Fotografia to moja pasja, całkiem od niedawna popełniam fotografie, a może jeszcze cykam?
Kilkukrotnie uczestniczyłam w kursach i warsztatach fotograficznych tutaj w Londynie. Byłam zadowolona, do czasu…..

Do czasu kiedy znalazłam Złodziejewo! I Złodziejewskie zdjęcia jak obrazy duszy…..
Zapragnęłam dowiedzieć się jak się takie właśnie robi.

Zebrałam się mocno w sobie i nie tylko i postanowiłam odwiedzić to miejsce, którego nie ma na mapie
Było to bardzo ciekawe przeżycie, gdzie pasja, twórczość i… no wlanie to coś, może magia hehe!! A może Ci wspaniali ludzie, którzy byli z nami by pomoc. Objechać, powytykać błędy, ale nikt tam nie jechał chyba klepać się po ramieniu

Jacek był fenomenalny!! Sposób w jaki prowadził warsztaty był dla mnie osobiście idealny! Lubie iskrę i akcje!! no i bez owijania

No i ukłon w strunę księdza prowadzącego kurs kurialny. Ksiądz zapalony fotograf, pomagał, jak mógł! I nic nie nudził, ani nawet przez chwile
Odpowiadał tez na wiele innych pytań i poruszyliśmy wiele kwestii.

Żaden z kursów prowadzonych w Londynie nie umywa się do tego Zlodziejewskiego! Pod żadnym względem….

Gdyby tak można od nowa…. Od początku zacząć… inaczej.

Ale nic straconego ja na pewno tam jeszcze wrócę, po więcej wiedzy… Więcej zdjęć…. I inspiracji… Wywiozłam jej chyba calą torbę

Dziękuje xxx

Jeszcze raz dziękuję za bardzo miło spędzony czas, za atmosferę, prowadzących, ogniska, klimat tego wspaniałego miejsca, pyszne obiadki, ogromną wiedzę jaką wyniosłem z warsztatów i oczywiście Twoją opiekę nad nami

Jadąc na warsztaty nawet nie przypuszczałem, jak wiele mogą mi dać… Teraz już wiem, że na pewno jeszcze się spotkamy na Warsztatach w Złodziejewie. Chodzi mi bardzo po głowie postprodukcja – myślę że Karol ma tak wielką wiedzę, że grzechem byłoby nie skorzystać I oczywiście 7 dniowe fotograficzne wczasy kiedyś…

Jeżeli ktokolwiek zastanawia się, czy warto wybrać się do Złodziejewa, z ręką na sercu mogę powiedzieć – warto! Trudno mi sobie wyobrazić, żeby ktoś organizował lepsze warsztaty.

warsztaty: Weekendy z mistrzami: Plener zwyczajnie niezwykły z Leszkiem Kowalskim

To dopiero początki mojej przygody z fotografią. Gdy trafiłam na stronę warsztatów w Zlodziejewie wyjść już nie chciałam. Zakochałam się w tych fotografiach. Zakochałam się w tym miejscu, jeszcze tam nie będąc. Az nastało to piękne popołudnie i wyruszyłam na moja wielką przygodę. Z drżącym sercem, z niepewnością – czy ja się nadaję?, czy dam radę?

Zastałam cudny, urokliwy pałacyk; czarujący park i malutką dziewczynkę – Złodziejkę, o wielkim sercu i wyrozumiałości. I mistrza Leszka, który potrafił znaleźć światło w zaciemnionym parku, w uliczkach miejskich podczas deszczu, który aż piszczal, gdy widział, jak się pięknie układają nam kadry. Który rzeczowo analizował nasze zdjęcia, dając cenne wskazówki, jednocześnie nie zawstydzając, gdy coś „nie wyszło”. Człowiek o wielkiej wrażliwości. I oczywiście grupę wariatów – pasjonatów, którzy całymi godzinami opowiadają o fotografii, o obiektywach, przysłonach – nawet leżąc już w łóżku;-). Profesjonalne modelki o cudnej urodzie, które słowem nie pisnęły, stojąc w letnich sukienkach przy 6 stopniach Celcjusza i silnym wietrze.

Po tym weekendzie wiem, ze ja nadal kocham fotografie. I wiem ile jeszcze przede mną. I wiem, ze chciałabym się tego uczyć tylko u Złodziejki!

To było mistyczne przeżycie za co z całego serca dziękuje!

Niech dzięki tym słowom to cudowne miejsce poznają Ci, którzy poprzez swoją wrażliwość i spojrzenie przez obiektyw chcą wyrazić siebie, a nieśmiałość i strach nie pozwalają im na to (mam na myśli przede wszystkim siebie).

Po warsztatach pozostała głowa pełna kołaczących się pytań, zwątpień też – czy się do tego nadaję?, ale każdy kolejny dzień przynosi refleksję, ze jednak tak, to chciałabym w życiu robić, chociaż wiem,ze jeszcze przede mną daleka droga, ciężka praca, a przede wszystkim wiara w siebie.

Jeszcze raz dziękuję za wszystko, a przede wszystkim za to, że Wszyscy dajecie wspaniałe inspiracje i  nie słodząc – co jest plusem – zmuszacie do spojrzenia na swoje prace z dystansem i umiejętnością wyłapywania błędów – ja  na razie mam z tym problem, ale wszystko przede mną.

Marcelinko,  stwarzasz atmosferę , w której my jesteśmy jedynie dodatkiem.Twoja aura działa na wszystkich jak balsam na duszę.

