Muszę wyznać publicznie, że jako matka tych warsztatów mam swoją ulubioną grupę – moi oni ukochani! –  grupa wrześniowa.

Złodziejewo ma to szczęście, że przyciąga ludzi niezwykłych, wrażliwych, szukających po świecie ciepła i wartości. Prawie bez wyjątku są to ludzie, których chce się poznać bliżej i przy sobie zatrzymać. Czasami jednak zbyt wiele łakoci powoduje mdłości, zbyt wiele przypraw w potrawie czyni ją niestrawną lub zbyt łatwo strawną ;). Grupa ludzi to mieszanka charakterów, ambicji, potrzeb, kompleksów, energii. Czasem nadmiar ambicji i indywidualizmu powoduje przekroczenie granicy zdrowej konkurencji i grupa staje się zaborcza, wtedy Złodziejewo zamienia się pole boju o najlepsze ujęcia, a bywa tak, że tydzień w Jasminum jest odpoczynkiem ludzi nieznających się wcześniej, a uwielbiających być razem i oddawać się wspólnej pasji. Wtedy dobry duch unosi się w powietrzu i otula aurą spokoju i bezpieczeństwa stare zniszczone mury.

Tydzień z cudną grupą rozpoczęliśmy tradycyjnie ogniskiem, ale niestety dokumentacja zdjęciowa z tego wydarzenia nie zachowała się.

Pierwszego dnia plener fotograficzny poprowadził Jacek Batkowski (z zapleczem w postaci mej osoby). Pozowała Alicja Błachowicz, przyoblekając kreacje Dominiki Jurkiewicz (naszej podniebnej mistrzyni).

Wieczorem swoje portrety z podróży, reportaż o kushti i inne cuda z wielkiego świata pokazał nam Bartek Sobanek i okrasił to barwnymi opowieściami wspartymi ogromną wiedzą merytoryczną.

Kolejny dzień poświęcony był na strobing. Bartek rano wyciągnął ekipę przed pałac i opowiadał, jak błyskać, by osiągać zamierzone efekty w warunkach upierdliwego światła. Pozował nasz kameleon – Paranoja.

Kolejnego dnia przewodnikiem stada był nasz myśliciel Artur Frankowski, który najpierw podczas spotkania teoretycznego zwrócił uwagę, jak wielką wagę w fotografii odgrywa kompozycja w kadrze – nie tylko elementów, ale także, a może przede wszystkim kompozycja świateł i cieni. Tego dnia uczestnicy mieli obowiązek myśleć i widzieć monochromatycznie.

Następnego dnia uczestnicy pod przewodnictwem Izy Urbaniak mieli opowiedzieć historię (większość zdjęć z tego dnia znajdziecie tu). Muszę przyznać, byłam z nich bardzo dumna…

A wieczorem… znów trafiły się nam urodziny!

Przedostatni dzień to czary-mary Marka. Czyli o tworzeniu czegoś z niczego. Pozowała szalona Monika Butryn.

Dzień pełen wrażeń i niespodzianek zakończył się późno w nocy ogniskiem przy akompaniamencie gitary po wieczornych zajęciach z cyfrowej obróbki zdjęć poprowadzonych przez Karola Kalinowskiego.

A na deser przyjechał do Złodziejewa z Berlina Gregor Laubsch. Pozowała Ola Hapka.

…no i pojechali…, ale zostawili mnóstwo dobrej energii i w Złodziejewie, i w moim sercu… Wybaczcie, że mam dla Was mniej czasu, niż bym chciała.

Prawie wszystkie zdjęcia wykonał Artur Frankowski – dobry duszku – dziękuję Ci bardzo i ściskam mocno.

Cudną grupę wirtualnie także, tak gorąco jak tylko umiem – tęsknię czasem za Wami…

Do zobaczenia w Złodziejewie! ]]> https://warsztatywzlodziejewie.pl/nasze-wspomnienia/niezapominajki/tylko-raz-na-milion-lat/feed/ 4 https://warsztatywzlodziejewie.pl/nasze-wspomnienia/niezapominajki/pomiedzy-slowami-a-ich-brakiem/ https://warsztatywzlodziejewie.pl/nasze-wspomnienia/niezapominajki/pomiedzy-slowami-a-ich-brakiem/#comments Fri, 28 Oct 2011 08:16:36 +0000 http://www.warsztatywzlodziejewie.pl/?p=4423 Marcelina Oczkowska

Gdy rozmawiam z większością fotografów, których szanuję, okazuje się, że biorą oni w ręce aparat i urzeczywistniają swoje wizje w małej czarnej puszce przez szkiełko głównie dlatego, że słowa przestały im wystarczać. Tak jak i mi kiedyś…

No bo jak wyrazić setki kłębiących się myśli w okamgnieniu? W czasach, kiedy mamy tylko okamgnienie na to, by wyrazić, co czujemy… Trudno jest zatrzymać się w tym pędzie, niebezpieczeństwem jest wysiąść, (zwalniają tylko szaleńcy i słabi). Do tego samego pociągu już nie wsiądziesz – nie zmieścisz się, spóźnisz… Wciąż coś nam umyka. Gonitwa, gonitwa, gonitwa. Wyścig pomysłów, wyścig myśli, wyścig małych siejących grozę (ale uśmiechniętych) gryzoni. …Obrazy, obrazki, fotki, foteczki…. Zewsząd atakują nas obrazki uśmiechniętych roznegliżowanych ładnych pań zachęcających nas do czegoś, czegokolwiek. Kolejny wyścig, by zdobyć coś i mieć. By zatrzymać młodość, bo przecież stare niemodne. Nawet starych ludzi, jako coś niewygodnego, wyrzuca się do bezterminowej poczekalni. Nawet „stare” żony należy wymieniać. Kult młodości. Co drugi naukowiec, nauczyciel akademicki ma swą nowiutką żoną – obecną lub byłą studentką.

