.

Ekrany niestety nas zamykają w hermetycznym i niezbyt przyjaznym świecie. Tak, wiem, czytacie to na ekranie, ale przeczytawszy to, pomyślcie, czy nie chcielibyście znaleźć się w takim miejscu, jakie widzicie na zdjęciach, wśród ludzi z taką energią – EMANUJĄCYCH SZCZĘŚCIEM, poczuć PRAWDZIWE EMOCJE, zamknąć je w KADRZE i puszczać dalej w świat.

Fotografia to MOMENTY, które dobrze złapane, przetrwają wieki. Bo to co prawdziwe, zawsze przetrwa próbę czasu.

Jeśli tak, zapraszamy do nas. Poczujecie klimat wiejskiego pałacu, pojecie smacznie, wyśpicie się wśród antyków. Pobędziecie wśród pasjonatów takich jak Wy. Zrobicie zdjęcia w kościele, w salonie w pałacu podczas przygotowań, oraz w plenerze: w parku, XIXwiecznej gorzelni lub innym zaczarowanym miejscu. 

A potem pełni nowych wrażeń, naładowani pozytywną energią, wrócicie do Waszych domów, dzielić się nią i mnożąc ją.

Tak jak Dagmara, której dziękuję za to, że jej się chciało pokonać do nas taką drogę, za jej oko, za jej wrażliwość. Trzymam kciuki za Ciebie

Fotografowała: Dagmara Zięba

Pozowali: Izabela i Paweł

Opieka: Karol Kalinowski

PRZYGOTOWANIA

CEREMONIA

PLENER

Do zobaczenia w Złodziejewie 

Sądziłam, że to stateczny emigrant ma zamiar przyjechać rozerwać się artystycznie na wsi i poszerzyć horyzonty, a okazało się, że Andrzej to wielki pasjonat, doświadczony fotograf z duszą młodzieńca.

Podczas sesji w upalnym wakacyjnym dniu chłodził wszystkich wiatrakami drona i roztaczał wokół dobrą energię, przy okazji popełniając bogaty reportaż, który prezentuję Wam w nieco okrojonej wersji.

PRZYGOTOWANIA

CEREMONIA

PLENER

Powstał on na czerwcowych warsztatach fotografii ślubnej, oczywiście pod okiem naszego Karola Kalinowskiego.

.

Wiem, że niejednokrotnie reportaże powstałe w Złodziejewie, które możecie po weryfikacji prezentować w sieci w celu pochwalenia się swoim dorobiem, stawały się trampoliną do podpisanych umów i przekonywały przyszłe młode pary, że to Was warto wybrać na fotografa ślubnego – fotografa towarzyszącego w jednym z najważniejszych i najpiękniejszych dni ww życiu.

Serdecznie zapraszamy do nas po wiedzę oraz doświadczenie i mocno trzymamy kciuki, by każdemu udało się stworzyć tak piękne kadry, jak Wojtkowi, któremu serdecznie gratuluję.

A za Was wszystkich, za Wasz rozwój, mocno trzymam kciuki.

Fotografował: Wojciech Wiśniewski

Pozowali: Anastazja i Marek

Opieka: Karol Kalinowski

PRZYGOTOWANIA

CEREMONIA

PLENER

.

Grupa podczas tych jesiennych warsztatów fotografii ślubnej była tak liczna, jak zwykle – czyli kilkanaście osób, bodajże 14, a mimo to sami zobaczcie, jak wiele pięknych kadrów zrobiła Autorka, aż mi samej byłoby trudno wybrać, które pokazać. Czyli, jak to zwykle bywa – złej baletnicy rąbek u spódnicy.

Ale wracając do ilości: zawsze powtarzam, że niewarte pokazywać wielu podobnych do siebie ujęć, ponieważ można zanudzić odbiorcę, porównuję to zwykle do opisów przyrody w „Nad Niemnem”, które nie znajdowały zbyt wielu koneserów tych pięknych opisów, którzy by nie przewijali tychże stron, podobnie jest ze zdjęciami – odbiorcę trzeba zaintrygować, wciągnąć w historię i o tym, jak to robić na warsztatach opowiada nasz niezastąpiony Karol Kalinowski.

.

Zatem zapraszam do tego reportażu, który pokazuje w całości z ww powodów, ale szczerze zalecam w pracy fotografa nie większy minimalizm .

PRZYGOTOWANIA

CEREMONIA

PLENER

.

Przed Wami kolejny jesienny reportaż ślubny/

Fotografowała: Ewelina Gospodarczyk

Para młoda: Anastazja i Marek

Sukienki użyczyła: Maryla Walkowska

Opieka: Karol Kalinowski

PRZYGOTOWANIA

CEREMONIA

PLENER

Podobnie jak śluby zresztą.

Trudno odwołać warsztaty ze względu na pogodę podobnie, jak trudno byłoby odwołać ślub. Troszkę więcej elastyczności daje plener, ale przy napiętym grafiku i to może nastręczać wiele trudności.

Zatem na naszych warsztatach staramy się pokazać nie tylko jak zrobić zdjęcia ślubne w pięknych okoliczność przyrody, ale także jak radzić sobie w trudnych warunkach. Może ten reportaż (poza końcowymi zdjęciami) nie jest idealnym przykładem, bo pomimo października pogoda była wymarzona, para młoda piękna (jak wszystkie zresztą nasze pary młode), ale pokazuje nasz tryb nauki, to, jak uczymy robić zdjęcia bez błyskania i doświetlania w kościele i myślę, że jest dla Was dobrym zaproszeniem na kolejne edycje warsztatów ślubnych w Złodziejewie zimą, wiosną, latem czy jesienią.

fotografowała: Dorota Wydra

para młoda: Anastazja i Marek

suknię użyczyła: Maryla Walkowska

opieka: Karol Kalinowski

PRZYGOTOWANIA

PLENER

.

W zestawieniu reportaży ślubnych powoli odsłania się przed Wami cały wachlarz kolorów wszystkich pór roku. Tym razem z radością pokazuję sesje zrealizowane przepiękną złoto-czerwoną jesienią.

Gratuluję Dorocie refleksu, czułego oka i dobrego smaku. 

.

Para młoda: Anastazja i Marek

Suknię użyczyła: Maryla Walkowska

Opiekował się grupą jak zawsze: Karol Kalinowski

PRZYGOTOWANIA

CEREMONIA

PLENER

.

Ostatnio, po 2 i 3 października zostaliśmy wprost zalani cudownymi kadrami po warsztatach z Beatą Banach, na których było 16 osób, na wrześniowych warsztatach ślubnych, które były tydzień wcześniej, osób było 15, a Malwina stworzyła jeden z lepszych reportaży, jakie w ostatnich miesiącach dostałam. I co?: Da się? – No da się! Okazuje się, że ilość osób nie jest żadną przeszkodą w tworzeniu, a kto wie, może wyzwala to dodatkową energię, tak potrzebną w procesie tworzenia i mnoży ją przez ilość uczestników…

.

Pokazałam Wam kiedyś tu na blogu 2 reportaże  ślubne : Przemka i Patryka, które powstały w grupie 16osobowej, i też o podobnej porze roku, kiedy liście zaczynały się przebarwiać jesiennie . Więc może i po części sekretem jest magia jesieni.

.

Nie, nie bójcie się, że teraz będziemy iść na ilość nie jakość , nasz  Karol Kalinowski i osoby uczestniczące w tworzeniu Warsztatów w Złodziejewie i ich idei zawsze są przygotowani i stają na wysokości wyznaczonego im zadania. Wiadomo, czasem pewnie popełniamy błędy, jak każdy, ale zawsze się staramy i zawsze myślimy przede wszystkim o Uczestnikach. To Wasz sukces, i rozwój najbardziej leży nam na sercu . Być może dlatego nasze warsztaty nieustannie cieszą się powodzeniem. Warto wspomnieć, że nasz Prowadzący z powodzeniem pracuje jako fotograf ślubny, dlatego nasze warsztaty nigdy nie będą czystą teorią, a przede wszystkim dzieleniem się doświadczeniem – zarówno w praktyce, jak i teorii. 

.

Gratuluję Malwinie świetnych zdjęć, życzę wielu zadowolonych klientów i pięknej fotograficznej drogi

.

Na sesji wystąpili Anastazja i Marek, którzy jako para młoda debiutowali na naszych warsztatach i tak bardzo weszli w rolę i tak im się to spodobało, że niedawno powiedzieli sobie TAK – Kochani, życzymy Wam niegasnącej miłości, byście zawsze tak pięknie na siebie patrzyli i się wspierali – Państwo Malinowscy

.

Sukienkę użyczyła nam Maryla Walkowska.

.

A Was zapraszam do Złodziejewa i do popełniania kadrów pełnych nastroju i miłości…  

PRZYGOTOWANIA

CEREMONIA

PLENER

Bardzo lubimy takie motywatory – bo to że my motywujemy Was, motywuje nas do dalszego działania i rozwoju. I tak właśnie energia krąży

Oto reportaż Emila z invitemestudio.pl z sierpnia 2019 roku.

Fotografował: Emil Piaścik  z  invitemestudio.pl

pozowali: Ola i Marcin

wizaż: Daria Berendt

prowadzenie: Karol Kalinowski ze świetliste.pl

A co?! Do i dla nas warto przmierzać świat, bo my zawsze staramy się Wam odwdzięczyć wszystkim, co u nas najlepsze

fotografowała: Pattie Fellowes

pozowali: Daria i Michał

wizaż: Małgorzata Klonecka

prowadzenie: Karol Kalinowski ze swietliste.pl

Ostatnie wpisy na blogu poczyniłam, byście mogli zobaczyć, jak fotografuje się u nas na warsztatach ślubnych?