Wspomnienia wspaniałe, niezapomniane, i tylko żal, że tak krótko.Wiem już , że wrócę do Was i mam tylko nadzieję, że będzie to bardzo szybko.Ogromne dzięki za ciepło, inspiracje, wspaniałe miejsce no i ukochane śniadanka i obiadki!!!Grupa była również fantastyczna, szczera i otwarta – a to jest bardzo ważne – w takim gronie aż chce się pracować.Gorące pozdrowienia również dla Jacka i księdza Sylwestra- wspaniali ludzie- oby takich spotykać na swojej drodze jak najwięcej!!!

Zrodziła się we mnie „miłość od pierwszego pobytu” do Was wszystkich i tego przecudownego miejsca!!!! Więc na pewno wracam, wracam i jeszcze raz wracam!

41 lat, tłumacz, Szczecinek

Postprodukcja oraz Postprodukcja dla zaawansowanych

Trudno skreślić w paru słowach, ile dobrego wynosi człowiek z takich warsztatów. Karol to niewyczerpane źródło wiedzy. Odpowie na wszelkie pytania, rozwiąże każdy problem. Od wiedzy, jaką w nas wpakował, boli głowa jeszcze wiele dni Na nic książki, tutoriale czy kursy internetowe. Warsztaty w Złodziejewie to „zero” nudnej teorii. Praktyka, praktyka i jeszcze raz praktyka. Warto zainwestować w takie praktyczne warsztaty z postprodukcji, by dodać naszym zdjęciom ostatecznego sznytu. Na dodatek zwyczajowo w magicznej, wspaniałej, atmosferze tego miejsca, z wyjątkowymi ludźmi.

Długo myślałam nad tym jakie referencje wystawić. Nie to czy pozytywne czy negatywne, bo to wiedziałam od razu – POZYTYWNE.
Problem polega na tym, że nie wiedziałam jak ująć w słowa niepowtarzalną atmosferę Złodziejewa. Do dziś nie wiem… Miejsca czarownego, cudownego, pełnego magii i unoszących się pozytywnych fotograficznych fluidów.

Po czasie jaki minął od warsztatów, a ja przetrawiam wiedzę jaką tam nabyłam upewniam się coraz bardziej że wybór Złodziejewa jest absolutnie dobrym wyborem. Z każdym naciśnięciem migawki wiem, że to czego dowiedziałam się na warsztatach pozwala mi być jeszcze lepszą w tym co robię na co dzień. Wiem też że te dwa spotkania w których uczestniczyłam to na pewno nie koniec mojej przygody ze Złodziejewem.

Wielkie dzięki Marcelino i Karolu

http://jolantarylko.pl

Warsztaty: Weekendy z MISTRZAMI: Andrzej Fetish Frankowski, artystyczny akt w studiu

Przyjechałam, nie widząc sama czego szukam. Wiedziałam jednak przed czym uciekam – przed komercjalizacją świata, pośpiechem życia i robieniem towaru ze wszystkiego, w tym z ciała kobiety.

Otrzymałam dużo więcej niż mogłabym się spodziewać: cudowną atmosferę, fantastycznych ludzi, urok wnętrz i przyrody, które samym swoim istnieniem są inspiracją i dowodem na wszechobecne piękno. Warsztaty pozwoliły mi sobie uświadomić, że to co najcenniejsze przywiozłam jednak ze sobą. Bo wiedza i umiejętności fotograficzne są kluczem do wyrażenia tego co mamy w sercach, nie zaś celem samym w sobie. Andrzej Fetish Frankowski, Marcelina i każdy z uczestników, dzięki interakcji jaka między nami zachodziła pozwolili mi spojrzeć na siebie i fotografię z nieco innego punktu. I ten weekend (za krótki!) podziałał lepiej niż terapia i wczasy razem wzięte.

Inspiracja. Równowaga. Wiedza. Fotografia. I odrobina magii…

Dział logistyki w firmie handlującej narzędziami, Poznań

Warsztaty: Postprodukcja dla fotografujących oraz Twórcze wczasy: 7 fotografów w 7 dni oraz Postprodukcja dla zaawansowanych

Do Złodziejewa wybrałam się  już kilka razy zawsze w celu zdobycia wiedzy i spotkania cudownych ludzi, którzy sprawiają, że panuje tam klimat wyjątkowy, i miejsce… które zachwyca.

Jestem baaardzo zadowolona, że  uczestniczyłam w tych warsztatach, odkryłam, dotąd nie do końca mi znane i używane narzędzia, możliwości PSa… które „ułatwiają życie”.

Prowadzący, Karol, jest niesamowity, posiada TAAAKĄ wiedzę, przy czym potrafi ją przekazać w fachowy, rzetelny sposób, cierpliwie podchodząc do każdego z uczestników.

Z całego serca polecam te warsztaty, wiem co piszę, bo moich wizyt w Złodziejewie było już kilka i… nie mogę się doczekać następnej… która już niebawem… a wracam – by móc się spełniać.

Warsztaty: Weekend z Mistrzem: Andrzej “Fetish” Frankowski, oraz Weekend z Mistrzem: Tomek Jankowski

Warsztaty w Złodziejewie to możliwość rozwijania swoich umiejętności, ogromna dawka praktyki, paliwo ludzi, dla których fotografia to styl życia.

Dla mnie osobiście Złodziejewo to drugi dom, pasjonaci i miejsce, które witam z uśmiechem, do którego wracam po doświadczenia i wewnętrzny spokój.

Złodziejewo to ludzie, myśli, dyskusje, obrazy, dźwięki i zapachy, które zapamiętam do końca życia. I … fotografia, fotografia, fotografia…

Poniżej możecie mniej więcej rozeznać się, co i jak robimy z naszymi zdjęciami. Staramy się nie ingerować drastycznie w zdjęcia – staramy się uczyć wykonywać dobry materiał wyjściowy i potem niwelować ewentualne błędy, przeszkadzajki, nadawać zdjęciu chrakter bawiąc się kolorami, tonacją etc.