Ranimy, porzucamy. A przecież znamy ból, więc dlaczego to robimy? Każdy chce żyć godnie. A każdy rani. I goni, biegnie z rozpostartymi łokciami. Mutacja szczura i sępa szuka nowości… i ładnych obrazków. Już coraz mniej myśli, coraz mniej czyta. Wracamy do piktogramów. Reklamy, bilboardy to dla mnie znaki ostrzegawcze tych czasów. To one determinują nasze życie. Dlatego nie mam telewizora. W mieście zamykam oczy. Widzę tam głównie szarych ludzi. Pewnie dlatego, jak przystało na nostalgika, zawsze szukałam innych światów. Może między innymi dlatego Złodziejewo owiewa duch minionych wieków, bo jak przewrotnie poprzez swój najnowszy film wykładał Woody Allen: ludzie żyjący przeszłością uważają, że byliby szczęśliwsi, gdyby urodzili się w odległej przeszłości, w „złotym wieku”, który dla każdego jest czymś innym. „Nostalgia to represja bolesnej teraźniejszości”.

Wielkim szczęściem Złodziejewa jest niezaprzeczalny fakt, że przyciąga ono ludzi, wrażliwych, którzy szukają innego świata – tego wgłębi siebie. Potrafią zatrzymać się – popatrzeć i zobaczyć, słuchać i usłyszeć. Jest jakaś magia w tym miejscu, która spina klimatycznie zdjęcia, tak różne od siebie, a jednak w czymś spójne. Wyselekcjonowane modelki, które poza pięknymi buziami i ciałami mają dusze, pomagają uczestnikom opowiadać historie stare jak świat…

Zapraszam do obejrzenia zdjęć, które powstały głównie na zajęciach z Izą Urbaniak, kiedy to uczestnicy mają za zadanie stworzyć serię lub tryptyk, a także na zajęciach z Andrzejem Frankowskim i Kasią Gębarowską.

Wasza Złodziejka

Między 7-14 października 2011 odbyła się kolejna edycja warsztatów „Wiele dróg – jedna pasja” w Złodziejewie, które właśnie obchodziły urodziny! „Kamea -zamiast tortu” czyli nowe logo zdobi uroczy profil autorki – Marceliny Oczkowskiej Tym razem Keit i Voltrik przywołały w złodziejewskim parku jesienną wiedźminkę Dzięki zaangażowanemu wsparciu Andrzeja i Artura Frankowskich, modły i egzorcyzmy odprawiane nad ogniskiem poskutkowały, zapewniając nam przychylność niebios i czeluści piekielnych. W niniejszym odcinku trochę o kiełbasie wyborczej, trochę o pozowaniu z grą na flecie i z galaktyką na dobranoc, bowiem zagościwszy nieco dłużej, wysłuchaliśmy z zapartym tchem wieczornej prelekcji Marka Nikodema, którego niezwykłych opowieści o kosmosie długo nie zapomnimy.

 

seria LA CATRINA, fot. Keit

Dark cabaret, jako splot makabreski z pięknem i barwą występuje w pracach KEIT od początku autorskiej przygody ze stylizacjami portretu „coś z niczego”, tworząc swoistą kolekcję fantasy danse macabre.

Przedsmak sesji –

Nasza złodziejewska wiedźminka, w koronie z liści uplecionej przez Anię

Voltrik, fot. Piotrek, edit: Keit

 

 

Nachuchawszy…

 

 

 

fot.Keit

 

 

Zanim jednak przenieśliśmy się do mitycznego ogrodu naszej egzotycznej jesieni…

Jako niezastąpiona rozgrzewka, ćwiczenie pobudzające nie tylko wszystkie członki, ale przede wszystkim abstrakcyjne myślenie i wrażliwość na koordynację wielu wymiarów powstawania fotografii

Tradycyjnie, Keit udostępniła rekwizyty, które wykorzystuje w swoich pracach na co dzień.

 

 

fot. Piotrek

Najlepsze są proste rozwiązania, choć niełatwo na nie wpaść

Tatuaż Sylwka i spontaniczna wariacja Keit (może nie szogun, ale też wciąga)

Kasia z powiewem Wenecji…

…wyjaśnia cuda światła, co Kasia podda dokładnej animacji.. weryfikacji

[antygrawitacja uszczęśliwia]  

 

fot. Sylwek Z.

 

 

Piotr gęstwinny…

Co, a raczej kogo jeszcze znajdziemy w krzakach?

 

Dzieci z dworca zoo w wykonaniu Złodziejki i Fetisha   

 

fot. Piotrek

 

 

Backstage z Voltrikiem

 

 

 

 

nachuchawszy…

(leżąc też można ciężko pracować)

 

 

 

 

 

Piotrek, fot. Keit

 

 

Sławek, fot. Piotrek

fot. Sylwek Z.

fot. Kasia, edit Keit

fot. Ania W., edit: Keit

Plug&Play

..Ćwiczcie dziewczyny, bo nie znacie dnia ani godziny

Pocałunek maski – Gildia Masek lubi to i prosimy o info, kto aranżował

fot. Piotrek

I jeszcze kilka pamiątek…

Artur, uważaj na nóż!

fot. Piotrek

 

 

na koniec Start

„Buszujący w gwiazdach”: fot. Andrzej Frankowski, źródło: pl foto

Dziękujemy za niezwykłą refleksję oraz inspirujący czas, życzymy Markowi i jego przyjaciołom międzygalakycznych sukcesów w zdobywaniu kosmosu!