Na naszym fan page’u dzieliłam się z Wami już 2 lata temu kadrami tymi kadrami i opisałam pewną historią  :

6 października, piękna pogoda, liście zaczynają się przebarwiać jesiennie , świeci słonko, wykonałam większość swojej pracy – doprowadziłam do skutku kolejną edycję warsztatów ślubnych: Uczestnicy w komplecie z pełnymi brzuszkami siedzą w ciepłym salonie szarym naszego pałacu, słuchają wykładów zawsze doskonale przygotowanego, dzielącego się z pasją wiedzą Karol Kalinowski i przygotowują się do praktyki z Młodą Parą, która już przygotowana przez wizażystkę przebiera się w uroczyste stroje, kwiaty stoją w wazonie, w kościele już na nas czekają, w garnkach już wesoło bombluje obiadek, więc postanowiłam w nagrodę chwilę się zresetować…

Zabrałam córeczkę nad wodę, patrzę na spławik, odpoczywam, …”piiip piiip”, telefon, wiadomość: „w takich warunkach nie da się robić zdjęć!”, zła organizacja, tłok, tłum, źle wszystko… Myślę sobie: „zawsze się dało, dlaczego teraz się nie da(?!)”, przecież to któryś rok naszych działań, mnóstwo gości, co tydzień warsztaty, co się stało, no może coś… pytam… „…”, no za duża grupa, źle, źle, źle. do tego argument, że ja nie przyjmuję argumentów… no tak, to częste. tłumaczę, że nigdy jeszcze tak nie było, bym nie dostała zdjęć z warsztatów – każde warsztaty ślubne to setki całkiem udanych kadrów. No w głębi duszy myślę sobie, może tym razem faktycznie COŚ zawaliliśmy , wracam, rozmawiam z Karolem, wszystko było jak zawsze…

Kilka dni później zaczynają spływać do mnie zdjęcia. Nie od jednej osoby, nie od 3, od wielu. W końcu dostaję paczkę od Patryk Pawłowski  i Przemysław Walasik  – znakomity, spójny reportaż złożony z kilkudziesięciu  pięknych zdjęć: portrety, plany ogólne, detale, piękny kościół, reportaż, którego nie powstydziłby się fotograf z górnej półki….. uffff, czyli dało się. Znów daliśmy radę

Kochani, zapraszam Was do tego wpisu. Zobaczcie te zdjęcia. Wiem, że to częste, kiedy stajemy w obliczu własnych słabości, własnej niemożności szukamy winnych. Rzadko, ale jednak czasami tak, spotykam się z zarzutami, że coś zorganizowałam źle, że za dużo ludzi, że modele naburmuszeni, że prowadzący za mało zaangażowany. Być może czasami popełniamy jakieś błędy, jesteśmy tylko ludźmi, mimo że staramy się w Złodziejewie dawać 200% normy, ale to od Was – naszych gości bardzo dużo zależy: od Waszej energii, nastawienia, kultury osobistej, szacunku do siebie nawzajem… 

Te zdjęcia Patryka, jak i Przemka, które powstały w grupie 16osobowej są najlepszym dowodem, że zawsze się da! To zależy od Was! My dajemy wszelkie składniki, by to umożliwić: trenera, piękny salon, piękny kościół, piekną i zakochaną w sobie młodą parę… Zaiste jest to biorąc pod uwagę całość i spójność chyba najlepszy reportaż, jaki powstał na warsztatach ślubnych, a nasze warsztaty skończyła już niejedna (dziś) sława, ale świetnych zdjęć ślubnych powstała już u nas MASA. Zawsze jest ku temu szansa i okazja… Wszystko zależy od Was… Wykorzystujcie tę okazję. To dla nas największa satysfakcja – Wasz rozwój, Wasze sukcesy. I tego Wam życzę!

Jestem z Was tak bardzo dumna… i tak bardzo się cieszę, że nasze warsztaty są okazją nie tylko do nauki, ale do popełniania tak pięknych, pełnych nastroju i miłości kadrów…

PRZYGOTOWANIA

CEREMONIA

PLENER

fotografował: Patryk Pawłowski

pozowali: Daria i Michał

wizaż: Małgorzata Klonecka

prowadzenie: Karol Kalinowski ze swietliste.pl

Muszę przyznać, że to wizualnie moja ulubiona pora roku w naszym parku (jeśli miałabym kierować się wrażeniami słuchowymi to byłaby to wiosna, bo nie wyobrażacie sobie, jak pięknie wówczas śpiewają ptaszki u nas ) – feria barw poraża zmysły, a zasadzona przeze mnie lata temu ściana winobluszczu odwdzięcza się setkami jesiennych kolorów…

PRZYGOTOWANIA

CEREMONIA

PLENER

fotografowała: Patrycja Zamiara

pozowali: Agata Rybicka i Filip Lechowicz

wizaż: Daria Berendt

prowadzenie: Karol Kalinowski ze swietliste.pl

W dobrym miejscu, w dobrym towarzystwie da się wszystko! Nawet w sporej grupce pasjonatów – zawsze podkreślam: wszystko zależy od Was, a także od kultury innych uczestników w grupie.

Tym razem reportaż Mateusza Wójcika z grudnia  2019 roku.

PRZYGOTOWANIA

CEREMONIA

Zawsze na naszych warsztatach fotografii ślubnej zabieramy Was do pięknego barokowego kościoła oddalonego od nas o 6 km.

Bardzo rzadko, ale czasami zdarza się, że nasze warsztaty połączone są z możliwością zdobycia legitymacji – zaświadczenia z Kurii biskupiej dla operatorów uroczystości sakralnych. Takie właśnie były te grudniowe warsztaty ww 2019. Ślub był w całości inscenizowany – opiekował się grupą fotograf i 2 księży – jeden „celebrował” uroczystość, drugi był narratorem.

PLENER ŚLUBNY

Troszkę szczękaliśmy zębami na myśl o tym, co nas czeka, zwłaszcza pannę młodą odzianą tylko w sukienkę, ale jak zapewne wiecie już – nie ma złej pogody na zdjęcia.

Ta sesja potwierdziła tę tezę. Gorąca atmosfera i udane kadry podgrzewały atmosferę i zachęcały do fotografowania aż do zmroku.

Fotograf: Mateusz Wójcik

pozowali: Agata Rybicka, Filip Lechowicz

wizaż: Daria Berendt

prowadzenie: Karol Kalinowski ze swietliste.pl

Piątek

ok. 19 Przyjazd i zakwaterowanie uczestników.
20:00 Spotkanie organizacyjne z Magdaleną. Swobodna rozmowa o fotografii, o Waszych doświadczeniach i oczekiwaniach, czyli integracja przy blasku ogniska lub (w przypadku deszczu) świec.

Sobota

9:00 Śniadanie
10:00 Szczypta teorii:

• Szukanie inspiracji – czyli co i jak chcesz opowiedzieć – wspólne szukanie odpowiedzi na te dręczące Was pytania,
• Petent na udane zdjęcie, czyli jak unikać sztuczności na zdjęciach,
• Granice sztuczności i dobrego smaku – jak ich nie przekroczyć?
• Kreowanie baśni – dzieci w roli aktorów, czy skłaniania ich ku byciu w 100% sobą,
• Niezwykła plastyka zdjęć Magdy – jak móc ją uzyskać,
• Malarskość, kolory – sekretem pięknych zdjęć – o łączeniu kolorów i szukaniu światła,
• Światło – kiedy i gdzie jest idealne?
• Fotografowanie dzieci – własnych, zaprzyjaźnionych, „klientów” jako forma spędzania wolnego czasu dla nich i dla nas,
• Oczy – zwierciadła duszy, czyli najważniejszy element zdjęcia

• Prezentacja zdjęć Magdaleny, opowieści, anegdoty, doświadczenie – czyli patrzymy na świat oczami naszego Mistrza.

12:00 Ruszamy w plener pod okiem Magdaleny!

17:00 Obiadokolacja

Indywidualna selekcja zdjęć oraz ich szczegółowe omówienie podczas spotkania wieczornego.

Niedziela

9:00 Śniadanie
10:00 Podsumowanie poprzedniego dnia. Wyjaśniane jeszcze niewyjaśnionego. Elementy postprodukcji w fotografii Magdaleny.
11:00 Maksimum praktyki
12:00 Ruszamy w plener pod okiem Magdaleny!

17:00 Obiadokolacja

Podsumowanie warsztatów oraz pożegnanie.

W całkowity koszt warsztatów wliczone są posiłki oraz zakwaterowanie w stylowych, dwuosobowych pokojach w agroturytsyce przy Pałacu Jasminum.

Każdego dnia, o ile pogoda nam pozwoli, rozpalimy ognisko i poczęstujemy Was kiełbaskami. Dzień zakończony w taki sposób ma niezwykły urok…Uczestnicy powinni mieć ze sobą aparaty (najlepiej cyfrowe – choć dodatkowo analogi mile widziane – by móc na bieżąco nam swoje twory pokazywać i byśmy mogli je omawiać).

Warunkiem uczestniczenia w warsztatach jest pełnoletność i znajomość swojego sprzętu fotograficznego.

Zajęcia prowadzimy w małych grupach, co jest arcyważne – przyjmiemy tylko 10 osób.To jedyne tak intensywne, w tak małej grupie i w takim składzie warsztaty w Polsce!

Koszt warsztatów to 1280 zł brutto (zawiera Vat za pobyt)

Zapraszamy!

Biorę udział

Może zanim odpowiemy sobie na te pytania cofnijmy się w czasie o ponad 100 lat…

Nowa rzeczywistość, którą przyniósł  XIX wiek i szybki rozwój przemysłu, kryzys światowy, a także odkrycie fotografii spowodowało ogromne zmiany w sztuce. Odkrycie „kłopotliwej muzy” sprawiło, że malarz Paul Delaroche, odwiedziwszy wynalazcę degerotypu (rok 1839) Louisa Jacquesa Mande Daguerre’a zakrzyknął: „Malarstwo umarło!” *. Proroctwo to okazało się wprawdzie przedwczesne, ale faktycznie od chwili odkrycia możliwości rejestrowania rzeczywistości za pomocą techniki, malarstwo realistyczne przestało mieć większy sens. Stąd m.in kierunki w sztuce interpretujące rzeczywistość (już nie naśladujące) takie jak impresjonizm, ekspresjonizm, fowizm.

