaki ostrzegawcze tych czasów. To one determinują nasze życie. Dlatego nie mam telewizora. W mieście zamykam oczy. Widzę tam głównie szarych ludzi. Pewnie dlatego, jak przystało na nostalgika, zawsze szukałam innych światów. Może między innymi dlatego Złodziejewo owiewa duch minionych wieków, bo jak przewrotnie poprzez swój najnowszy film wykładał Woody Allen: ludzie żyjący przeszłością uważają, że byliby szczęśliwsi, gdyby urodzili się w odległej przeszłości, w „złotym wieku”, który dla każdego jest czymś innym. „Nostalgia to represja bolesnej teraźniejszości”.

Wielkim szczęściem Złodziejewa jest niezaprzeczalny fakt, że przyciąga ono ludzi, wrażliwych, którzy szukają innego świata – tego wgłębi siebie. Potrafią zatrzymać się – popatrzeć i zobaczyć, słuchać i usłyszeć. Jest jakaś magia w tym miejscu, która spina klimatycznie zdjęcia, tak różne od siebie, a jednak w czymś spójne. Wyselekcjonowane modelki, które poza pięknymi buziami i ciałami mają dusze, pomagają uczestnikom opowiadać historie stare jak świat…

Zapraszam do obejrzenia zdjęć, które powstały głównie na zajęciach z Izą Urbaniak, kiedy to uczestnicy mają za zadanie stworzyć serię lub tryptyk, a także na zajęciach z Andrzejem Frankowskim i Kasią Gębarowską.

Wasza Złodziejka

Myślę o tym jak znalazłem się u Złodziejki, Pani na Jasminowym Pałacu, Duszy artystycznej.

Pomysł na warsztaty jest genialny. To miejsce działa na mnie swoją magią. Są ludzie, których traktuję jako autorytety w tym co mnie pasjonuje. Zdobywam od nich ich cząstkę. Kradnę.

Przyjechałem TU licząc na COŚ. Złodziejewo to moja TERAPIA, szczególnie w tym październikowym tygodniu, który budzi wiele wspomnień… Pomysł na mnie na najbliższy czas. Myślę, na lata. To jest tak jakbym trafił do jakiejś
Świątyni Wyznawców Światła. Nowi Iluminaci.

Nikt nie mówi o technice, choć ona przewija się po drodze, ale mówi o swojej FILOZOFII. A ja znajduję się gdzieś pomiędzy. Wezmę COŚ od każdego i przemienię w COŚ mojego. Złodziejka, Artur, KEIT, Fetish, Arcadius, Gregor.
I też Procyon, którego zdjęcia z astrofotografii przenoszą nas gdzieś poza wymiar naszego Świata, bliżej Boga. Bliżej Stworzenia. Miałem w ręku materię sprzed 4,5 miliarda lat, która przyleciała przez PRZYPADEK na Ziemię z KOSMOSU. Dualizm korpuskularno-falowy światła. Ciepło ogniska, które płonęło konsekwentnie każdego dnia, bo żar wielki tlił się w duszach poszukujących. A nasza ekipa DZIEWIĘCIORGA WSPANIAŁYCH pewnie na wieki zapisze się wyjątkowym zgraniem i wykorzystaniem czasu do maksimum, także na… pizzę

I spotykam wspaniałych ludzi, życzliwych dla mnie w tym co robię. Także modelki, osobowości, które wyrażają się na fotografii poprzez mowę ciała, grę teatralną, ale też przedstawienie dotyku Światła. A poza planem bardzo miłe osoby, z którymi można po prostu rozmawiać. Albo tylko szybko zjeść wspólnie obiad i wymienić się uśmiechami.

Chcę TU wracać, bo się TU dobrze czuję!

Powyższe zdjęcia są dla mnie podróżą wgłąb siebie, wgłąb duszy kobiety, są pełne tajemnicy i oniryzmu. Paulina jak w somnambulicznym śnie jest po trosze rzeczywista, po trosze odrealniona; jawna i senna; matowa, ale z wewnętrznym światłem. Te zdjęcia to wiele historii o jednej kobiecie: pełnej zmysłowości i tajemnicy. Być może najodpowiedniejszym podsumowaniem tychże ilustracji będą słowa samej Sary Moon: „Często mówię sobie: chcę zrobić zdjęcie, na którym nic się nie dzieje. Ale żeby mogło się nic nie dziać – jakieś działanie musi to rozpocząć”….

Dziękuję bardzo uczestnikom za kreatywność, otwartość na „nowe”,  za tę przygodę i jej owoce.

Do zobaczenia w Złodziejewie!