Marcelina Oczkowska: Z Markiem Nikodemem w kosmos

Keit z urodzinowym kubkiem obiektywem (dzięki M.! )

Dziękujemy wszystkim za pozytywną energię i wspólnie spędzony czas

Keit

Zajęcia Kasi zaplanowane są jako te, które uświadamiają, czym jest styl w fotografii. Uczą, że nawet konsekwencja w popełnianiu błędu może określić styl i stać się jego wyznacznikiem. Uczestnicy na tych zajęciach zostają zapoznani m. in. ze sposobem widzenia świata Sarah Moon. Zajęcia te mają pobudzić do kreatywnego myślenia, do poszukiwań, których zasadą, jest brak zasad, czy może raczej łamanie kanonów.

Zdjęcia Jarka powstały podczas sławnego (haniebnego;) ekscesu uczestników, zmęczonych już edukacją, którzy po kilku godzinach zajęć spakowali się w auto i pojechali do miasteczka na pizzę :D.

Jarek został. I chwała mu za to. Jestem zauroczona jego zdjęciami. Odważnie zrobił coś zupełnie innego i udowodnił, że nasz cel – pokazanie drogi – może zaowocować pobudzeniem kreatywnego myślenia o sobie i o swojej fotografii, zmusić do poszukiwania siebie i nie klonowania pomysłów prowadzącego, czy innych uczestników. W przyszłości zachęcam wszystkich do skupienia, myślenia, podróży w głąb siebie.

Mamy jedną pasję, ale dróg jest wiele… Nie zapominajcie o tym i nie przyjeżdżajcie tu, licząc na to, że ktoś zrobi za Was zdjęcie, a Wy naciśniecie tylko spust i podpiszecie się pod nim. Warsztaty w Złodziejewie „Wiele dróg – jedna pasja”  to nie polowanie na dobre ujęcie, a wrzucenie w swoisty klimat magicznego miejsca i pokazanie stylów – od Was zależy, co z tym zrobicie. Nie jesteśmy dyktatorami, którzy narzucają swój punkt widzenia i o tym piszą niemalże wszyscy absolwenci Złodziejewa po warsztatach, choćby w referencjach.

Żeby nie szukać dowodów daleko, Jarek w mailu, w którym przysłał mi swoje zdjęcia napisał: „(…) a w ogóle to chciałem jeszcze napisać, że sam w sobie widzę różnicę w postrzeganiu świata fotograficznego przed tygodniem w Złodziejewie i po…
wydaje mi się, że mam większą świadomość panowania nad kadrem…
żeby jeszcze przełożyć to na prawdziwe panowanie nad kadrem, to już będzie dobrze :-)”.

Tak na szybko, na sucho, zapraszam na owoce z tego dnia Jarka. Jako modelka w poszukiwaniu analogii w kształtach posłużyła nasza Paranoja, jedna z najbardziej obfoconych i pożądanych modelek w Polsce, i tu kolejny dowód – da się inaczej, nawet jeśli modelka jest mocno osadzona w pewnym klimacie. Brawa dla Parani – ona także świetnie odegrała swoją rolę. Ważne jest i tworzywo, i twórca ;).

Do zobaczenia w Złodziejewie!

Wasza Złodziejka

Myślę o tym jak znalazłem się u Złodziejki, Pani na Jasminowym Pałacu, Duszy artystycznej.

Pomysł na warsztaty jest genialny. To miejsce działa na mnie swoją magią. Są ludzie, których traktuję jako autorytety w tym co mnie pasjonuje. Zdobywam od nich ich cząstkę. Kradnę.

Przyjechałem TU licząc na COŚ. Złodziejewo to moja TERAPIA, szczególnie w tym październikowym tygodniu, który budzi wiele wspomnień… Pomysł na mnie na najbliższy czas. Myślę, na lata. To jest tak jakbym trafił do jakiejś
Świątyni Wyznawców Światła. Nowi Iluminaci.

Nikt nie mówi o technice, choć ona przewija się po drodze, ale mówi o swojej FILOZOFII. A ja znajduję się gdzieś pomiędzy. Wezmę COŚ od każdego i przemienię w COŚ mojego. Złodziejka, Artur, KEIT, Fetish, Arcadius, Gregor.
I też Procyon, którego zdjęcia z astrofotografii przenoszą nas gdzieś poza wymiar naszego Świata, bliżej Boga. Bliżej Stworzenia. Miałem w ręku materię sprzed 4,5 miliarda lat, która przyleciała przez PRZYPADEK na Ziemię z KOSMOSU. Dualizm korpuskularno-falowy światła. Ciepło ogniska, które płonęło konsekwentnie każdego dnia, bo żar wielki tlił się w duszach poszukujących. A nasza ekipa DZIEWIĘCIORGA WSPANIAŁYCH pewnie na wieki zapisze się wyjątkowym zgraniem i wykorzystaniem czasu do maksimum, także na… pizzę

I spotykam wspaniałych ludzi, życzliwych dla mnie w tym co robię. Także modelki, osobowości, które wyrażają się na fotografii poprzez mowę ciała, grę teatralną, ale też przedstawienie dotyku Światła. A poza planem bardzo miłe osoby, z którymi można po prostu rozmawiać. Albo tylko szybko zjeść wspólnie obiad i wymienić się uśmiechami.

Chcę TU wracać, bo się TU dobrze czuję!

Powyższe zdjęcia są dla mnie podróżą wgłąb siebie, wgłąb duszy kobiety, są pełne tajemnicy i oniryzmu. Paulina jak w somnambulicznym śnie jest po trosze rzeczywista, po trosze odrealniona; jawna i senna; matowa, ale z wewnętrznym światłem. Te zdjęcia to wiele historii o jednej kobiecie: pełnej zmysłowości i tajemnicy. Być może najodpowiedniejszym podsumowaniem tychże ilustracji będą słowa samej Sary Moon: „Często mówię sobie: chcę zrobić zdjęcie, na którym nic się nie dzieje. Ale żeby mogło się nic nie dziać – jakieś działanie musi to rozpocząć”….