Prawda i jej odwzorowanie

Edward Burne-Jones, przedstawiciel mojego ukochanego kierunku w sztuce, prerafaelizmu, pytał: „Realizm? Wierne odtwarzanie? A cóż to ma wspólnego ze sztuką?”, z kolei Edgar Allan Poe o dagerotypie powiedział, że to „sama prawda w szczycie swej doskonałości”, wtórując tym samym Daguerre’owi, który uważał, że: „Dagerotypia nie jest kolejnym instrumentem, który pozwala odwzorować Naturę; przeciwnie, jest to chemiczny i fizyczny proces, który pozwala jej zreprodukować samą siebie”. Od czasów wynalezienia fotografii kiedy to estetyk Charles Blanc wyrokował: „fotografia wszystko kopiuje i niczego nie wyjaśnia, jest ślepa na domenę duszy” wiele się zmieniło, droga fotografii wcale nie była taka prosta, jak może nam się wydawać. Do dziś toczą się czasem spory o uznanie jej za sztukę, a fotografów za artystów.

Ludzie oswajani z fotografią początkowo zachłyśnięci nowym osiągnięciem techniki rejestrującym rzeczywistość, jeszcze w pierwszych latach jej istnienia zaczęli odczuwać pewien brak – jakaż prawda bowiem może być w dziele malowanym jedynie światłem – gdzie kolor? Fotografowie oraz malarze  z tęsknoty za kolorem i pełnym wyrazem dzieła podejmowali się coraz częściej prób kolorowania dagerotypów, dając nierzadko wyraz swojej wyobraźni i talentowi malarskiemu, tworząc niejednokrotnie namalowane na powierzchni zdjęcia obrazy. Używano do tego sproszkowanych farb laserunkowych nakładanych na dagerotyp pędzelkiem. Zainicjował to w latach 50 XIX wieku szwajcarski malarz Johann Baptist Isenring.  To oczywiście także była forma manipulacji, mimo że fotografia nadal miała raczej odtwórczy charakter i odgrywała służebną rolę. Czasy artystów – fotografików dopiero miały nadejść.

Poza powyższymi działaniami najstarszym znanym przykładem manipulacji – najstarszym znanym fotomontażem – jest zdjęcie maltańskich mnichów wykonane w 1846 roku przez Calverta Jonesa. Zdjęcie przedstawia czterech kapucynów na murach klasztoru w słoneczny dzień. Dopiero negatyw ujawnił istnienie piątego mnicha, znajdującego się w tle, bez którego kompozycja jest znacznie lepsza, a kontrast czarnych konturów mnichów na tle jasnego nieba wyraźniejszy.

Używane w początkach fotografii emulsje wykazywały zbyt dużą wrażliwość na kolor niebieski, w związku z tym prezentowane niebo wyglądało bardzo nieciekawie – nie widać było ani jednej chmurki, a przecież celem fotografii miało być pokazanie tego, co widzi oko. Fotografowie zaczęli więc stosować metodę podwójnej ekspozycji – jedna na niebo, druga na ziemię, a potem te dwa zdjęcia z sobą łączyli. Pierwszym krokiem do ugruntowania tej metody było zdjęcia Hippolyte’a Bayarda z 1851 roku, przez niektórych, uznawane za pierwszy w historii fotomontaż, w którym dodał chmury z innego negatywu (Bayard toczył zresztą spór ze światem uważał się on bowiem  za wynalazcę fotografii, co zresztą wydaje się bardzo prawdopodobne m.in. tu).

Rozumiemy zatem, że początkowe manipulacje miały na celu pokonać ograniczenia techniczne i „ułomności” fotografii, by ukazać rzeczywistość zastaną. Kolorowanie, poprawianie kompozycji, tworzenie świata na fotografii takim, jakim go widzimy, czy jakim powinniśmy go widzieć.  Pomimo że bez wątpienia podejmowanie owych eksperymentów wymagało wyczucia, smaku, umiejętności i nieco wyobraźni to jednak takie podejście z pewnością nie sprzyjało dążeniom Fotografii do uznania jej Sztuką.

Dziesiąta Muza

Mimo iż już w czasie kalotypii kilku fotografów zasługiwało na miano artystów – chociażby Julia Margaret Cameron, David Octavius Hill, Robert Adamson, Gustav Le Gray, Thomas Keith, jednak to dwaj malarze zajmujący się fotografią jako  pierwsi świadomie starali się wznieść fotografię na wyżyny sztuki, naśladując malarstwo. To oni pierwsi już w 1855 roku wykonywali fotomontaże z prawdziwego zdarzenia. Najbardziej spektakularnym przykładem jest praca Rejlandera z 1857 roku „Dwie drogi życia” złożona z aż trzydziestu negatywów!

Dzieło Rejlandera jest wyrazem dążenia fotografów do traktowania ich na równi z artystami uprawiającymi inne sztuki wizualne.  „Dwie drogi życia” powstały jako fotomontaż w procesie kopiowania – 28 modeli pozowało w grupach lub indywidualnie, a powstałe negatywy były kopiowane po odpowiednim wymaskowaniu, by stworzyć epicką kompozycję. I tak powstała alegoria hazardu, lenistwa, i rozpusty z lewej strony oraz pobożności, działalności dobroczynnej i pracy fizycznej po prawej stronie. Niewątpliwie Rejlander jako jeden z kopistów fresków Rafaela inspirował się jego „Szkołą ateńską”, co niewątpliwie wówczas podnosiło wartość dzieła i zdobyło poklask wiktorian.

Jak wszystko w sztuce, tak i teatralny styl oraz dydaktyczne przesłanie Rejlandera wyszło z mody. Jednak na stałe uświadomił on, jak ważna jest wyobraźnia w fotografii, dowiódł ważność artystycznych pryncypiów w powstawaniu zdjęć oraz przede wszystkim „wywalczył” prawo do zmieniania rzeczywistości.

Robinson, młodszy kolega Rejlandera, pojął, że mimetyzm fotografii, jej weryzm, bardziej spełni się w ukazywaniu scen ze współczesnego życia niż moralizowania. Jego najbardziej znany fotomontaż ciemniowy z 1958 roku „Fading away” stworzony jest z pięciu negatywów i ukazuje śmiertelnie chorą dziewczynę na łożu śmierci – motyw bardzo ważny dla ówczesnego społeczeństwa, kiedy gruźlica i inne choroby zabierały setki istnień.

Robinson przeszedł do historii jako promotor artystycznej działalności aparatem, polemizując z niechęcią do fotografii, która nagle stała się czymś sztucznym. Wprowadził też do słownika słowo „piktorialna” dla określenia działalności artystycznej fotografów. Fotografia szukała wciąż swojego miejsca na Parnasie. To wdawała się w polemikę z malarstwem (w końcu XIX wieku fotografia mocno nawiązywała do impresjonizmu), to chciała się od niego odciąć. Prace piktorialistów cechowała malarska ingerencja w odbitkę – metody pigmentowe pozwalały na wpływ fotografa na zdjęcie, ponieważ pozwalały na obróbkę ręczną zarówno negatywów jak i odbitek (na czele z gumą dwuchromianową, węglową i węglobromową, dzięki której można było naznaczać zdjęcia swoją osobowością, nadając im pożądane przez siebie kolory), idealnie wpisywały się więc w idee piktorialistów  (ich założenie było zresztą podobne do naszego, kiedy zasiadamy do tabletu i komputera, nie chcąc zdjęć pozostawiać takich, jak zarejestrował je nasz aparat). Założenie w 1884 roku w Paryżu przez fotografów i miłośników fotografii stowarzyszenia pod nazwą „Le Photo Club de Paris” było przełomem w sporze o uznanie fotografii za sztukę, dodatkowo przyczyniła się do tego grupa „The Linked Ring” wydająca pismo „Camera Work”.  Wszyscy którzy podejmowali się  manipulacji fotograficznych, dając wyraz swojej wyobraźni, udowadniali, że fotografia jest jedną ze sztuk, dziesiątą muzą, którą niesłusznie stał się film…

Rozrywka

Na przełomie wieków XIX i XX niezwykle popularna była manipulacja w celach rozrywkowych. Setki razy powielanym motywem były obcięte ludzkie członki :). Zapewne związane to było z popularnymi w tym czasie występami magików, których kulminacyjnym momentem było np. ścięcie głowy.

Licznie powstawały także kartki okolicznościowe, prace o mniejszym walorze artystycznym niż prace piktorialistów, Rejlandera i Robinsona, zdradzające jednak umiejętności tworzenia foto kolaży.

Odnajdujemy także przykłady  manipulacji zdjęć „pamiątkowych”, rodzinnych ku uciesze fotografowanych.

Lub po prostu zabawy techniką – portrety i autoportrety przedstawiające dwie postaci, dwie osobowości, dwie sytuacje – czasem z podtekstem, czasem jako tylko sztuka dla sztuki.

Z poniższym zdjęciem mam problem, umieszczę je jednak w kategorii „manipulacje ku rozrywce”. Fotografia zatytułowana „Skok w pustkę” wygląda tragicznie – samobójca rzuca się z dachu na bruk. Człowiek faktycznie skakał z dachu, ale był nim artysta realizujący swoją wizję, a na dole stała jego żona, przyjaciele i…materac.

(Dez)informacja

Fotografia dostarczała niemalże nieograniczone możliwości pokazywania wydarzeń. W początkach istnienia fotografii prasowej nie istniały żadne zasady – od fotografów oczekiwano, by dostarczali zdjęcia, w których nie brali udziału lub które w ogóle nie miały miejsca. Przykładem na tego typu manipulację jest zdjęcie pokazujące parkowanie sterowca na Empire State Building. Charakterystyczna antena tego budynku faktycznie  została zaprojektowana z myślą o dokowaniu do niej zeppelinów. Jednak niestety okazało się, ze przyjmowanie tych potężnych statków powietrznych stanowi wiele zagrożeń i powietrzna przystań na 103 piętrze nigdy nie przyjęła rejsowych pasażerów, mimo to fotografia powstała (przypominam że w  1930 roku, a zatem na kilka miesięcy przed oddaniem budynku) i została opublikowana przez wiele gazet.