Oto nasze łupy:

Przy okazji chcielibyśmy zadać kłam tezie, że w Złodziejewie obowiązuje jeden styl obróbki – my pokazujemy narzędzia, dajemy możliwości, a to uczestnicy decydują, jak ich użyć:

A tak wyglądały nasze wesołe gromadki:

Zatem zimą można narzekać to na mróz, to na jego brak, to na śnieg, to na odwilż; można spać; można szydełkować; można się kochać, można jechać na narty i połamać sobie rękę i można też przyjechać do Złodziejewa… na szczęście to wolny kraj

Warsztaty: ABC fotografowania

Jak ocenić warsztaty w Złodziejewie?
Jednym zdaniem:skradły moje serce.
Podobno najważniejsze jest pierwsze wrażenie, a to-muszę przyznać-było piorunujące. Klimatyczne miejsce zrobiło swoje. Już od wejścia czułam, że to będzie miło i owocnie spędzony czas. Potem było już tylko lepiej. Magiczna atmosfera, kompetentni prowadzący (prawdziwi pasjonaci!), to to czego się spodziewałam i… nie zawiodłam się. Marcelina jest wspaniałą gospodynią, doskonale zadbała nawet o najmniejsze drobiazgi, ponadto każdego z gości obdarza niesamowitym ciepłem. Arturowi i Karolowi można jedynie pozazdrościć wiedzy i umiejętności przekazywania jej innym. Jechałam na warsztaty z duszą na ramieniu, obawiałam się, że z moim poziomem wiedzy nie odnajdę się wśród innych, ale nic bardziej mylnego. Wszelkie ewentualne niedociągnięcia z naszej strony były w bardzo sympatyczny sposób prostowane i omawiane przez prowadzących, dzięki temu nikt nie czuł się zakłopotany i nie zamykał się na dalszą współpracę.

Nie dość, że spędziłam przeuroczy weekend wśród naprawdę sympatycznych i utalentowanych ludzi (w tym momencie nie mogę nie podziękować modelkom-Ani i Agnieszce), to jeszcze nauczyłam się przez ten krótki czas więcej, niż w trakcie trzydziestogodzinnego kursu, na który uczęszczałam na studiach. POLECAM każdemu. Na tym pysznym torcie nie zabrakło też wisienki, a niewątpliwie była nią kuchnia pani Basi. Przygoda warta odbycia:)

Postprodukcja w fotografii
Pałac Jasminium to niezwykłe miejsce, które przyciąga wyjątkowych ludzi.

Jedni przybywają tam żeby się dzielić wiedzą i doświadczeniem – inni w poszukiwaniu natchnienia. Nad wszystkim czuwa dobry duch Marceliny, która w magiczny sposób pojawia się i znika, sprawiając, iż wszystko toczy się w niezachwianym porządku.

Entuzjazm Karola jest tak wielki, że czas umyka niepostrzeżenie, a możliwości obrazu wydają się nieskończone.
Cieszę się, że mogłam doświadczyć tego miejsca, poznać tylu wspaniałych i jakże różniących się od siebie ludzi połączonych wspólną pasją.
Z nieskrywaną przyjemnością polecam wszystkim „przygodę” w Złodziejewie.

Kobiece ciało to dla mnie…

Andrzej Fetish Frankowski: Jest przede wszystkim świątynią, a nie straganem targowym. Niemniej jednak, po przeglądaniu profili modelek na różnych portalach nasuwa mi się wniosek, że są wystawione na sprzedaż. Jeśli tak w rzeczywistości nie jest, to czasem zdjęcia tak o nich mówią. Zawsze poszukuję kwintesencji piękna i skromności. Ciało kobiety nie ma granic wyglądu. Nie musi być szczupła, nie musi być brunetką. Modelka musi emanować sobą.

Kim jest dla ciebie modelka idealna?

Andrzej Fetish Frankowski: Idealna to ta, która jest kobietą w każdym calu. Idealna to nie ta posiadająca większe piersi czy ładniejszą pupę. To są rzeczy drugo-, a nawet trzeciorzędne. Idealna to kobieta z klasą, której obecność i zapach wystarczą, by stracić dla niej zmysły. Modelka idealna to modelka gotowa na poświęcenia i widząca świat oczyma fotografa, znajdując się po przeciwnej stronie obiektywu. Modelka idealna jest świadoma
tego, że akt to sztuka, a nie sposób na karierę.

Dlaczego kobiety w akcie fotografuje się częściej niż mężczyzn?

Andrzej Fetish Frankowski: Odpowiedź wydaje się prosta. Bóg jest mężczyzną i stworzył piękniejsze to, co podobało się jemu. Doszedł to takiej perfekcji w stwarzaniu ciała kobiety, że one nawet podobają się tej samej płci. Piękno kobiety można wyrażać na miliony sposobów i czasami szkoda, że niektórzy mężczyźni wydobywają je niszczeniem ich życia. Pewnie u podstaw naszej egzystencji leży poczucie, że on to Bestia, a ona to Piękna. Odpowiedzią na to pytanie jest też fakt, że akt kobiecy jest piękniejszy dla obu płci. Gdyby tak nie było, to częściej fotografowano by w akcie mężczyzn. Czy jest sens na siłę udowadniać, że on jest lepszym materiałem do podziwiania? A może przyczyna tego fenomenu leży u podstaw budowy anatomicznej ciał? Poza tym, każdy z nas był przytulany do piersi matki, stąd widok nagiej kobiety jest dla nas utożsamieniem bezpieczeństwa i ciepła.