Dziękuję bardzo uczestnikom za kreatywność, otwartość na „nowe”,  za tę przygodę i jej owoce.

Do zobaczenia w Złodziejewie!

38lat, przedsiębiorca, 3miasto

Co i jakimi słowami opisać to co mnie tam spotkało? Jechałem tam z głową pełną teorii, zielony jednak jeżeli chodzi o praktykę. Adres strony znalazłem przez przypadek, jako podpis pod jakimś zdjęciem na portalu fotograficznym; zatrzymało na dłużej. Też tak chcę, pomyślałem. Wszedłem i przeczytałem o co im chodzi, kurde przecież to dokładnie to czego potrzebuję. Pojadę, zobaczę.

Miejsce – magiczne, pięknie położony pałac, wokół ogrody, pola czyli wspaniałe plenery ale i pomieszczenia, piwnice, opuszczone budynki gdzie światło można złapać w klatkę z pięknymi modelkami i zamknąć na zawsze.

Ludzie – prowadzący – od jednych możesz dostać mobilizujący zimny prysznic, od drugich słowo otuchy i inspirację, inni zarażą cię swoją pasją lub zaskoczą poświęceniem albo spowodują że będziesz zazdrościł wszystkiego czego doświadczyli. Marcelina, Andrzej, Artur, Arcadius, Marek, Bartek, Karol – dzięki.

Modelki – piękne, różne osobowości, cierpliwe i wyrozumiałe. Ich profesjonalizm  pomaga w nawiązaniu kontaktu, przełamaniu siebie …

Chyba nie ma uczestnika tych warsztatów który zadając sobie pytanie „Czy było warto?” odpowie na nie przecząco. Było warto: poznać wspaniałych prowadzących i ich różne podejścia do fotografii, modelki, wizażystki oraz współuczestników i ich rozterki i wątpliwości co do swojej dalszej drogi …

Ja swoją znalazłem, a przynajmniej kierunek …

Za to Wam dziękuję a szczególnie „mamie” Marcelinie, która jest duszą tego miejsca.

Tak myślę czego jeszcze nie napisano o Złodziejewie..
Na pewno świadomy jestem tego, że jeden raz nie wystarczy, by poznać to miejsce, ale wystarczy raz, by je pokochać.
Panuje tam klimat.. który pobudza wyobraźnię, a człowiek wracając ma głowę pełną pomysłów na przyszłość.
Wspaniała kadra, wspaniali uczestnicy… no i modelki że ech…

Dziękujemy Ci Marcelino, że stworzyłaś to miejsce, miejsce, które pobudza wszystkie zmysły… bo prawdziwe piękno jest odblaskiem duszy, a Złodziejewo ją bez wątpliwie posiada.
Bardzo się cieszę, że stałem się częścią Was wszystkich i wspomnienie o Was moi drodzy jest bezcenne..

[See image gallery at warsztatywzlodziejewie.pl]

Dominika zastukała do moich drzwi, a ja zaprosiłam ją do współpracy, bo było dla mnie wielkim zaskoczeniem, że tak śliczna dziewczyna z wielką klasą projektuje stroje i… jest motolotniową vice mistrzynią Europy! Złodziejka uwielbia takich ludzi

Jest absolwentką Sztuk Pięknych UMK – Konserwatorstwa na Ochronie Dóbr Kultury oraz Szkoły Projektowania i Konfekcjonowania Odzieży. Zanim zaczęła projektować była modelką, pozowała w kraju i za granicą, co pozwoliło jej poznać od podszewki rynek modowy. Stroje naszej podniebnej damy są wyjątkowo kobiece, zwiewne, kwieciste; z reguły uszyte z włoskiego jedwabiu, który przy każdym ruchu inaczej ubiera noszącą je kobietę i pozwala czuć wiatr na sobie, każdy jego podmuch.  Zachwycają ją także właściwości kaszmiru, który podobnie jak jedwab, daje poczucie ekskluzywności. Stawia przede wszystkim na jakość i dbałość o szczegóły. Jak sama mówi, jej projekty są wypadkową wrażliwości, umiejętności nabytych oraz wiedzy. Mają inspirować i ubarwiać rzeczywistość przy jednoczesnym uwzględnieniu piękna kobiecości. Dominika postrzega świat jako źródło niewyczerpanej radości, pełnej barw i kształtów. Jak deklaruje, w pracy inspiruje się zarówno modą XX wieku, jak i nowoczesną estetyką oraz kulturami w ujęciu współczesnym, a moim zdaniem: ubiera kobiety w wiatr, czyniąc je niezwykle zmysłowymi.

http://www.parade.com.pl/page/index.html

przedsiębiorąca, Katowice

Polecam wszystkim „Złodziejewo” jako miejsce wielkich kontrastów.

Warsztaty w Złodziejewie pozostawiają w głowie niepokój, a w sercu tęsknotę, jakże mogłoby być inaczej gdy magia tego miejsca jest tak potęgowana przez prowadzących, Magów światła i cienia…  A może to Czarodziejki przed obiektywem tak skutecznie rzucają zaklęcia ?  Czas biegnie inaczej a gdy zbliża się ostatni dzień, jedyne czego się pragnie to zostać.. i focić, focić…

P.S.  Jeden ze złodziejewskich weteranów powiedział mi, że przez parę tygodni „przetrawia” się informacje oraz wrażenia z warsztatów, impuls do tworzenia czegoś nowego przychodzi później, ale ja niepokój i burzę myśli mam już teraz,  mam nadzieję że efekt  będzie pozytywny,  pierwszy jest taki, że na swoje wcześniejsze zdjęcia teraz patrzę  inaczej, znacznie bardziej (samo)krytycznie… Ten „kopniak”  jak mówił Mauritz, jakże potrzebny, oby trwał  jak najdłużej… 

Dzięki raz jeszcze.. i do następnego razu

Wojtek

[See image gallery at warsztatywzlodziejewie.pl]

Pałac Jasminum w Zalesiu – miejsce idealne, z dala od cywilizacji i jej hałasu, otoczone pięknym światłem.