Wszyscy pamiętamy zapewne aferę, którą spowodowała manipulacja grafików z National Geographic w lutym 1982, którzy potrzebując na okładkę pionowego zdjęcia przybliżyli do siebie egipskie piramidy. Dziś jesteśmy bardziej podejrzliwi, ale także organizacje medialne oraz poważne tytuły prasowe wprowadzają rygorystyczne zakazy, a ci którym udowodni się fałszerstwa są publicznie potępiani, a także często tracą pracę. Dzięki temu w wolnych krajach zdjęcia prasowe, pomimo dostępu do narzędzi z łatwością zmieniających prawdę na fałsz, są bardziej wiarygodne aniżeli przed kilkudziesięciu laty, kiedy to wprowadzanie zmian było znacznie trudniejsze.

Polityka i propaganda

Jednym  z pierwszych przykładów zdjęcia propagandowego jest fotografia Francuza Ernesta Eugene’a Apperta. Wykonał on zdjęcia rewolucyjnego zrywu Komuny Paryskiej, już po tym wydarzeniu – zdjęcia które wykonał statystom miały uzmysłowić mieszkańcom Francji brutalność rewolucjonistów.

Poniższa majestatyczna scena przedstawiająca genrała Ulyssesa Granta, późniejszego prezydenta) została złożona z trzech zdjęć: 1. koń i ciało Aleksandra McCooka, 2. portret Granta (zabrano z niego tylko głowę), 3.   fotografia jeńców wojennych schwytanych po jednej z bitew

Potem, w czasach totalitaryzmów, było już „z górki”. Nagminne było znikanie towarzyszy stojących na zdjęciach niegdyś obok Stalina czy Hitlera – ci którzy popadli w niełaskę zostali usuwani w sposób przenośny i dosłowny (często także ze świata żywych).

Towarzysze nie tylko ginęli z fotografii, czasem także w magiczny sposób pojawiali się obok siebie.

(więcej ciekawostek znajdziecie tu oraz  tu)

Mało kto wie, że jedno z najbardziej znanych zdjęć polityków w historii także jest sprawką montażystów. Fotografia Abrahama Lincolna to jego głowa przyczepiona do ciała innego polityka Johna Calhouna.

Oczywiście elementem propagandowym jest także pokazywanie zafałszowanego wizerunku polityków. Pokazałam Wam wcześniej m.in. triumfującego generała Granta, ale do dziś częstymi zabiegami jest retuszowanie, odmładzanie polityków, pokazywanie ich większymi, a zatem silniejszymi niż są w rzeczywistości. Idealnym przykładem są to fotografie „wiecznego prezydenta” Kim Ir Sena, który nigdy się nie starzał, miał bialutkie ząbki i w ogóle wyglądał cacy. Tym przykładem płynnie przechodzimy do kolejnej kategorii manipulacji fotograficznych – retuszu.

Lustereczko, powiedz przecie…

Złośliwie mówi się w tych czasach, że Photoshop jest najlepszym przyjacielem kobiet. I faktycznie na okładkach czasopism widzimy kobiety, które przez dekady wyglądają tak samo, aktorki, które wiemy, że mają problemy z figurą wyglądają jak supermodelki. Kult piękna obecny był niemalże od zawsze i w każdej kulturze. Cyfryzacja jedynie ten proces ułatwiła, a wcześniej to nie kobiety były głównym obiektem, który należało upiększać w oczach odbiorców…

Retuszowanie jest zdaje się najbardziej powszechną i jednocześnie najmniej spektakularną formą manipulacji, nie będę poświęcać jej zatem więcej miejsca, ponieważ zetkniecie się z przykładami na każdym kroku. Zdajecie sobie także zapewne sprawę, że nasze babcie, prababcie, które na zdjęciach mają gładkie niczym niemowlęta cery, pozbawione wszelkich niedoskonałości, wyraziste brwi itd. niekoniecznie tak wyglądały – swój wygląd zawdzięczają retuszerom ślęczącym nad negatywami z ołóweczkiem i mozolnie poprawiającym to i owo…

Metafory i podświadomość

W XX wieku fotografia na dobre ugruntowała swoją pozycję zarówno jako nauka, jak i sztuka. Na dobre zaczęła prowadzić dialog z malarstwem, rzeźbą, architekturą, filmem, reklamą, poezją. Czasem konkurowała z powieścią społeczną i obyczajową, dokumentując i katalogując życie oraz rzeczywistość. Ocierała się nawet o nauki ścisłe i przyrodnicze. Jednak jak wielokrotnie powtarzałam w tym  artykule artystą nie czyni człowieka naśladowanie. Już nauczyciele akademiccy powtarzali, że wprawdzie sztuki można się nauczyć, ale trzeba mieć dobre inspiracje i umieć poprawiać naturę. Wassily Kandinsky uważał, że totalne dzieło sztuki to takie, które będzie  wyrazem pierwiastka duchowego.

Fotografia dostarcza nam szeroki wachlarz środków formalnych i ekspresji dzięki czemu możemy za jej pomocą wkraczać w rejony sztuki, w tym także abstrakcji. Po fotografiach z XIX wieku, których celem było zrównać się z malarstwem i pokonać wszelkie ograniczenia w odwzorowaniu rzeczywistości, XX wiek stał się czasem, ukazywania dzięki fotografii tego, co podświadome. Bodźce wizualne i cele estetyczne ustępowały miejsca manifestowaniu siebie. Dla przykładu Laszlo Moholy-Nagy swoimi fotograficznymi kolażami zmierzał w kierunku poezji („Pomiędzy niebem a ziemią II” 1926), fotografia stała się jego medium do prezentowania w metaforyczny sposób własnego światopoglądu.

Poniżej prezentuję Wam jedne z najbardziej surrealistycznych prac sprzed ery cyfryzacji, jakie znam.

Stworzenie w 1988 przez Thomasa i Johna Knolla Photoshopa i rozwijanie jego narzędzi z każdym rokiem coraz bardziej, znacznie ułatwiło sprawę manipulowania fotografowaną rzeczywistością, ale motywacje pozostawały takie same jak przed ponad stu laty, w początkach fotografowania czyli: upiększanie, poprawianie, ukazywanie tego co niemożliwe, sztuka, propaganda i rozrywka.

Mia Fineman, kuratorka wystawy „Faking It: Manipulated Photography Before Photoshop” zorganizowanej w National Gallery of Art w Waszyngtonie, zapytana, „jak era cyfrowa wpłynęła na stosunek fotografii do prawdy?” odpowiedziała „Otóż po trzech latach badań, których kulminacją jest ta wystawa, moja odpowiedź brzmi: wcale nie tak bardzo.” (cyt. za: „Newsweek”)

Wydaje mi się, że dziś najważniejszy jest cel manipulowania – prawda nie musi być prawdą, jeśli nie będąc nią, nie wmawia się nam, że nią jest – jeśli jest manifestem artystycznym, wyrazem wyobraźni artysty, czy jego światopoglądu, lub chęcią ukazania świata takiego, jaki artysta chciał widzieć. Prawda nie musi być prawdą, jeśli jest Sztuką. Oby eksperymentatorom przyświecała myśl Mallarme’a: „Nazwać obiekt to pozbawić go dwóch trzecich przyjemności możliwej do odnalezienia w wierszu. Zasugerować go – oto jest marzenie”.

Źródło zdjęć.

Na deser chciałabym Wam pokazać kilka   bardzo interesujących w mojej ocenie prac współcześnie żyjącej artystki Ani Bodnar.

*Droga do  wynalezienia fotografii zaczęła się setki lat wcześniej. Już w starożytnej Grecji Arystoteles (384 r. p.n.e.322 r. p.n.e.) podobno zaobserwował obraz tworzony na ziemi przez przenikające między liśćmi promienie słoneczne. O przechodzeniu promieni świetlnych przez niewielki otwór pisał Euklides (ok. 365 r. p.n.e. ok. 300 r. p.n.e.) w swej Optyce. Obserwacje za pomocą camera obscura prowadzili starożytni Chińczycy, Grecy i Arabowie, ale najstarszy pełny opis ciemni wyszedł spod pióra arabskiego matematyka Alhazena (Hasana) z Basry i pochodzi prawdopodobnie z 1020 r. naszej ery.
Z „ciemnego pokoju” korzystali astronomowie (podobno również Mikołaj Kopernik), ale przede wszystkim malarze (Leonardo da Vinci, analizując obraz z camera obscura określał perspektywę, a Canaletto ponoć wspomagał się w ten sposób podczas malowania wedut Warszawy).
Aby powstało coś, co dzisiaj nazywamy odbitką fotograficzną, konieczne było wynalezienie metody zarejestrowania tworzonego obraz.

Pierwsze próby fotografowania podejmowałem w przekonaniu, że jest to bardzo łatwa dziedzina sztuki. Na szczęście takie błędne podejście mija równie­­ szybko jak się pojawia, wraz z pogłębianiem wiedzy na jej temat. Za początek mojej ‘właściwej’ drogi uznaję luty 2009, kiedy to wykonałem w pełni świadomie portrety mojego przyjaciela. Od tej pory, im więcej czytam i im więcej się uczę, tym bardziej zdaję sobie sprawę jak niewiele umiem. Moje spojrzenie na świat, pojęcie estetyki i wrażliwość zmieniły się zupełnie. Zacząłem rejestrować rzeczy, których wcześniej nie dostrzegałem.

W pojęciu fotografowania za podstawowy wyznacznik znajomości tematu, uważam świadomość patrzenia, czyli umiejętność uzyskania zamierzonych efektów poprzez odpowiedni dobór technik. Drugą sprawą, jaką biorę pod uwagę jest wrażliwość na estetykę, które bardzo często niweluje wszelkie braki. Zaś trzecim kryterium jest zdolność wychwycenia emocji i chwili oraz wyzwalania z obiektu treści w nim ukrytych – zarówno z osób, jak i z przedmiotów czy krajobrazu.  Dość niedawno zacząłem podchodzić do przedstawianej na zdjęciach tematyki bardziej koncepcyjne, niż wrażeniowo. Tak obrany kierunek pozwala na poszerzenie horyzontów w kwestii zawieranych w zdjęciach treści.