Dobierasz plener do modelki czy może modelkę do pleneru?

Andrzej Fetish Frankowski: Dobieram miejsce do czasu. Nie mam ustalonych miejsc ani modelek pod konkretny plener. Moja głowa jest szklanką z wodą mineralną, w której pomysły rodzą się jak bąbelki na ściankach. Nie ma mowy, abym na dzień czy godzinę przed zdjęciami wiedział, że plener będzie wyglądał tak czy owak. Jedyne, czego jest pewien, to czy modelka występowała będzie sama czy w towarzystwie.

Jak przygotowujesz się do sesji zdjęciowej?

Andrzej Fetish Frankowski: Cały proces przygotowania się do sesji to wypicie kawy z sześciu łyżeczek. Następnie nawijam rolkę filmu, który mam pod ręką i wybieram się tam, gdzie woła mnie natura. Staram się skupić bardziej na fotografowaniu niż na
przygotowaniu do tego. Przecież liczy się zabawa i prace, a nie stres i „myślenie o niedzieli”.

Wybierasz częściej plener czy studio? Dlaczego?

Andrzej Fetish Frankowski: Najczęściej plener, choć początki miałem studyjne. Dziś preferuję plener z prostego powodu: jest tam dużo świeżego powietrza (śmiech). W plenerze można wyszukać wiele rzeczy pomocnych w tworzeniu kompozycji zdjęć.
W studio nie ma aż takich możliwości, tam jest gra świateł i cieni oraz układu ciała modelki. Plener zaś pozwala na wkomponowanie osoby w naturę, która sama dopowie dalszą historię. Staram się unikać zabudowań i urbanistyki. Kręci mnie natura w czystej postaci. Krzaki, trawy, pola, kaczki, gęsi, droga na Ostrołękę…

Sprzęt, którego używam, to…

Andrzej Fetish Frankowski: W pracy najintensywniej używam wzroku i mózgu. Później dobieram sprzęt do swoich wizji. Aktualnie fotografuję Pentaconem Six na fi lm 120. Być może taka jest moja misja, bo cyfrówki nie kochają mnie do końca.

Ilość sprzętu ograniczam do minimum. Body i dwa obiektywy starczają w zupełności. Najczęściej używam teleobiektywu dającego ciekawą plastykę na zdjęciach. Jak wiadomo, fi lm również ma wpływ na plastykę. Sprzęt, którego używamy w pracy, nie ma za wiele do powiedzenia. Zdjęcie z aparatu za sto tysięcy też może być słabe. Liczą się pomysły, później umiejętności i na końcu technologie. Dobre fotografi e robi się nawet pinholem. Moją tajemnicą jeśli chodzi o aparat cyfrowy jest… telefon komórkowy.
Fotografuję nim niemal wszystko, co widzę. Może kiedyś wydam album „Andrzej Frankowski – świat z telefonu komórkowego”.

Obróbka zdjecia sprowadza się dla mnie do…

Andrzej Fetish Frankowski: Podstawą jest  skanowanie filmu. Podczas odpowiedniego skanowania osiąga się ciekawe rozpiętości tonalne zdjęć. Do ich obróbki zawsze używam pliku TIFF otworzonego w popularnych programach. Jakie to są programy, każdy wie: Excel, Word, Paint i Piccassa (śmiech). Nie staram się nigdy dociągać kolorów do tych, jakie były w danym momencie na ujęciu. Liczy się dla mnie bardziej moje wyobrażenie o zdjęciu niż oddanie rzeczywistości. Lubię sycić kolory. Lubię konkretne kontrasty i światła. Nie dodaję rzeczy lub przedmiotów, których nie było. Staram się też niczego nie usuwać. Zawsze skanuję i zostawiam zdjęcie w pełnym kadrze. Mitem jest to, co mówią o mnie, że twierdzę, iż czarna biel w kwadracie broni się zawsze. Mitem nie jest jednak fakt, że obrabiając zdjęcia, nie liczę godzin, tylko wyrywam kartki z kalendarza.

Pytania: Paweł Staszak

W fotografii artystycznej jest wiele elementów, których opanowanie przybliża fotografa do swoistej perfekcji. Prowadząc zajęcia w ramach Warsztatów Fotografii Artystycznej „wiele Dróg – Jedna Pasja” i mając okazję obserwować naszych drogich uczestników, ale również innych fotografów w różnych sytuacjach, doszedłem do kilku ciekawych i, mam nadzieję, merytorycznie cennych wniosków, którymi dzisiaj chciałbym się podzielić.

Jak się okazuje uprawianie fotografii, a szczególnie fotografii artystycznej, bo na tej się będziemy skupiać, jest specyficznym procesem, którego sercem są zagadnienia daleko ważniejsze od podstaw technicznych, opanowania sprzętu fotograficznego czy oświetlenia. Tym zatem właśnie elementom chcę poświęcić niniejszy tekst.