Pałac posiada swoją Czarną Damę. To Ona stworzyła miejsce magiczne, w którym każdy może z tej magii korzystać i część  tej magii zabrać dla siebie.  Niby z boku, z dala od ludzi Złodziejka dba o wszystkie szczegóły, tak aby każdy skupił się na realizacji swojej pasji. Pomagają Jej Dobre Duchy, które również traktują to miejsce  wyjątkowo i widać, że to nie jest tylko ich praca.

To wszystko przekłada się na świetną atmosferę otwartości, serdeczności oraz współpracy.

Wielość spojrzeń na świat prezentowana przez prowadzących, używane techniki, różnorodność urody modelek, nocne dyskusje  i refleksje przy ognisku  powodują, że każdy z nas znalazł coś dla siebie w obszarach dużo szerszych niż tylko Fotografia.

Udział w Warsztatach był dla mnie bardzo ważnym Wydarzeniem; było profesjonalnie, artystycznie i wesoło.
Kawał alpinistyczny opowiedziany przez Złodziejkę musi stać się obowiązkowym punktem programu.

Dziękuję i polecam

[See image gallery at warsztatywzlodziejewie.pl]

Sztukę autoportretu docenić można tylko w jeden sposób, czyli eksperymentując na samym sobie J Gdy na własnej skórze przekonamy się, iż nie łatwo jednocześnie zilustrować wewnętrzny koncept, nadać mu formę i wyraz, zagrać kilka ról i kontrolować kilka funkcji około fotograficznych to okaże się, że udany autoportret daje wyjątkowo osobistą satysfakcję. Autoportret surrealny daje nam wolną rękę, tylko od wyobraźni zależy, w kogo się przemienimy i jaki nastrój zapanuje w kadrze.

Na przykładzie swoich autoportretów, Keit omówiła detale pracy z własną sylwetką, patenty na ciekawy technicznie kadr oraz materiały wykorzystane w swoich pracach, które udostępnia do wspólnych ćwiczeń na zajęciach w Złodziejewie. Wielokrotnie obala także mit, iż szerokim kątem nie robi się portretów

Najwięcej problemów technicznych w tym ćwiczeniu stwarza nie tyle zaimprowizowanie kreacji, co złapanie ostrości w pożądanym miejscu, w przypadku gdy używamy obiektywów np. z ogniskową 80-

105 mm, zoomów itd. Jeśli upieramy się przy czysto fotograficznym koncepcie, pomocne może być zastąpienie własnej postaci przez przedmiot, ale pamiętajmy, żeby tonacją zbliżony był do naszej postaci!

Wielokrotnie zdarzyło się, że ostrość umknęła mimo, iż była prawidłowo nastawiona. Dzieje się tak, gdy obiektyw taktuje nas jak intruza na planie, a nie stały obiekt w kompozycji. To najtrudniejsze obiektywy do autoportretów, choćby także ze względu na czas ograniczony wyzwalaczem, a odległością do pokonania między ustawieniem parametrów i udanym zapozowaniem. Właściwości  takiego obiektywu stwarzają także więcej okazji do gimnastyki, gdyż niekorzystnie nas proporcjonują.

Rozwiązaniem około fotograficznym zdecydowanie ułatwiającym zadanie autoportretowe jest wykonanie kilku ekspozycji w różnych parametrach. Kosmetyki obrazu np. optymalizacji ostrości i kontrastów dokonujemy w post procesie. Dzięki temu, podczas sesji skupiamy się na geometrii i wyrazie sylwetki, osiągnięciu jak najciekawszej formy fotograficznej.

Oczywiście, czysta fotografia i montaż stwarzają różne wyzwania i właściwie nie powinno się ich porównywać.

I have a wish to absolutny faworyt dnia, gratulujemy Wojtkowi osiągnięcia naturalnego i oryginalnego efektu, zwłaszcza, że nie spodziewał się, że uczyni to z pomocą gwiezdnej różdżki

fot. Wojtek Urbaniak, kolor: Keit

Marcin vel. easy rider or venetian knight  

fot. Marcin Ćwiek, edit. Keit

Joasia i umysł niczym serce w objęciach pod maską

fot. Keit

Tomek wykorzystał linearną prostotę materiału zamykając ją w tajemniczym harmonijnym zbliżeniu

fot. Tomek Tomala

Arleta jako Matka Boska od Groupona trzyma sztamę z Najświętszą Panienką

fot. Arleta, edit. Keit

fot. Keit

fot. Joanna Kozłowska

Kolejne ujęcia powstały w jasnym pokoju obok, oraz na zewnątrz budynku.

fot. Marcin Ćwiek, edit. Keit

fot. Joanna Kozłowska

fot. Asia Feil, edit. Keit

fot. Keit

fot. Keit

fot. Wojtek Urbaniak, edit. Keit

Tam zawsze jest ładne światło i wychodzi neutralne tło

Fot. Keit

fot. Wojtek Urbaniak

Wcale nie łatwo przez te lustereczka

fot. Joanna Kozłowska

KALEJDOSKOP W SZKLE

Szczególnie zafascynowała nas właśnie pomysłowa technika refleksyjna Joasi Kozłowskiej, której eteryczne portfolio podziwiać można na pl foto pod pseudonimem kiki123.

fot. Joanna Kozłowska

Swe niezwykłe fotografie Joasia popełnia z udziałem specjalnie przygotowanych autorskich szkiełek, kieliszków lub denek. Wykorzystuje także własne artefakty do stylizacji postaci. Poszukuje naturalnych sposobów odrealniania fotografii bez użycia Photoshopa. Jej technika refleksyjna otwiera nieskończone możliwości, tworząc magiczną mieszankę lustrzanych odbić planu głównego i otoczenia, jakie powstają spontanicznie, w zależności od potencjału przedmiotu uwagi. Uchwycenie najciekawszych kombinacji nie jest wcale łatwe i wymaga sporo wyobraźni przestrzennej.