Wolę fotografować kobiety, ze względu na potencjał emocji, jaki w nich jest zawarty. Paleta ukazywanych w ich mimice, geście czy pozie uczuć jest ogromna. Sesje wykonuję w klimatycznych miejscach (rzadziej w studio), który pozwalają na wydobycie wyjątkowości kreacji i nadają fotografii niezbędnego kontekstu. Na zdjęciach ukazuję mocno zniekształconą i często abstrakcyjną rzeczywistość wraz z wprowadzonymi w nią osobliwymi postaciami. Inspiracji szukam w naturze, bajkach, urzekają mnie anime japońskiego reżysera – rysownika Hayao Miyazakiego. Zawsze fascynowała mnie niepowtarzalna atmosfera teatru i cyrku. Największy wpływ na moją kreatywność ma jednak muzyka. Mocno emocjonalnie podchodzę do tego sposobu wyrażania siebie i często wrażenia, jakie daje mi dźwięk są silniejsze od obrazu.

Wraz z zainteresowaniem się fotografią, pojawiała możliwość uwieczniania charakteryzacji, a co za tym idzie, zachowywania ducha koncepcji na dłużej. Wychodząc z założenia, że dobrze jest odpowiadać samemu za wszystko, na potrzeby sesji zacząłem zajmować się wizażem, czesaniem, projektowaniem i wykonywaniem kostiumów. Do stylizacji często stosuję nietypowe przedmioty i materiały. Niejednokrotnie kreacje tworzyłem z papieru, sznurków, toreb, tapety, firanek, drutów, folii, taśmy malarskiej. Wykonywałem też nakrycia głowy z suszonych roślin, stelaże sukni z dereniowych patyków czy ozdoby na ciało z wikliny. Niestandardowe projekty strojów powstają w celu ukazania zaskakującej formy, nadania nowej znaczeniowości, rozbudzenia w odbiorcy zmysłu interpretacyjnego, jak i również są pewnym rodzajem powrotu do czasów dzieciństwa.

Rodzina i przyjaciele odegrali, ogromną rolę w moim artystycznym rozwoju. Jedną z pierwszych i do dziś niezastąpionych modelek, jest moja siostra Gusina i to dzięki niej miałem możliwość nauczenia się podstaw wizażu, czesania czy dopasowywania ubrań i rekwizytów. Cierpliwość osób mi towarzyszących jest czymś niezastąpionym i dającym siłę do dalszej pracy.

IDEA

Pojęcie idei towarzyszy każdej dziedzinie sztuki konceptualnej. Zawarty w niej przekaz, pozwala na dotarcie do konkretnych odbiorców, skłania do myślenia, nadaje wartość pracy, określa i „buduje” artystę. Sposób, w jaki we własnej twórczości wykorzystamy ideowość w dużym stopniu wpływa na postrzeganie nas poprzez inne osoby. Dlatego wszelkie próby wyrazu artystycznego, muszą się być w zgodzie z naszym rozumieniem świata. Przyjmując określone idee za właściwe powinniśmy być w pełni świadomi tego, jak interpretowane będzie to, co na bazie nich stworzymy. Jest to ogromna odpowiedzialność, której na początku artystycznej drogi często nie odczuwamy.

Podejście idealistyczne można zdecydowanie traktować, jako sposób na życie. Często przyjmuje ono postać maniery w kreowaniu samego siebie, co objawia się przesadnym doszukiwaniem się treści w sprawach tego niewymagających. W moim mniemaniu, skrajności są wrogami sztuki, dlatego jakiekolwiek ich objawy decydują o moim negowaniu ideowości w pracach innych twórców. Z drugiej strony warto jest nadawać, bądź poszukiwać znaczeń, choćby tylko po to, aby zmusić siebie i odbiorcę do myślenia, nawet takiego, które wzbudzi krytykę.

W fotografii nurt konceptualizmu objawiał się przede wszystkim w znaczeniu procesu tworzenia zdjęć, jak i przedstawianiem przedmiotów, które artysta uznał za wartościowe. W tych kwestiach ważne było intuicyjne patrzenie oraz dostrzeganie zależności pomiędzy formą, barwą, tonalnością czy fakturą. Obecnie podejście do ideowości w fotografii znacznie się zmieniło choćby przez nowe techniki, trendy oraz przez mocno konsumpcjonistyczne podejście społeczeństwa do życia.

W swoich zdjęciach staram się operować dość jasnym konceptem, odczytywalnym dla większości odbiorców. Prócz pierwotnego zamysłu w percepcji treści pomaga wrażeniowość, często operuję skojarzeniami i kontekstem. Ze względu na architektoniczne wykształcenie, myślę i patrzę projektowo, szukając jednocześnie błędów i nowych rozwiązań w analizowanych treściach. Określając jednym słowem idee, którymi się kieruję, wskazałbym na kreatywność. Staram się zawsze tworzyć coś innego, często bazując na rzeczach znanych, znaczeniowo jednorodnych. Dopiero właściwe zestawienie w konkretne układy z innymi przedmiotami, postaciami, tłami i elementami kompozycji, nadaje im nowej wartości. Poprzez poszukiwanie wielointerpretacyjnej wymowy i nietradycyjnych zastosowań, staram się pobudzać wyobraźnię i wrażliwość odbiorców.

Dodatkowym wielkim atutem warsztatów była asysta Anki – jej prywatny Anioł – jej mąż, bardzo zdolny muzyk, który pomagał i jej i uczestnikom zdobyć eksponaty do sesji, zadbać o światło etc. Polecam muzykę tego wspaniałego mężczyzny:

Poniżej zamieszczam zabrane z blogów naszych Absolwentek wpisy (Dziewczyny, dziękuję Wam za feedback w imieniu swoim i Anki).

Karolina Amberville Melancholia

This May I had the enormous pleasure to take part in a photography workshop with the one and only Anka Zhuravleva.
Anka, native Russian, currently residing in Portugal, flew to Poland to do her first workshop there and the hosting location was Warsztaty w Złodziejewie.

I believe that to shoot a great image it is not just the technical ability: one has to have brilliant ideas. There is no better training than with Anka who is a master of conceptual photography. From her famous levitation images to fairy tale picture stories, there are not many photographers out there who can put so much content into one image.

And that’s one of the many reasons why I really wanted to meet Anka, to be enlightened, to find new avenues of creativity. Because, let’s be honest, (and I think a lot of photographers out there will agree with me!) that being creative is not a 9-5 job, and sometimes there are moments when your brain is running on empty (especially after 3 days of post-production) and it’s really hard to be anything more then exhausted and depressed (AKA 'creative block’).

During the workshop with Anka, we had a mixture of lectures and practical training. I managed to draw the last time slot to shoot with a model during the first workshop day and therefore had about 3 hours to think of what I wanted to shoot. For me having a bit of time for myself and going for a walk is the best way to come up with ideas. The manor house in Zlodziejewo is surrounded by an ancient forest that I decided to investigate. At 30C, dressed in long Ugg shoes (yeah, I know! but they are the best to walk through stretches of nettles and protect your feet from ticks) I combed through the forest to come across this massive stone. It did remind me of an island in the middle of an ocean of green. By the time it was my turn to shoot, the sun was low and the rays were falling through the trees directly onto that stone.
In photography, the end result is always a mixture of knowing what you’re doing and 10% of luck. If I came to shoot this image at another time of the day, it wouldn’t look like this.

Marcelina Oczkowska, the mastermind of Zlodziejewo paid me a compliment saying that the 2nd image looks like taken from the film 'Melancholia’. I haven’t watched this movie (yet) so I cannot tell (on the list of films to watch now) but as a tribute to Marcelina I’ve decided to name this blog post in that way, as opposed to my initial idea, taken from the words cited from the song below.

Either way, I wasn’t in the happiest of moods when creating those images and I think that sentiment can be seen from the vibe emitted from them.
But hey! – have you ever seen a 'happy-clappy’ artist?

Mirka Kowalczuk, Fotoimpresje

Mistrzyni jednej fotografii

Kiedy jadę na warsztaty fotograficzne, potrzebuję, żeby fotograf prowadzący, albo stylizacja czy miejsce mnie zachwycało. Pewnie dlatego jeżdżę coraz rzadziej (i dlatego, że czas ma swoje ograniczenia). Ale fotograf ściagnięty przez Marcelinę do Złodziejewa w maju tego roku na kolejne warsztaty był pięknym wyjątkiem. Dla którego warto było przestawić nawet imprezę rodzinną Anka Zhuravleva. Mistrzyni jednej fotografii. Jak ktoś nie wierzy – zapraszam:

http://anka-zhuravleva.com/

Dużo czasu na spotkaniach z Basią Sokołowska, czy w szkole fotografii uczyłam się układania historii z cyklu zdjęć. I to nie jest łatwe. I ciągle się uczę. Bo jak wyrzucić ulubione zdjęcie, tylko dlatego, że zaburza historię? To nie jest łatwe, ale zdecydowanie trudniej jest opowiedzieć historię JEDNYM zdjęciem. Zawrzeć na nim wszystko – tak by każdy oglądający opowiedział ja sobie w głowie. Niekoniecznie tę samą. Każdy, w zależności od doświadczeń i wyobraźni, może opowiedzieć sobie swoją. I Anka to potrafi. Jej pięknie kolorowe historie podbiły moją wyobraźnię – polecam szczególnie cykle distorted gravity i color tales.

Wracając do warsztatów. Anka to fascynująca osoba. Skromna, otwarta i posiadająca dziwną łatwość upraszczania życia. W sposób, który przypomina, ze prostota jest cnotą. I że czasem problemy stwarzamy sobie sami. Ma odwagę dokonywania wyborów. I (tu moja zazdrość rośnie) – twierdzi, że nie wie, co to brak pomysłów – gdyż historie są wokół nas – wystarczy patrzeć i słuchać. A potem robić zdjęcia .

Historie według Anki biorą się z osoby fotografowanej (jej osobowości lub historii), pięknego miejsca lub przedmiotu, historii która jest w nas i którą chcielibyśmy opowiedzieć albo z jakiegoś motywu przewodniego zaczerpniętego z książki, filmu, bajki, piosenki. Więc są wszędzie. Rozejrzyjcie się. Kiedy jest już historia tworzenie zdjęcia przypomina tworzenie filmu. Muszą być: scenariusz, miejsce, aktorzy, scenografia, kostiumy. To wszystko musi do siebie pasować. No i jeszcze aparat, światło i my.