Zacznijmy więc od początku. Kiedy znajdujemy modelkę, która docenia nasz fotograficzny punkt widzenia i jest chętna, by wziąć udział w sesji, stajemy w sytuacji porównywalnej do randki w ciemno. Nie wiemy, czego możemy się spodziewać, nie wiadomo również, czy modelka spełni nasze oczekiwania artystyczne, a jej dotychczasowe portfolio nie zawsze jest wystarczającym argumentem, który mógłby nas do tego przekonać. Pozostaje nam zaufać intuicji i własnemu poczuciu estetyki, którego rozwijanie jest kolejnym, równie istotnym czynnikiem… Po drugiej stronie zaś możemy się spodziewać najzwyczajniejszych ludzkich rozterek takich jak naturalne ograniczone zaufanie, co da się z oczywistych względów odczuć, kiedy strony są różnej płci. Społeczne aspekty relacji fotograf – modelka są niestety niejednokrotnie podsycane nieprzyjemnymi wyobrażeniami o erotomańskich zapędach fotografa i biednej niewinnej modelce uwikłanej w nieczyste zamiary „artysty”. Powstaje więc pytanie, jak uniknąć tym podobnych zgrzytów? Poza oczywistą dobrą wolą i przejrzystymi intencjami, które wyznaczają postawę „profesjonalisty”, istotne jest wykształcenie w sobie pewnych bratersko-ojcowskich zachowań, które zdecydowanie pomagają przyśpieszyć nawiązanie dobrej relacji z modelką, co w sposób totalnie bezpośredni wpływa na jakość wykonywanych zdjęć. Trzeba uzmysłowić sobie, że fotografia artystyczna zaczyna się i kończy między ludźmi, techniczne aspekty zaś to tylko niezbędne narzędzia, w których owa szczególna relacja znajduje ujście. Oczywiście, zdaję sobie sprawę, że nie każdy posiada charakterologiczne uwarunkowania do empatii, niemniej trwam w przekonaniu, że nawet najtrudniejszy człek jest zdolny, by się tego nauczyć, wystarczy po prostu chcieć.

W tym miejscu chciałbym sporządzić listę, według mnie najistotniejszych zasad, którymi się kieruję fotografując kobiety. Mam ogromną nadzieję, że choć odrobinę przydadzą się Wam w Waszej pracy.

• Koniecznie ustalam zakres pozowania oraz najmniejsze szczegóły sesji zanim do niej dojdzie. Nikt nie lubi niespodzianek. Należy pamiętać, że dla kobiety nagość nagości nierówna, tak samo jak ogromna różnica mentalna jest między pojęciami pozowania w „stroju kąpielowym” a pozowaniem w „bieliźnie”;

• Staram się budować zaufanie od samego początku. Chętnie pomagam w rezerwacji miejsc w przypadku transportu, dopytuję się o ewentualne uczulenia np. na kurz, zwierzęcą sierść czy konkretne kosmetyki;

• Jeśli spotykam się z modelką na sesji, w czasie której będą wykonywane ujęcia nagie, zawsze robię je na samym końcu. Daję modelce czas na adaptację, poobserwowanie mnie i zbudowanie poprawnego obrazu mnie jako człowieka;

• Jestem człowiekiem gościnnym, ale kawę czy herbatę proponuję tylko raz na początku. Należy pamiętać o zasadzie ograniczonego zaufania i nigdy nie obrażać się, jeśli modelka odmawia. To normalne i tak należy to traktować;

• W czasie zmian stylizacji szczególnie ważne jest, aby odwracać wzrok, nawet jeśli modelka zdejmuje z siebie tylko sweter czy bluzkę. Staram się pamiętać, że takie gesty są zarezerwowane tylko dla ściśle określonych osób z otoczenia modelki, a ich zbyt uważne obserwowanie może wprowadzić uczucie zakłopotania, które na dłuższy czas wybija obie strony z rytmu pracy;

• Kiedy fotografuję modelkę nago lub nawet sam topless, pod żadnym pozorem nie spoglądam bezpośrednio na odsłonięte części ciała, takie jak piersi czy łono. Kiedy odwodzę oko od aparatu, utrzymuję bezwzględny kontakt wzrokowy i tym samym przekazuję informację, że zależy mi przede wszystkim na dobrym samopoczuciu modelki;

• Jeśli zależy nam na uzyskaniu naturalności emocjonalnej lub chcemy się odnieść do zdolności aktorskich modelki, pod żadnym pozorem NIE WOLNO odnosić się do przeżyć prywatnych kobiety, która dla nas pozuje. Często widywałem, kiedy fotograf mówił „Przypomnij sobie najsmutniejszy dzień w swoim życiu”. Tragedia! Nie wiedząc z jakimi traumatycznymi wspomnieniami może się to wiązać, jest to po prostu totalny brak taktu i psujemy wszystko, co do tej pory próbowaliśmy zbudować. Wprawdzie stosuje się takie metody pracy z profesjonalnymi aktorami, zwłaszcza w teatrze, ale ja radzę szukać innych rozwiązań;

• Jeśli to my jesteśmy zarówno fotografami jak i stylistami i jesteśmy zmuszeni nawiązać kontakt fizyczny z modelką, róbmy to delikatnie, dawkując gesty, zachowując się jednocześnie naturalnie. Nie wolno zapominać, że relacja między fotografem a modelką jest o tyle specyficzna, że w niebywale krótkim czasie nawiązuje się pewna swoista intymność a aura jest bardzo intensywna, więc przepływ energii szybki i odczuwalny. Starajmy się panować nad sobą, własnymi emocjami, generując jednocześnie tylko te najlepsze.

Podsumowując… Zawsze pamiętam, że przede wszystkim jestem człowiekiem. Jeśli oczekuję szacunku, sam najpierw go okazuję.

Powodzenia!

Arcadius

http://www.facebook.com/arcadiusmauritzpl

Muszę wyznać publicznie, że jako matka tych warsztatów mam swoją ulubioną grupę – moi oni ukochani! –  grupa wrześniowa.