Oraz kilka zdjęć z edycji lipcowych i przedlipcowych:

Kolejne spotkanie z Keit i Voltrikiem w Złodziejewie odbyło się 19 lipca. Tym razem wspólny odlot był jeszcze bardziej abstrakcyjny, było także więcej keitopolitańskich rekwizytów i tutorial na żywo w CPT, którego Keit używa na co dzień w graficznej kreacji obrazów.

FANTOMIMA, fot. Keit

Inspiracje

Abstrakcyjne myślenie to pomysłowość, niezwykle przydatna w realnym świecie. Umiejętność postrzegania otoczenia wybiórczo, w formie geometrycznej, cięcia go na kawałeczki, ze znajomych elementów, aby złożyć je potem zupełnie na nowo, w wymiarze fantastycznym.
W poniższym kolażu znalazły się prace Keit, w których wcześniej już wykorzystała artefakty udostępnione naszym złodziejewiczom, oraz niektóre z ulubionych prac konceptualnych, znalezionych na Deviant Art.

fot. Keit

źródło: Deviant Art

Rozgrzewka z autoportretem

Autoportret może spełniać szczególną rolę, zwłaszcza w życiu fotografa lub grafika. Zabawa w alter ego to podróż w głąb siebie, podążając za własnymi skojarzeniami, refleksjami, ograniczeniami i prywatnymi uprzedzeniami. Nie tylko pozwala rozluźnić się i szczerze zdystansować do samego siebie, ale świetnie pomaga zrozumieć własny charakter, dać upust nagromadzonej w nas energii, fizycznie i psychicznie.Zazwyczaj jesteśmy dla siebie najsurowszymi krytykami, więc autoportret zmusza nas do kreatywności, ponieważ chcemy pokazać się w innym świetle, najlepiej bez irytujących nas wad, które często sami wyolbrzymiamy.

Szczególną uwagę warto zwrócić na kompozycję Edyty, która koncentrując się na fakturze materiałów, odszukała w architekturze pałacu złodziejewskiego swój konceptualny kącik. Stworzyła geometrycznie wciągający motyw, w nieco pop artowym klimacie, nawiązujący do dzikości serca, labiryntu myśli i zakręconej natury

fot. Edytka Kieliańska

Edyta by Keit

Poniżej backstage na wesoło

Pierwsze widoczne efekty po wykładzie z Keit, fot. Tomek Nowak

Kilka godzin póżniej…

fot. Keit

Maciek rozważny i romantyczny, fot. Jacek

FANTOMIMA

making of, fot. Keit

Portret surrealny wykonany techniką inspirowaną kolażem abstrakcyjnym to niezwykle plastyczne ćwiczenie pomagające w detalicznym i symbolicznym postrzeganiu otoczenia, z różnych punktów widzenia jednocześnie.
O ile w fotomanipulacji technika ta świetnie sprawdza się w surrealizmie, grotesce, itd., o tyle dla fotografa jest cenną wskazówką, którą może wykorzystać w analizie kadru, nim opadnie spust migawki.
Tworzenie koncepcji technicznej to umiejętność patrzenia na temat i rekwizyty w przestrzeni 4D, zarówno w trakcie sesji, jak i w post procesie.
Kolaż jako narzędzie w sztukach wizualnych cieszy się ogromnym zainteresowaniem na świecie, natomiast w fotografii najczęściej wykorzystywany jest jako inspiracja w portrecie fashion, gdzie do czynienia mamy z finezyjną ekspozycją materiałów. Zabawa w manipulację jednym lub kilkoma obrazami może być w efekcie tak naturalna jak fotografia, jeśli tak zamierzymy i posiadamy wystarczające umiejętności w obróbce. Łączenie materiałów o zróżnicowanej teksturze może dać w post procesie zaskakująco plastyczne efekty. Pamiętajmy jednak, że potrzeba wiele ćwiczeń dla wprawy, aby swobodnie poruszać się w mixed media.
Poniżej nasz fantomimowy backstage.

fot. Keit

fot. Edyta Kieliańska

Niestety, chyba położyliśmy Voltrika pod gniazdem owadów…mimo kilku warstw tiulu, ich inwazja na modelkę objawiła się ugryzieniami, na szczęście była dzielna i do następnej sesji się zagoi

fot. Edyta Kieliańska

Ułożenie na ziemi takiej postaci abstrakcyjnej, stworzonej z nieregularnych kształtów materiałów, koncentruje oko na szczegółach tworzących perspektywę, geometrię, plastykę materiałów i kolorystyki w świetle i cieniu. Groteskowe ćwiczenie z Voltrikiem Fantomimą bezpośrednio nawiązuje do portretów Keit, w których już wykorzystała wszystkie artefakty użyte w tej sesji.