No i na dodatek Anka (jeżeli ma jakieś wady – chwilowo ich ode mnie nie oczekujcie) jest najlepszym prowadzącym warsztaty jakiego spotkałam. Nikomu do tej pory nie chciało się poświęcić nam tyle czasu i uwagi. Ona robi zdjęcia z wami. Pyta co chcecie opowiadać, zagląda w wizjer, komentuje, podpowiada, pokazuje lepszy kąt ujęcia, obiektyw, światło, przesłonę, czas. Dla osób, które potrafią słuchać i chcą się czegoś nauczyć a nie tylko popstrykać sobie – jest idealnym nauczycielem. Właściwie nie ma potrzeby omawiania zdjęć wieczorem, bo omawia z wami każda klatkę prawie na bieżąco. Jedyna uwaga – robi to po angielsku (no chyba, że ktoś z was woli rosyjski). Jeżeli jeszcze kiedykolwiek przyjedzie na warsztaty do Polski – zapisujcie się!

Ja też postanowiłam opowiedzieć historię. Udało się?

Zdjęcia wykonano podczas warsztatów z Anką Zhuravlevą.

Dorota Dziekarowska, Podwiatr

English: I’ve been astouned with Anka Zhuravleva’s works for quite some time now, so when I heard that Anka was coming to Poland to conduct workspos in Złodziejewo I did not hesitate for a single moment to apply for it. My expectations were as hihg as they could be and believe it or not, the were entirely fulfilled. Anka is such a calm person as well as a patient mentor that the whole time was like magic to me. Today I’ll show ou the photos I’ve taken in Złodziejewo, some of them were instantly presented on the main pages of http://www.plfoto.com and http://www.onephoto.net as the recommendet TOP photos. I’m so proud.

Enjoy.

Polish: Już od jakiegoś czasu prace Anki Zhuravlevy zapierały mi dech w piersiach. Kiedy więc usłyszałam, że Anka przyjeżdża do Polski, by poprowadzić warsztaty w Złodziejewie, nie wahałam się ani chwili. Miałam ogromne oczekiwania i – wierzcie lub nie – zostały one całkowicie zaspokojone. Anka jest niesłychanie wyciszoną, spokojną osoba, jak również bardzo cierpliwym nauczycielem. Dziś zaprezentuję wam kilka fotek, które zrobiłam na tych warsztatach, i od razu się pochwalę, że zostały one docenione na portalach stricte fotograficznych http://www.plfoto.com i http://www.onephoto.net. Jedno z nich wisiało w sekcjach “Najlepsze” i “Polecane” na ich stronach głównych.

Miłego odbioru.

Zdjęć powstałych na tych warsztatach były setki. Ja pozwoliłam sobie tu zamieścić jedynie kopie wpisów z blogów Absolwentek, o których wiedziałam. Również Anka popełniła w naszym magicznym miejscu kilka pięknych zdjęć. Dzielę się z Wami nimi i zapraszam na kolejne spotkania z Anką w Złodziejewie. Zanosi się na to, że Anka pokochała to miejsce i będzie naszym stałym gościem. Wypatrujcie okazji tutaj: terminarz.

Parasole fotograficzne są w zasadzie bardzo specyficznym wariantem czaszy. Są składane, mają inny sposób montażu i nieco inny zakres możliwości jednak ich działanie jest bardzo podobne – odbijają światło w określonym kierunku i pod ograniczonym kątem.

Parasole dyfuzyjne

Parasol dyfuzyjny to parasol z białą półprzezroczystą tkaniną. Z tego powodu nazywa się je również parasolami transparentnymi. Ich zadaniem jest rozpraszanie światła pochodzącego z jednego źródła: lampy reporterskiej, lampy studyjnej bądź lampy oświetlenia ciągłego. Dlatego też parasole dyfuzyjne montuje się tak by „osłaniały” źródło światła, czyli kopułą w kierunku obiektu, który fotografujemy. Dzięki temu światło, które rozchodzi się we wszystkich kierunkach zostaje częściowo rozproszone. Możemy w ten sposób zapewnić miękkie, „łagodne” oświetlenie.

Wadą takiego rozwiązania jest to, że znaczna część światła rozchodzi się w kierunku przeciwnym do fotografowanego obiektu, tam może odbić się od kolejnych przeszkód i ostatecznie wpłynąć na nasz plan zdjęciowy. Odpowiedzią na tego rodzaju problemy jest softbox, który ukierunkowuje światło znacznie precyzyjniej.

Parasole odbijające

Zasada działania parasola odbijającego jest odwrotna niż w przypadku parasola dyfuzyjnego – zamiast przepuszczać światło przez powierzchnię dyfuzyjną, odbijamy je od wewnętrznej powierzchni parasola, nadając mu w ten sposób kierunek. Wyróżniamy trzy podstawowe rodzaje parasoli odbijających białe, srebrne i złote. Pozwalają one uzyskać odmienne efekty. Światło odbite od parasola srebrnego ma barwę neutralną – choć to zależy również od samego źródła światła, niemniej jednak srebrna powierzchnia zazwyczaj oziębia barwę oświetlenia. Z kolei złoty parasol odbijający zapewnia cieplejsze barwy (o temperaturze barwowej pisaliśmy tu: Oświetlenie studyjne w fotografii). Biała powierzchnia nie zmienia temperatury barwowej tak jak srebrna czy złota, pozwala jednak nieco zniwelować ostre cienie fotografowanej sceny i w ten sposób uzyskać bardziej naturalne oświetlenie. Gdybyśmy oświetlali nasz obiekt światłem nierozproszonym, bezpośrednio z lampy, cienie byłyby ostre a cała scena zatraciłaby naturalny, trójwymiarowy wygląd.

W tym przypadku również mamy do czynienia z problemem w postaci nieprecyzyjnie ukierunkowanego światła. Większa jego część jest odbijana w kierunku obiektu, jednak rozchodzi się pod kątem ograniczonym jedynie przez zakrzywienie płaszczyzny odbijającej parasola, tym samym kąt rozprowadzania światła jest bardzo szeroki i trafia ono nie zawsze tam gdzie byśmy chcieli. Zewnętrzna powierzchnia tego typu parasoli jest zazwyczaj czarna – po to by ograniczyć możliwość dodatkowego odbicia światła.

Szczególnym wariantem powierzchni odbijającej jest wariant mieszany, w którym  pasy parasola są na przemian: srebrne i złote. Odbite od takiej powierzchni światło jest rozwiązaniem pośrednim. Wybierając powierzchnię odbijającą naszego parasola  decydujemy o charakterze oświetlenia jakim będziemy się posługiwać.

Podstawowy podział parasoli obejmuje zatem ich funkcję: parasole dyfuzyjne (rozpraszające) lub parasole odbijające, te z kolei dzielą się pod względem  barwy powierzchni odbijającej. To jednak nie koniec podziałów bo jest jeszcze jeden bardzo ważny aspekt, o którym powinniśmy wiedzieć: Kształt parasola.  Nazewnictwo w tym przypadku może się wydawać nieco przypadkowe, ponieważ mówimy o parasolach parabolicznych oraz sferycznych. Jeśli jednak podejść do zagadnienia z pewną skrupulatnością to budowa parasola sferycznego może się różnić od parasola parabolicznego bardzo subtelnymi szczegółami. Jakie są zatem różnice?

Parasole Paraboliczne

Zwyczajowo jako parasole paraboliczne określa się stosunkowo płytkie konstrukcje o dość dużej średnicy od ok. 130cm do ponad 2 metrów. Charakteryzują się tym, że mają więcej „boków” niż klasyczne parasole studyjne. Zwykle są to też jedne z droższych modeli i dość trudno znaleźć ich tańsze zamienniki dobrej jakości. Jest tak z uwagi na precyzję z jaką muszą odbijać światło. Duża ilość „żeberek” parasola (zwykle ok. 16) pozwala uzyskać odpowiedni kształt a co za tym idzie, pożądany kąt odbicia. Dobry parasol paraboliczny powinien skupiać większą część światła w punkcie centralnym. Ostatecznie powinniśmy otrzymać duży snop światła (zbliżony średnicą do średnicy samego parasola) jaśniejszy w środku i bardzo płynnie słabnący ku krawędziom. Jest tak dlatego, że promienie światła emitowanego przez parasol paraboliczny biegną równolegle do siebie, a jego większość zbiega się właśnie w punkcie centralnym.

Jedną z największych zalet parasoli parabolicznych jest ich mobilność. Mimo bardzo dużych gabarytów mają klasyczną konstrukcję parasolkową, łatwo je złożyć i przenieść a jednocześnie oferują szerokie spektrum możliwości w tym znacznie lepszą kontrolę nad światłem niż zwyczajna parasolka fotograficzna.

Parasole sferyczne

Tej nazwy z kolei używa się głównie dla wyróżnienia grupy parasoli, których kształt w przekroju zbliżony jest do półokręgu (w rzeczywistości – do wycinka sfery). Dzięki takiej konstrukcji czaszy są one głębsze od wspomnianych wyżej parasoli parabolicznych. Występują również w bardzo dużych rozmiarach, przekraczających często 2m. Ze względów na gabaryty określa się je często wprost jako parasole studyjne. Warto zauważyć, że konstrukcje tego typu mają już bardzo niewiele wspólnego z mobilnością i wygodą właściwą zwyczajnym parasolkom fotograficznym, potrzebują zwykle oddzielnego statywu i to lampa błyskowa montowana jest do parasola nie zaś odwrotnie jak ma to miejsce w przypadku standardowych modyfikatorów.

Skoro parasole są dostępne w tylu kształtach i rozmiarach pojawia się zatem pytanie o to czym w zasadzie różnią się efekty jakie pozwalają uzyskać?

Otóż rozmiar parasola jest ma znaczenie w przypadku kiedy używamy źródła światła o określonej mocy. Do słabszych lamp wystarczą mniejsze parasolki z kolei mocne lampy błyskowe wymagają parasoli o większej średnicy by mogły równomiernie rozprowadzić światło. Dobrze dopasowany parasol (i odległość źródła światła od powierzchni parasola!) pozwala otrzymać równomiernie rozproszony i częściowo ukierunkowany snop światła. Im większy parasol tym większą powierzchnię jesteśmy w stanie równomiernie oświetlić rozproszonym światłem. Na przykład w przypadku parasola studyjnego bez trudu oświetlimy całą sylwetkę.