Złodziejewo ma to szczęście, że przyciąga ludzi niezwykłych, wrażliwych, szukających po świecie ciepła i wartości. Prawie bez wyjątku są to ludzie, których chce się poznać bliżej i przy sobie zatrzymać. Czasami jednak zbyt wiele łakoci powoduje mdłości, zbyt wiele przypraw w potrawie czyni ją niestrawną lub zbyt łatwo strawną ;). Grupa ludzi to mieszanka charakterów, ambicji, potrzeb, kompleksów, energii. Czasem nadmiar ambicji i indywidualizmu powoduje przekroczenie granicy zdrowej konkurencji i grupa staje się zaborcza, wtedy Złodziejewo zamienia się pole boju o najlepsze ujęcia, a bywa tak, że tydzień w Jasminum jest odpoczynkiem ludzi nieznających się wcześniej, a uwielbiających być razem i oddawać się wspólnej pasji. Wtedy dobry duch unosi się w powietrzu i otula aurą spokoju i bezpieczeństwa stare zniszczone mury.

Tydzień z cudną grupą rozpoczęliśmy tradycyjnie ogniskiem, ale niestety dokumentacja zdjęciowa z tego wydarzenia nie zachowała się.

Pierwszego dnia plener fotograficzny poprowadził Jacek Batkowski (z zapleczem w postaci mej osoby). Pozowała Alicja Błachowicz, przyoblekając kreacje Dominiki Jurkiewicz (naszej podniebnej mistrzyni).

Wieczorem swoje portrety z podróży, reportaż o kushti i inne cuda z wielkiego świata pokazał nam Bartek Sobanek i okrasił to barwnymi opowieściami wspartymi ogromną wiedzą merytoryczną.

Kolejny dzień poświęcony był na strobing. Bartek rano wyciągnął ekipę przed pałac i opowiadał, jak błyskać, by osiągać zamierzone efekty w warunkach upierdliwego światła. Pozował nasz kameleon – Paranoja.

Kolejnego dnia przewodnikiem stada był nasz myśliciel Artur Frankowski, który najpierw podczas spotkania teoretycznego zwrócił uwagę, jak wielką wagę w fotografii odgrywa kompozycja w kadrze – nie tylko elementów, ale także, a może przede wszystkim kompozycja świateł i cieni. Tego dnia uczestnicy mieli obowiązek myśleć i widzieć monochromatycznie.

Następnego dnia uczestnicy pod przewodnictwem Izy Urbaniak mieli opowiedzieć historię (większość zdjęć z tego dnia znajdziecie tu). Muszę przyznać, byłam z nich bardzo dumna…

A wieczorem… znów trafiły się nam urodziny!

Przedostatni dzień to czary-mary Marka. Czyli o tworzeniu czegoś z niczego. Pozowała szalona Monika Butryn.

Dzień pełen wrażeń i niespodzianek zakończył się późno w nocy ogniskiem przy akompaniamencie gitary po wieczornych zajęciach z cyfrowej obróbki zdjęć poprowadzonych przez Karola Kalinowskiego.

A na deser przyjechał do Złodziejewa z Berlina Gregor Laubsch. Pozowała Ola Hapka.

…no i pojechali…, ale zostawili mnóstwo dobrej energii i w Złodziejewie, i w moim sercu… Wybaczcie, że mam dla Was mniej czasu, niż bym chciała.

Prawie wszystkie zdjęcia wykonał Artur Frankowski – dobry duszku – dziękuję Ci bardzo i ściskam mocno.

Cudną grupę wirtualnie także, tak gorąco jak tylko umiem – tęsknię czasem za Wami…

Do zobaczenia w Złodziejewie! ]]> https://warsztatywzlodziejewie.pl/nasze-wspomnienia/niezapominajki/tylko-raz-na-milion-lat/feed/ 4 https://warsztatywzlodziejewie.pl/nasze-wspomnienia/niezapominajki/pomiedzy-slowami-a-ich-brakiem/ https://warsztatywzlodziejewie.pl/nasze-wspomnienia/niezapominajki/pomiedzy-slowami-a-ich-brakiem/#comments Fri, 28 Oct 2011 08:16:36 +0000 http://www.warsztatywzlodziejewie.pl/?p=4423 Marcelina Oczkowska

Gdy rozmawiam z większością fotografów, których szanuję, okazuje się, że biorą oni w ręce aparat i urzeczywistniają swoje wizje w małej czarnej puszce przez szkiełko głównie dlatego, że słowa przestały im wystarczać. Tak jak i mi kiedyś…

No bo jak wyrazić setki kłębiących się myśli w okamgnieniu? W czasach, kiedy mamy tylko okamgnienie na to, by wyrazić, co czujemy… Trudno jest zatrzymać się w tym pędzie, niebezpieczeństwem jest wysiąść, (zwalniają tylko szaleńcy i słabi). Do tego samego pociągu już nie wsiądziesz – nie zmieścisz się, spóźnisz… Wciąż coś nam umyka. Gonitwa, gonitwa, gonitwa. Wyścig pomysłów, wyścig myśli, wyścig małych siejących grozę (ale uśmiechniętych) gryzoni. …Obrazy, obrazki, fotki, foteczki…. Zewsząd atakują nas obrazki uśmiechniętych roznegliżowanych ładnych pań zachęcających nas do czegoś, czegokolwiek. Kolejny wyścig, by zdobyć coś i mieć. By zatrzymać młodość, bo przecież stare niemodne. Nawet starych ludzi, jako coś niewygodnego, wyrzuca się do bezterminowej poczekalni. Nawet „stare” żony należy wymieniać. Kult młodości. Co drugi naukowiec, nauczyciel akademicki ma swą nowiutką żoną – obecną lub byłą studentką.