Aby tworzyć dopracowane kolaże, warto przemyśleć wcześniej koncepcję, rozpisać zarys procesu i wyobrazić sobie elementy razem w tej jednej pozornie płaskiej przestrzeni ekranu. Kolekcjonujemy elementy symboliczne, pozornie oderwane od siebie w sposób abstrakcyjny, lub po prostu ciekawe dla oka pod względem formy, faktury, reakcji na światło i obróbkę.
Wycinanie elementów i ponowne je składanie wydaje się zadaniem banalnie prostym, a jednak wymaga nieco architektonicznego spojrzenia na przestrzeń, perspektywę i światło zastane, aby w efekcie zaskoczyć spójnością całej kompozycji i zdecydować, co do czego będzie montowane.
Tworzenie fotografii artystycznej pod montaż przypomina bardziej prawdziwą technikę mixed media, a z pewnością uzmysławia proces powstawania montaży. Fotografie wyjściowe nie muszą być dopracowane, natomiast liczy się zachowanie ostrości, spójnego oświetlenia poszczególnych  elementów całości, którą dopiero stworzymy w edycji komputerowej według naszej wyobraźni.
Przemyślenie kompozycji, kadru i spontaniczna aranżacja elementów w trakcie sesji zapewni nam szerszy wybór opcji i większe pole dla kreatywnej manipulacji obrazami.

fot. Edyta K

Wersja Keit z pokazowego instruktażu CPT

fot. Keit

Niektórzy odnaleźli harmonię w zbliżeniach…

fot. Jacek

fot. Jacek, edit Keit, Modelka z modułem Audio Scream

fot. Edyta Kieliańska

Inne backstejdżowe…

nasi „paparazzi” , fot. Keit

kwadrat dwunożny wyssany, fot. Edyta K, edit Keit

polowanie na fantoma, fot. Keit

ASK THE BUNNY, fot. Keit

Teksturki

skwadracone teksturki Jacka

Oprócz powszechnego zastosowania tekstur w imitacji malarskich warstw np. w fotomanipulacji vintage, obserwacja ich plastyki w obiektywie pokazuje, że czasem mogą świetnie nadać się do eksperymentów z przeproporcjonowaniem perspektywy i rozmiaru obiektów.

Tekstura w obiektywie Jacka, edit:Keit

Gildia Masek – maski nie tylko do sesji zdjęciowych
Tym razem w Złodziejewie pojawiła się także biżuteria i dekoracje wnętrz Gildii Masek.
zainteresowanie, że Keit i Voltrik wróciły do Keitopolis o połowę lżejsze

Faworyta Mirki

THE CHESS MAGE, fot. Keit

Kolekcja Tomka

HALF DARK CABARET, fot. Keit

HALF DARK DISCO, fot. Keit

HALF SUPERWOMAN, fot. Keit

Na miłe zakończenie warsztatów przy ognisku, Złodziejka zaskoczyła nas kolorowymi lampionami, które Keit i Voltrik z entuzjazmem wypuściły w przestrzeń, z mocą życzeń w sercu!

Dziękujemy za ponowne zaproszenie do Złodziejewa i pozdrawiamy czytelników
Keit&Voltrik

fot.Keit

Kolejnego dnia przybyła do nas wielce uzdolniona Magda Milewska PREMIERE, której baaaardzo w imieniu swoim i wszystkich uczestników zlotu dziękuję za kreatywność. poświęcenie i profesjonalizm – bez Ciebie nasze zdjęcia nie byłyby takie, jakie są…. Drugiego dnia pozowały nam: Paranojka, Paulina Łangowska oraz Olka Hapka.

Dziękuję Wam wszystkim!!! i do następnego!

Marcelina

Dzień 1 – MarcelinowoJackowy

Dzień 2 Mauritzowy

Dzień 3 BasiowoMarcelinowoMauritzowy

Dzień 4 Keitowy

Dzień 6 Draxowy

Dzień 6 Fetyszowaty

Epilog/ bez happy endu

Niedługo owoce lipcowej edycji w zaktualizowanej galerii, zapraszam.

Pozdrawiam, do zobaczenia w Złodziejewie.

Marcelina

W ramach promocji jakości wizualnej i dobrej praktyki artystycznej, Stowarzyszenie Jakości w Sztukach Wizualnych z entuzjazmem włączyło się do wspólnej przygody twórczej, z obecnie najlepszą organizatorką zajęć z fotografii artystycznej w Polsce, Marceliną Oczkowską – Złodziejką.

Złodziejewo to magiczny zakątek położony w Szubinie, pod Bydgoszczą. Każdy, kto poszukuje odmiany, ciekawej przygody intelektualnej i fotograficznej, lub odpoczynku od codzienności, tutaj właśnie spędzić może nie zapomniany tydzień podczas warsztatów w Złodziejewie.

Fot. http://palac-jasminum.pl/

Przepiękne stylowe wnętrza dla amatorów antycznej klasy, komfortowe warunki pobytu i przyjacielska atmosfera nie tylko pozwalają zapomnieć o codzienności, lecz także twórczo inspirują do działania. Codziennie, odbywają się spotkania z różnymi artystami czynnymi zawodowo, są także piękne i inspirujące modelki.

Keitopolis jedzie do Złodziejewa

Po południu 4 lipca, niemal prosto z uczelni Keit pędzi na dworzec, w towarzystwie niestrudzonego Voltrika.

Jutro wspólna zabawa i nauka, zabieramy dużą torbę z rekwizytami i materiały dydaktyczne SJSW. Mamy ze sobą maski, szmatki, dużo folii i papieru, szachowe buty i dodatki. Jeszcze nie wiemy, jaką sprawią frajdę uczestnikom zajęć J W Warszawie lało, mimo to nie traciłyśmy dobrego nastroju. I słusznie, ponieważ plener z papierowym Voltrikiem i autoportretami udał się między deszczami.

Do Bydgoszczy przybyłyśmy wieczorem. Zanim Złodziejka zdążyła nas odebrać z dworca, rozdałyśmy majątek okolicznym kloszardom… żart, ale pewnie tak by się stało, gdybyśmy postały tam dłużej ;)Uczestnicy bawili się już przy wieczornym ognisku, gdy dołączyłyśmy do grona. W miłej atmosferze zapoznaliśmy się, a Keit uchyliła rąbka tajemniczych planów na zajęcia.Następnego dnia rozpoczęliśmy od sporej dawki teorii dotyczącej koncepcji jakości wizualnej, działalności stowarzyszenia i inspiracji twórczych z galerii AQVA. Przy pięknym rzeźbionym stole dzieliliśmy się osobistymi uwagami, poszukiwaliśmy inspiracji do autoportretu, omawialiśmy techniki rozwoju osobistego. Jednak tak naprawdę, największą frajdą było przejście do części w plenerze.