Szczególne przypadki

Parasolka fotograficzna jest na tyle uniwersalną konstrukcją, że na jej podstawie powstały również rozwiązania bardzo oryginalne a przy tym  również użyteczne. Jednym z nich jest porasolka-softbox. Modyfikator ten łączy kilka zalet softboxu i parasolki. Jest bardzo mobilny, pozwala uzyskać zmiękczone i rozproszone światło a jednocześnie kieruje je w jedną stronę. Do wyboru mamy dwa warianty: transparentny i odbijający. Różnią się kątem rozprowadzania światła. Będzie większy w  wersji transparentnej i nieco węższy w przypadku wersji odbijającej. Nie jest to co prawda kontrola na jaką pozwala klasyczny softbox ale dobry kompromis. Ponadto modyfikator taki jest znacznie tańszy od podstawowych softboxów.

Kolejne warianty parasolek fotograficznych skupiają się na ich uniwersalności i różnych wariantach płaszczyzn odbijających. Mamy zatem parasolki 2w1 i 3w1. Są to parasole transparentne, które pozwalają przyczepić płaszczyznę odbijającą srebrną bądź złotą. Tym samym kupując jeden modyfikator zyskujemy wiele różnych możliwości.

Jak z tego ogromu różnych wariantów wybrać odpowiedni parasol fotograficzny? Wszystko zależy od indywidualnych preferencji i tematów jakie fotografujemy. Część z prezentowanych modeli to dość drogie pomysły i te lepiej pozostawić na chwilę kiedy będziemy już mieć sporo doświadczeń i dużo fotograficznej pewności siebie. Dobrym pomysłem na początek jest podejmowanie prób z możliwie dużymi parasolkami 3w1 lub parasolko-softboxami. Uniwersalność tych rozwiązań pozwala na dużą swobodę w działaniu i zdobycie doświadczenia, które w fotografii jest naszym największym sprzymierzeńcem.

PLAYFUL! – Oblicza gry

To muzyka, zabawa, aktorstwo, karty, szachy, czyli rozrywka. Motyw przewodni kwietniowego spotkania z Keit i Olą Hapką w Złodziejewie to spontaniczna opowieść o zadowoleniu, jakie daje świadoma gra. Jakie to uczucie, gdy dajemy się ponieść fantazji, ekspresji. Jak mieszanina odwagi oraz ryzyka aby sięgać po to, czego się chce? Manifest? Zabawa, adrenalina, która zamienia się w akt twórczy?  Dla każdego z osobna jest to zupełnie inaczej niezwykłe doświadczenie. Nauczmy się świadomie bawić plastyką i wymiarami komponowanej przez nas foto scenerii.

Zmierzmy się z czymś skomplikowanym, a nabierzemy pewności i lekkości w łatwiejszych sytuacjach.  Zabawa geometrią w kwadracie przez mieszanie rozmaitych wzorów i faktur to dla jednych zajmująca i relaksująca umysł zabawa, dla innych trud polegający na sporym wysiłku i skupieniu. Raz na poszczególnych elementach kompozycji, raz całościowo. Taka analiza, koncentracja na detalach i staranność w rozmieszczeniu planów ma dąży do zbudowania logicznej więzi między dominującą postacią i dominującym tłem. Choć komponowanie takich kadrów daje ciekawe efekty, składanie ich z kilku prostych ujęć to często dość mechaniczna część ustawiania planu i edycji. Playful to jedna z najbardziej dotąd przemyślanych i zaplanowanych prac autorki, ale nie pozbawiona spontaniczności. Miała być martwa, a jednak zaczęła żyć własnym życiem

ORBITALIUM 

Sesję z Olą rozpoczęliśmy od surowej przestrzeni Silosa. Nawet chmurny dzień narzucił konceptualne podejście do tematu.  Postać w czerwieni niby banalnie dominowała na tle chłodnej architektury, ale w takim otoczeniu chyba najtrudniej o aranżację związku logiczno-emocjonalnego między odważną stylizacją a tłem. Kto postawił na prostotę formy lub załamanie grawitacji, temu udało się znaleźć złoty środek. Zobaczmy, ileż w tej prostocie kryje się emocji

Seria ujęć wykonanych przez Dorotę opowiada historię lekko w nieco oniryczny, niewymuszony sposób.

Brawo!

 

 

 

 

 

 

 

Selektywnie, drapieżnie i emocjonalnie. Trafiona zatopiona 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Co widzi Corel – znajdź 10 różnic…

 

Obraz w Corelu jako bitmapa RGB odczytuje dane mniej kontrastowo, jest o kilka punktów rozświetlony i cechuje się inną głębią tonalną. Eksperymenty ze światłem czy teksturami przekładają się dzięki temu bardziej malarsko, łatwiej też o końcową spójność warstw (fill) i obiektów (zamiast warstw w rozumieniu PS).

 

Poniżej dwa ujęcia z prawie dokładnie tego samego miejsca

Ciekawy eksperyment polegający na ograniczeniu do jednej stylizacji pozwolił na uruchomienie wyobraźni i bardziej przemyślany dobór scenerii dla naszej muzy. Gwoździem programu zostały karciane pończochy. Odważny i wcale niełatwy atrybut do aranżacji zagrał w kilku zupełnie odmiennych sceneriach, niejako zmuszając nas do poszukiwania odważnych kadrów i geometrycznych rozwiązań, miejsc o zróżnicowanej specyfice od najbardziej pasującego, przez absurdalny i surowy. A do karcianych pończoch co my tu mamy?. Nieśmiertelna czerwona sukienka. Ćwiczenie miało umożliwić zaprojektowanie odważnego kadru i potraktowanie postaci oraz jej otoczenia jak obcych sobie brył, którym wyobraźnia dopiero nada wzajemny stosunek, sens, przeznaczenie. Tworząc obrazy na bazie fotografii można w nieograniczony sposób wertować tła pasujące do postaci, czy postacie do tła, mając na uwadze perspektywę i światło. Decydując się na surową fotografię,

TRAKTORZYSTKA

Najbardziej absurdalne miejsce, jakie znaleźliśmy dla naszej muzy to poczciwy Ursus. Ola chciała tapir, a ja traktor. Wspólnymi siłami osiągnęłyśmy szczyt kiczu, a co ciekawe – nikt nas od tego pomysłu nie odwiódł. Challenge accepted W karminowej sukni i  z tapirem rozwianym na wietrze wyglądała dość groteskowo na kole od traktora. Czy wybrnęliśmy? Nie wiem, ale nie poszliśmy tam po „zdjęcie dnia”. Zresetowaliśmy umysły, no i mam różowy traktor

 

 

 

Za każdym razem fascynuje mnie lęk przed autoportretem i keitopolisowymi rekwizytami. Najpierw myślimy o tym, czy się w ogóle sprawdzimy i czy wyjdzie nam cokolwiek, zamiast podejść do tematu na luzie. To podejście obnaża nasze twórcze lęki i słabości, a wystarczy odważyć się dobrze bawić i zaryzykować zrobienie z siebie głupka! Odrzucając ten lęk nie tylko się odstresujemy, ale prędzej coś ciekawego wyjdzie z naszej zabawy. Tak samo jest z każdą czynnością jakiej się podejmiemy, fotografowaniem, pozowaniem, stylizacją, czy obróbką – odrobina szaleństwa na pewno zdziałać może cuda. 

Poniżej kilka ciekawych auto rozwiązań złodziejewiczów

Brawa dla Piotra za druidowego czeladnika, piękne ustawienie planów i rozmycia oraz za podjęcie ryzyka i wykorzystanie magicznej różdżki.

 

fot. Piotrek

 

 

 

 

 

 

 

 

BACKSTAGE

 

 

 

 

  

 

 

 

 

 

Serdecznie dziękuję za udział w zajęciach i świetną zabawę. Zachęcamy do nadsyłania waszych foto interpretacji

Ja pamiętam, że moi rodzice wołali mnie zawsze, gdy pojawiła się na niebie, bym ją zobaczyła, a ja co małych sił w nóżkach biegłam, by pozwalać się jej hipnotyzować.. Magnetyzowała mnie, zapewne podobnie jak i Was. Było to zjawisko wielce magiczne

Bez wątpienia tęcza to jedno z najbardziej zachwycających zjawisk optycznych w przyrodzie. Nie-dziwota zatem, że starożytni uznawali tęczę jako znak niebios, uśmiech  bogini Iris, która rozpinała wielobarwny łuk, by łączyć niebo z ziemią i bogów z ludźmi.

Kto by pomyślał, że to zjawisko będzie tak proste do wytłumaczenia i związane z odbiciem i załamaniem światła w kroplach deszczu, a barwy uwarunkowane długością o konkretnej długości z przedziału fal widzialnych czyli ok. 380 nm – ok. 770 nm. Kolory, które widzimy w tęczy to barwy proste (widmowe, monochromatyczne), które są niczym innym niż wrażeniem wzrokowym wywołanym falą elektromagnetyczną.

Barwy proste (tak te z tęczy) to stopniowo zmieniające się barwy od fioletu poprzez indygo, niebieski, zielony, żółty, pomarańczowy, czerwony aż do purpury. Zakłada się, że skrajna purpura jest takim samym kolorem jak skrajny fiolet. Ponieważ jednak pojęcie samego koloru jest pojęciem nienaukowym (wynika jedynie z psychicznych, indywidualnych wrażeń każdego człowieka), to konkretne barwy proste określa się wyłącznie podając ich długość. Barwy proste są nierozszczepialne i stanowią w postaci mieszanin wszystkie pozostałe kolory widziane przez człowieka. Te pozostałe barwy to barwy złożone, czyli barwy składające się z mieszaniny barw prostych w dowolnych proporcjach , czyli z mieszaniny fal elektromagnetycznych o różnych długościach z zakresu promieniowania widzialnego (źródło Wikipedia). Kolejność barw jest nieprzypadkowa i związana jest ze złożonością  natury światła białego i jego rozpraszania w różnych ośrodkach, a teoria dyfrakcyjna tęczy została opracowana przez Airy’ego.