Ranimy, porzucamy. A przecież znamy ból, więc dlaczego to robimy? Każdy chce żyć godnie. A każdy rani. I goni, biegnie z rozpostartymi łokciami. Mutacja szczura i sępa szuka nowości… i ładnych obrazków. Już coraz mniej myśli, coraz mniej czyta. Wracamy do piktogramów. Reklamy, bilboardy to dla mnie znaki ostrzegawcze tych czasów. To one determinują nasze życie. Dlatego nie mam telewizora. W mieście zamykam oczy. Widzę tam głównie szarych ludzi. Pewnie dlatego, jak przystało na nostalgika, zawsze szukałam innych światów. Może między innymi dlatego Złodziejewo owiewa duch minionych wieków, bo jak przewrotnie poprzez swój najnowszy film wykładał Woody Allen: ludzie żyjący przeszłością uważają, że byliby szczęśliwsi, gdyby urodzili się w odległej przeszłości, w „złotym wieku”, który dla każdego jest czymś innym. „Nostalgia to represja bolesnej teraźniejszości”.

Wielkim szczęściem Złodziejewa jest niezaprzeczalny fakt, że przyciąga ono ludzi, wrażliwych, którzy szukają innego świata – tego wgłębi siebie. Potrafią zatrzymać się – popatrzeć i zobaczyć, słuchać i usłyszeć. Jest jakaś magia w tym miejscu, która spina klimatycznie zdjęcia, tak różne od siebie, a jednak w czymś spójne. Wyselekcjonowane modelki, które poza pięknymi buziami i ciałami mają dusze, pomagają uczestnikom opowiadać historie stare jak świat…

Zapraszam do obejrzenia zdjęć, które powstały głównie na zajęciach z Izą Urbaniak, kiedy to uczestnicy mają za zadanie stworzyć serię lub tryptyk, a także na zajęciach z Andrzejem Frankowskim i Kasią Gębarowską.

Wasza Złodziejka

Między 7-14 października 2011 odbyła się kolejna edycja warsztatów „Wiele dróg – jedna pasja” w Złodziejewie, które właśnie obchodziły urodziny! „Kamea -zamiast tortu” czyli nowe logo zdobi uroczy profil autorki – Marceliny Oczkowskiej Tym razem Keit i Voltrik przywołały w złodziejewskim parku jesienną wiedźminkę Dzięki zaangażowanemu wsparciu Andrzeja i Artura Frankowskich, modły i egzorcyzmy odprawiane nad ogniskiem poskutkowały, zapewniając nam przychylność niebios i czeluści piekielnych. W niniejszym odcinku trochę o kiełbasie wyborczej, trochę o pozowaniu z grą na flecie i z galaktyką na dobranoc, bowiem zagościwszy nieco dłużej, wysłuchaliśmy z zapartym tchem wieczornej prelekcji Marka Nikodema, którego niezwykłych opowieści o kosmosie długo nie zapomnimy.

 

seria LA CATRINA, fot. Keit

Dark cabaret, jako splot makabreski z pięknem i barwą występuje w pracach KEIT od początku autorskiej przygody ze stylizacjami portretu „coś z niczego”, tworząc swoistą kolekcję fantasy danse macabre.

Przedsmak sesji –

Nasza złodziejewska wiedźminka, w koronie z liści uplecionej przez Anię

Voltrik, fot. Piotrek, edit: Keit

 

 

Nachuchawszy…

 

 

 

fot.Keit

 

 

Zanim jednak przenieśliśmy się do mitycznego ogrodu naszej egzotycznej jesieni…

Jako niezastąpiona rozgrzewka, ćwiczenie pobudzające nie tylko wszystkie członki, ale przede wszystkim abstrakcyjne myślenie i wrażliwość na koordynację wielu wymiarów powstawania fotografii

Tradycyjnie, Keit udostępniła rekwizyty, które wykorzystuje w swoich pracach na co dzień.

 

 

fot. Piotrek

Najlepsze są proste rozwiązania, choć niełatwo na nie wpaść

Tatuaż Sylwka i spontaniczna wariacja Keit (może nie szogun, ale też wciąga)

Kasia z powiewem Wenecji…

…wyjaśnia cuda światła, co Kasia podda dokładnej animacji.. weryfikacji

[antygrawitacja uszczęśliwia]  

 

fot. Sylwek Z.

 

 

Piotr gęstwinny…

Co, a raczej kogo jeszcze znajdziemy w krzakach?

 

Dzieci z dworca zoo w wykonaniu Złodziejki i Fetisha   

 

fot. Piotrek

 

 

Backstage z Voltrikiem

 

 

 

 

nachuchawszy…

(leżąc też można ciężko pracować)

 

 

 

 

 

Piotrek, fot. Keit

 

 

Sławek, fot. Piotrek

fot. Sylwek Z.

fot. Kasia, edit Keit

fot. Ania W., edit: Keit

Plug&Play

..Ćwiczcie dziewczyny, bo nie znacie dnia ani godziny

Pocałunek maski – Gildia Masek lubi to i prosimy o info, kto aranżował

fot. Piotrek

I jeszcze kilka pamiątek…

Artur, uważaj na nóż!

fot. Piotrek

 

 

na koniec Start

„Buszujący w gwiazdach”: fot. Andrzej Frankowski, źródło: pl foto

Dziękujemy za niezwykłą refleksję oraz inspirujący czas, życzymy Markowi i jego przyjaciołom międzygalakycznych sukcesów w zdobywaniu kosmosu!

Marcelina Oczkowska: Z Markiem Nikodemem w kosmos

Keit z urodzinowym kubkiem obiektywem (dzięki M.! )

Dziękujemy wszystkim za pozytywną energię i wspólnie spędzony czas

Keit

Zajęcia Kasi zaplanowane są jako te, które uświadamiają, czym jest styl w fotografii. Uczą, że nawet konsekwencja w popełnianiu błędu może określić styl i stać się jego wyznacznikiem. Uczestnicy na tych zajęciach zostają zapoznani m. in. ze sposobem widzenia świata Sarah Moon. Zajęcia te mają pobudzić do kreatywnego myślenia, do poszukiwań, których zasadą, jest brak zasad, czy może raczej łamanie kanonów.