Za kulisami pleneru

Po części teoretycznej, rozłożyliśmy wielką folię na mokrej od deszczu trawie i przez 10 minut pod komendą Iwonki, dziewczyny niczym joginki witały słońce… a panowie robili zdjęcia J Nie mogło zabraknąć też wzmianki pełnym oddechu i roli właściwego oddychania w naszej codziennej twórczej wydajności.

Pierwsze ćwiczenie poświęciliśmy na penetrację tekstur w otoczeniu. Przed wieczornym ogniskiem omówiliśmy sobie ich przydatność i wykorzystanie w trakcie przeglądu na dużym ekranie. Nie raz przekonamy się, że kreatywny i przemyślany dobór tekstur jest jednym z kluczowych elementów spójności w końcowej pracy.

Fot. I. Aleksandrowicz

Fot. Keit

Szaleni autoportreciści rozbiegli się w plener J Niektórych złapał deszcz, niektórzy zaszyli się w mistycznej pracowni, niektórzy złapali w żagle wiatr.Niestety, nie udało się złapać wszystkich na raz do portretu zbiorowego, ale mimo to, taki wspólny portret montażowy powstanie z inicjatywy Keit.W tym czasie Keit i Voltrik szykowały już kolejną stylizację „coś z niczego” z papierowych rozet i folii.

Fot. R. Klasiński

Po szaleństwie autoportretowym, Keit omówiła podstawy stylizacji postaci abstrakcyjnej na przykładzie spontanicznej kreacji Voltrika. Przy pomocy czarnej kredki Emilii, folii malarskiej i papierowych rozet powstał bardzo ciekawy materiał do dalszej obróbki.

Dowiedzieliśmy się jak niewiele potrzeba, aby taką postać wystylizować i jak się to robi pod montaże. Należy jednak pamiętać o wizji, która pozwoli przygotować minimum warsztatowe tak, aby w efekcie końcowym osiągnąć wyśniony obraz.

VOLTRIK INFRARED

Biały Voltrik z błękitnymi oczami? Takie cuda bez obróbki, to tylko w podczerwieni J

Tę pomysłową technikę wykorzystał utalentowany fotograf Marcin „Kura” Korczak. Wzbudził nie lada ożywienie, prezentując świeży materiał bez obróbki i opowiadając nam o technicznych aspektach przygotowania sprzętu do śnieżnego szaleństwa.

W DSLR filtr do zdjęć w podczerwieni będzie działał jak każdy inny filtr czerwony. Taki sam efekt można osiągnać, wyciągając kanał czerwony w edycji komputerowej. Żeby bawić się w zdjęcia podczerwone na lustrzance cyfrowej trzeba zdjąć filtr podczerwieni z matrycy. W prawdzie tracimy gwarancję na aparat, ale efekty na pewno są tego warte.

Jak to zrobić?

Gildia Masek ogłosiła konkurs na najlepszy portret commedia de l’ arte z materiału warsztatowego. Uczestnicy mają czas do 7 sierpnia 2011 na przesyłanie autoportretów wykonanych w trakcie zajęć.

Nagrodą za ulubioną kreację będzie unikatowy upominek niespodzianka, z kolekcji Gildii Masek.

Po tutoriale zapraszamy na stronę Keit:

http://sjsw-aqva.blogspot.com/2011/07/kulisy-zodziejewskie.html

Otrząsnąć się z magii Złodziejewa to nie lada sztuka… Powrót do domu z bagażem doświadczeń, walizka pełna dymu z ogniska i ciuchów obczepionych złodziejewskim bluszczem.Jako bonus, dwie ze słynnych pałacowych much pobudkowych, przypadkowo zamknięte w samochodzie.

Akumulator pozytywnej energii naładowany po nakrętkę.
» więcej

Przymierzałam się do tych warsztatów od dłuższego czasu, bowiem zdjęcia ze Złodziejewa zwracały uwagę wśród wielu prac na wszelkich portalach. Było w nich coś magicznego, ulotnego. Klimat, jaki lubię. Powstrzymywała mnie trema przed spotkaniem z tuzami fotografii. Wydawało mi się, że to za wysokie progi dla takiej amatorki. Spotkała mnie jednak przemiła niespodzianka.  

Poznawanie drogi i sposobu patrzenia na fotografię codziennie przez innego fotografa, dało mi okazję do wielu przemyśleń i speeda na przyszłość. Najchętniej wspominam dziś rozmowy z ludźmi pełnymi pasji, pokory i miłości do fotografii. Przez okrągły tydzień żyliśmy tylko fotografią jak na innej planecie. Nie było czasu na nudę. Codzienny program warsztatów zaplanowany z perfekcją, charakterystyczną dla Złodziejki Ograniczona liczba uczestników pozwalała na swobodną pracę z modelką bez zbędnych przepychanek. Nie można też nie wspomnieć o rewelacyjnych domowych obiadkach i wieczornych ogniskach, zwłaszcza z akompaniamentem gitary ;).
» więcej

Charyzmatyczna organizatorka warsztatów, doskonale dobrani ludzie: przesympatyczni, niezwykle interesujący „wykładowcy”, profesjonalne, cudowne modelki, z którymi praca była czystą przyjemnością… Czuję niedosyt i jestem przekonana, że wkrótce zawitam tam znowu

[See image gallery at warsztatywzlodziejewie.pl]

« ukryj