Cudowne chwile w cudownym miejscu z cudownymi ludzmi połączonymi wspólną pasją. Dla mnie matki Polki trójki dzieci, oderwanej na 7 dni od szarej rzeczywistości, warsztaty były wspaniałym, niezapomnianym przeżyciem.
» więcej

Fantastyczni fotografowie kolejno odkrywali przed nami magię i tajniki fotografii. Kazdy z nich coś we mnie zaszczepił, czułam od nich autentyczną chęć przekazania nam jak najwięcej, żadne pytanie nie zostało bez odpowiedzi. Mocno ujął mnie ich spokój i ciepło, a pozytywna energia była tak silna, że aż wręcz widzialna.

Trafiłam na fantastycznych ludzi (uczestników warsztatów), także dzięki którym ten tydzień był taki wspaniały i niezapomniany. Chciałabym im bardzo serdecznie podziękować………

Nie moge nie wspomnieć o sprawczyni tego dobrego – Marcelinie, osobie z jednej strony chłodnej, opanowanej, profesjonalnej, ogarniającej wzorowo wszystko i wszystkich, a z drugiej strony bardzo ciepłej, również z aurą pozytywnej energii. Jej cenne, czasem surowe wskazówki, jako świetnego fotografa, podczas wieczornego omawiania fotek, mocno zapadły mi w pamięci.

Dziękuję za ten czas…….. spotykamy się 29 lipca…….

« ukryj

Na stronę Marcelinki trafiłem przypadkiem na forum Canona. Bylem pod takim wielkim wrażeniem zdjęć uczestników warsztatów u Złodziejki, że bez zastanowienia zapisałem się. Potem jednak przyszła refleksja i w zasadzie, aż do przyjazdu do Zalesia pukałem się w głowę, że to zrobiłem. Ja i taka artystyczna „mekka” ? Na miejscu spotkało mnie jednak tyle życzliwości i pomocy ze strony wszystkich naszych wspaniałych „profesorów”, że moje obawy szybko znikły.

Marcelinka potrafiła stworzyć tak wspaniała atmosferę ( chociaz udaje taką groźną ), że zapomina się o wszystkich problemach i kłopotach. W głowie pozostaje tylko dużo, dużo miejsca na fotografię.
» więcej

Uważam, że te warsztaty uwierają umysł na życie, pozwalają inaczej spojrzeć na wiele spraw, otworzyć sie na ludzi. Także, moje umiejętności warsztatowe dokonały wielkiego skoku jakościowego  Mnogość rad udzielanych przez wszystkich prowadzących w trakcie wykonywania zdjęć jest po prostu nieoceniona. Takiej wiedzy nie da się zdobyć z żadnej książki. Do tego wspaniała grupa współtowarzyszy warsztatowych, niezwykłych indywidualności, na które jednak zawsze można było liczyć. A ponadto wspaniała kuchnię ( barszcz ukraiński i omlety z truskawkami to było mistrzostwo świata ), przytulne pokoje w agroturystyce i niezapomniane rozmowy przy ognisku do białego rana. Takie są złodziejewskie warsztaty.

I za to wszystko Marcelinko wielkie, wielkie dzięki. A teraz niestety musiałem wrócić do szarej rzeczywistości. Dobrze, że głowa pełna marzeń i nowych pomysłów i wielkiej nadziei na ponowny powrót do krainy baśni w Zalesiu.

« ukryj

Rafał Dąbrowski, 35 lat
Warszawa, bezrobotny

Już kiedyś napisano: „Veni , Vidi , Vici”

Dlaczego Złodziejewo? – Odpowiedź jest banalnie prosta.  – Nie ma lepszych Warsztatów Fotograficznych w Polsce, mówię to z pełna  odpowiedzialnością. Atmosfera, miejsce, Ludzie – wszystko to składa się na Klimat, jaki tam jest.
» więcej

Nowe czasy przyniosły nie tylko konsumpcjonizm w sferze życia, ale też zataczając szeroki łuk sięgnęły po wszelkie przejawy bycia człowiekiem. Bo przecież na przetwarzaniu się nie kończy. Stanowienie o sobie samym to przede wszystkim świadomość, że ma się wpływ na otoczenie, podprogowe pragnienie manipulacji ludzkim anturażem by ten zaś realizował potulnie nasze mniejsze i większe potrzeby, otwierał kolejne drzwi, zasłuchiwał się w tym co mamy do powiedzenia…

Przestrzeń twórcza zdając się być pojęciem abstrakcyjnym i niejako zbędnym dla wielu z nas, wypływa z konglomeratu umysłu i serca, dając powód by istnieć nie tylko fizycznie. Metafizyka ociera się o magię, czarodziejstwo i pomieszanie zmysłów, za co w dawnych czasach przysługiwał jedynie stos. Dziś jednak zamyka się powyższą odmienność, która w zasadzie nie jest niczym innym jak wyższą wrażliwością, w pojęcie oryginalności lub ekstrawagancji. W pewnym sensie jest to ujma. Jednakże spłycanie tej rzadkiej umiejętności budowania emocjonalnej interakcji z każdym ciałem i duchem tego świata, dostrzegania symetrii tam gdzie zaczyna się chaos, układanie porządku od nowa podług energetycznych impulsów olśnienia, przewrotnie pozwala na wolność; ciche przyzwolenie dla własnych demonów. Tam gdzie człowiek tworzy nową jakość; tam gdzie szuka ujścia dla swoich emocji, zaczyna się magia, przygoda i miłość. A uczucia te jak nic innego żyją w szeptanym zaklęciu, że nie ma nic piękniejszego od bycia człowiekiem.

Fotografia stała się dla mnie przywilejem do bycia Innym. Fotografia wyzwoliła we mnie zdolności, którym było brak kierunku i ścieżki. Opatuliła mnie wełnianym swetrem zaufania do jednostki, swobody otwierania umysłu jak okna w wilgotny, wiosenny dzień. Przestrzenią i powietrzem stało się patrzenie, ale nie po to, by porywać, przywłaszczać, trawić i wypluwać. Stało się rytuałem przyjmowania tego co estetyczne i „czyjeś” na własny użytek, drogą pięknego wyjątku, prezentu, królewskiej pożyczki; budowania piękna w ramach własnego przekrzywionego świata, z transparentnych cegieł tożsamości i cech otaczających mnie ludzi.

Wiarę we własne siły twórcze buduję na założeniu, że obraz jest lustrem miłości do człowieka i jego piękna, jedyną prawdą zaś elektryka relacji dwojga ludzi budujących proces powstania. Nigdy na odwrót. By sięgnąć po ten spokój, trzeba nieco przewrotnie, być jak mały bóg. Spojrzeć na ludzi wokół nieco z góry, ale z ciepłem w dłoniach, wskazówką, uśmiechem, szacunkiem i otwartością. Jedyne strapienie jakie bóg mógłby mieć to nieśmiałe podejrzenie, że to co stworzył jest tak niezmierzone i przepastne, że dawno już wymknęło się spod jego oka. Ale przecież miłość to odwaga, by żyć i pozwalać żyć. A każdy przejaw kreowania we mnie, Tobie, was… to nic innego jak dowód na to, że żyć musimy i chcemy.

A chcieć to móc.

Mauritz