Zdjęcia Jarka powstały podczas sławnego (haniebnego;) ekscesu uczestników, zmęczonych już edukacją, którzy po kilku godzinach zajęć spakowali się w auto i pojechali do miasteczka na pizzę :D.

Jarek został. I chwała mu za to. Jestem zauroczona jego zdjęciami. Odważnie zrobił coś zupełnie innego i udowodnił, że nasz cel – pokazanie drogi – może zaowocować pobudzeniem kreatywnego myślenia o sobie i o swojej fotografii, zmusić do poszukiwania siebie i nie klonowania pomysłów prowadzącego, czy innych uczestników. W przyszłości zachęcam wszystkich do skupienia, myślenia, podróży w głąb siebie.

Mamy jedną pasję, ale dróg jest wiele… Nie zapominajcie o tym i nie przyjeżdżajcie tu, licząc na to, że ktoś zrobi za Was zdjęcie, a Wy naciśniecie tylko spust i podpiszecie się pod nim. Warsztaty w Złodziejewie „Wiele dróg – jedna pasja”  to nie polowanie na dobre ujęcie, a wrzucenie w swoisty klimat magicznego miejsca i pokazanie stylów – od Was zależy, co z tym zrobicie. Nie jesteśmy dyktatorami, którzy narzucają swój punkt widzenia i o tym piszą niemalże wszyscy absolwenci Złodziejewa po warsztatach, choćby w referencjach.

Żeby nie szukać dowodów daleko, Jarek w mailu, w którym przysłał mi swoje zdjęcia napisał: „(…) a w ogóle to chciałem jeszcze napisać, że sam w sobie widzę różnicę w postrzeganiu świata fotograficznego przed tygodniem w Złodziejewie i po…
wydaje mi się, że mam większą świadomość panowania nad kadrem…
żeby jeszcze przełożyć to na prawdziwe panowanie nad kadrem, to już będzie dobrze :-)”.

Tak na szybko, na sucho, zapraszam na owoce z tego dnia Jarka. Jako modelka w poszukiwaniu analogii w kształtach posłużyła nasza Paranoja, jedna z najbardziej obfoconych i pożądanych modelek w Polsce, i tu kolejny dowód – da się inaczej, nawet jeśli modelka jest mocno osadzona w pewnym klimacie. Brawa dla Parani – ona także świetnie odegrała swoją rolę. Ważne jest i tworzywo, i twórca ;).

Do zobaczenia w Złodziejewie!

Wasza Złodziejka

Myślę o tym jak znalazłem się u Złodziejki, Pani na Jasminowym Pałacu, Duszy artystycznej.

Pomysł na warsztaty jest genialny. To miejsce działa na mnie swoją magią. Są ludzie, których traktuję jako autorytety w tym co mnie pasjonuje. Zdobywam od nich ich cząstkę. Kradnę.

Przyjechałem TU licząc na COŚ. Złodziejewo to moja TERAPIA, szczególnie w tym październikowym tygodniu, który budzi wiele wspomnień… Pomysł na mnie na najbliższy czas. Myślę, na lata. To jest tak jakbym trafił do jakiejś
Świątyni Wyznawców Światła. Nowi Iluminaci.

Nikt nie mówi o technice, choć ona przewija się po drodze, ale mówi o swojej FILOZOFII. A ja znajduję się gdzieś pomiędzy. Wezmę COŚ od każdego i przemienię w COŚ mojego. Złodziejka, Artur, KEIT, Fetish, Arcadius, Gregor.
I też Procyon, którego zdjęcia z astrofotografii przenoszą nas gdzieś poza wymiar naszego Świata, bliżej Boga. Bliżej Stworzenia. Miałem w ręku materię sprzed 4,5 miliarda lat, która przyleciała przez PRZYPADEK na Ziemię z KOSMOSU. Dualizm korpuskularno-falowy światła. Ciepło ogniska, które płonęło konsekwentnie każdego dnia, bo żar wielki tlił się w duszach poszukujących. A nasza ekipa DZIEWIĘCIORGA WSPANIAŁYCH pewnie na wieki zapisze się wyjątkowym zgraniem i wykorzystaniem czasu do maksimum, także na… pizzę

I spotykam wspaniałych ludzi, życzliwych dla mnie w tym co robię. Także modelki, osobowości, które wyrażają się na fotografii poprzez mowę ciała, grę teatralną, ale też przedstawienie dotyku Światła. A poza planem bardzo miłe osoby, z którymi można po prostu rozmawiać. Albo tylko szybko zjeść wspólnie obiad i wymienić się uśmiechami.

Chcę TU wracać, bo się TU dobrze czuję!

Powyższe zdjęcia są dla mnie podróżą wgłąb siebie, wgłąb duszy kobiety, są pełne tajemnicy i oniryzmu. Paulina jak w somnambulicznym śnie jest po trosze rzeczywista, po trosze odrealniona; jawna i senna; matowa, ale z wewnętrznym światłem. Te zdjęcia to wiele historii o jednej kobiecie: pełnej zmysłowości i tajemnicy. Być może najodpowiedniejszym podsumowaniem tychże ilustracji będą słowa samej Sary Moon: „Często mówię sobie: chcę zrobić zdjęcie, na którym nic się nie dzieje. Ale żeby mogło się nic nie dziać – jakieś działanie musi to rozpocząć”….

Dziękuję bardzo uczestnikom za kreatywność, otwartość na „nowe”,  za tę przygodę i jej owoce.

Do zobaczenia w Złodziejewie!