By jednak jeszcze bardziej zamieszać wspomnę, że barwy proste są czym innym niż barwy podstawowe. Podstawowe to takie, które w wyniku połączeń umożliwiają uzyskanie dowolnych kolorów z podanego zakresu. W addytywnym składaniu barw, czyli np. monitorach i innych wyświetlaczach podstawowe to RGB, czyli: czerwony, zielony, niebieski; w subtraktywnym mieszaniu barw, czyli np. w mieszaniu pigmentów wykorzystujemy magentę, cyjan i żółty, ale ogólnie przyjętymi za trzy podstawowe kolory to czerwony, niebieski i żółty, które są uwarunkowane historycznie w sztuce i architekturze. I w oparciu o właśnie te trzy podstawowe kolory ułożyliśmy nasze koło barw:

Oto przygotowane specjalnie dla Was przez Karola Kalinowskiego oraz Złodziejkę koło barw, gotowe np. do umieszczenia jako tapeta, byście każdego dnia mogli się z nim oswajać

Jednak, czy my musimy aż tak sprawę komplikować? Jaka wiedza dla nas jako fotografów, ba!, dla nas jako artystów, będzie przydatna. Otóż na pewno „nie zawadzi” jeśli będziemy mieli świadomość kolorów. Nauką, która zajmuje się badaniem wywoływania wrażeń barwowych i sposobem ich odbioru jest teoria koloru, która łączy zagadnienia z zakresu biologii, fizyki, no i oczywiście psychologii.

Przed chwilą, posiłkując się naukowcami, dowiodłam, że w przyrodzie nic nie jest przypadkowe, że nawet zjawisko tak magiczne i piękne jak tęcza ma swój sens i prawidłowość. Warto zatem byśmy zdawali sobie sprawę z oddziaływania, znaczenia i symboliki koloru, zanim zabierzemy się do kolorystycznego komponowania fotografii, czyli:

1. zanim wybierzemy strój, jego kolory dla modelki, nie wyłączając dodatków, które mogą komponować się lub kontrastować z całością,
2. zanim wybierzemy scenerię i dobierzemy scenografię, choćby była ona tylko tłem fotograficznym,
3. i wreszcie zanim przystąpimy do obróbki kolorystycznej, czyli współczesnego fotomalarstwa.

Na początku chciałabym zilustrować Wam świadome komponowanie kolorystyczne na przykładzie pięknego w prostocie obrazu Alexandra McNeilla Whistlera. Malarz osiągnął bardzo elegancki efekt pełen konsekwencji oraz delikatności i subtelnego szyku dzięki posługiwanie się szeroką paletą chłodnych szarości o różnej tonacji, a co najważniejsze dla urozmaicenia o różnej strukturze

Myślę, że każdy z nas ma swoje ulubione palety barw. Dla jednych subtelne barwy pastelowe będą ulubione dla innych będą mdłe i nieciekawe; jednych żywe kolory będą zachęcały radością, innych będą zniechęcały krzykliwością. Preferencje kolorystyczne to kwestia głęboko osobista – to jasne, jak to, że mają one ogromny wpływ na nasze dobre samopoczucie i nastrój. Dla przykładu część z nas na pytanie o ulubiony kolor niebieskiego przywoła spienione wody oceanu, czy pochmurnego nieba, inny lazur spokojnego ciepłego morza, a jeszcze inny, jasny kolor ptasiego jaja. Wspomnienia związane z danym kolorem (niekoniecznie miłe) dają nam subiektywną odpowiedź o ich znaczeniu. A świadomość  oddziaływania kolorów na nas i innych stanie się reakcją  artysty, jeśli zapragniemy z rozmysłem używać kolorów wywołujących określone wrażenie komponując nasze prace.

„Śmierć Ellenai” jest doskonałym przykładem budowania nastroju kolorem. Dobór stonowanych, głębokich kolorów ziemi wprowadza nas w nastrój powagi i zadumy, jednocześnie świetliste, złote włosy, jasne szaty Ellenai, jaśniejszy fragment futra,  tworząc niemalże anielską aureolę sugerują, że jej śmierć jest wielką stratą i koncentrują naszą uwagę właśnie na niej oraz na drugim jasnym elementem w kompozycji obrazu, czyli twarzy Anhellego.

Powróćmy jednak na chwilę do koła barw. Dlaczego ono jest tak ważne? A bo kolory mają nie tylko znaczyć i wywoływać określone wrażenie, ale także dobrze wyglądać. Koło barw to prastary wynalazek kręgu chromatycznego służący do prezentacji pełnej skali barwnej widma słonecznego i wzajemnych zależności między kolorami. Tak jak pisałam wcześniej – sześć barw tęczy odpowiada sześciu długościom fali świetlnej. Powracamy w tym miejscu do tęczy –  sekwencja koła barw zachowuje kolejność kolorów tęczy, ale zamknięta jest w okrąg, podobnie zresztą jak tu – wszystko łączy nam się w całość :). Rzeczywiste widmo spektralne jest pasmem kolorów zlewających się ze sobą, ale z reguły w kole barw dla uproszczenia kolory są oddzielone. Z reguły prezentowane koła kolorów mają 12 barw, nasze zostało powiększone do 18. Koło kolorów przede wszystkim pozwala wykazać dwie charakterystyczne relacje między kolorami:

• komplementarność – barwy komplementarne to barwy dopełniające się, czyli te leżące naprzeciw siebie na kole barw, czyli np. czerwień (najjaskrawsza) – zieleń (najłagodniejsza), błękit (najchłodniejsza) – pomarańcz (najcieplejsza), fiolet (najciemniejsza) – żółcień (najjaśniejsza), etc. By empirycznie potwierdzić sensowność rozmieszczenia barw, wpatrujcie się chwilę w plamę czerwonej farby, a potem przenieście wzrok na białą kartkę – zapewne będziecie przez chwilę widzieć podobnej wielkości plamę barwy zielonej. Ów trik optyczny łączy się ze zjawiskiem powidoku, który jest efektem odpoczywania oka od intensywności danej barwy. Świadomość powidoku wykorzystywana jest m. in. przez architektów wnętrz, którzy np. w błękitnych pomieszczeniach wprowadzają np. pomarańczowy akcent, bo jest on właśnie tym, czego potrzebuje nasze oko, by odpocząć. Problem robi się wtedy, gdy barwy dopełniające zastosowane są w podobnych proporcjach – oko nie jest w stanie skupić się na dwóch barwach jednocześnie, powstaje niemiłe wrażenie migotania barw, dlatego najwłaściwszym rozwiązaniem jest zdominowanie pomieszczenia, obrazu, fotografii jednym kolorem, a dopowiadanie – kierowanie uwagi na główny temat odmiennym-mocnym-dopełniającym akcentem.  Zamykając, dopełniając (znów w koło) zagadnienie komplementarności wspomnę, przypomnę, że kolory przeciwstawne rozszyfrujemy także, porównując negatyw fotografii barwnej z jej pozytywemNegatyw koła kolorów – kolory komplementarne zamieniły się miejscami, odwróciła się także świetlistość kolorów (ciemniejsze są tym razem z brzegu)

• harmonia – harmonia barw może się opierać na gamie kolorystycznej: tonicznej (związana ze stopniem zaciemnienia/świetlistości barw); gama kolorów złamanych (powstała przez mieszanie kolorów dopełniających, czyli jak już wiemy leżących naprzeciw siebie na kole barw – powstają wtedy m.in. brązy, beże) oraz jeśli zestawimy ze sobą barwy pochodne leżące pomiędzy dwoma kolorami podstawowymi (dla przykładu karmin, fiolet i fiolet manganowy) – jeśli zobaczycie połączenie tych barw, na pewno dojdziecie do wniosku, iż łączą się one bardziej harmonijnie niż najbliższe sobie barwy podstawowe; nasze oko przesuwa się po barwach harmonicznych łagodnie; natomiast połączenie przyległych do barwy podstawowej barw, np. cytrynowy, żółty, żółtopomarańczowy nie tworzy bardziej dysonansowe połączenie i łącząc te barwy musimy być bardziej ostrożni. Harmonię kolorystyczną osiągniemy również łącząc barwy o wspólnym mianowniku tonalnym oraz zestawiając odcienie tej samej barwy (co widzieliśmy na przykładzie powyższych obrazów).

Będąc przy terminologii uściślijmy, że kolor to określenie jakościowe odnoszące się do pozycji na kole kolorów; nasycenie to intensywność koloru, czyli niejako czystość barwy – barwa nasycona będzie mocna, jasna i czysta (przeciwieństwem barw nasyconych są barwy przygaszone), świetlistość (walor, odcień), określa jasność koloru – ciemny błękit dąży do czerni, jasny do bieli. Kolory mają też określoną tonalność – jak już wspominałam fiolet jest barwą najciemniejszą, żółcień najjaśniejszą, natomiast np. czerwień i zieleń w fotografii czarno-białej wykazują się takim samym odcieniem szarości.

Ktoś kiedyś powiedział: „kolorowe zdjęcia pokazują sukienki, a czarno-białe dusze” i choć stwierdzenie to nie jest pozbawione sensu, to jednak śmiem twierdzić, że jest ono krzywdzące dla kilkunastu wieków malarstwa, które wszak prawie bez wyjątku operuje kolorem, a przecież nierzadko zdarzają się obrazy o pojemności powieści! Niepozbawione logiki jest także stwierdzenie, że w czarno-białym kwadracie wszystko się obroni. Otóż w kwadracie odchodzi nam większość bolączek kompozycyjnych, no i oczywiście jeśli nie operujemy kolorem mamy z głowy łamigłówki związane ze współgraniem i mową kolorów. Są jednak typy zdjęć, i to też musimy przyznać, w których ostra kolorystyka może odciągać uwagę od przesłania, treści zdjęcia. Pomieszanie z poplątaniem zawsze będziemy źle odbierać, jako chaos i bałagan, ale czasem nawet w poprawnie kolorystycznie skomponowanym zdjęciu, to samo zdjęcie, ale w czarno-bieli będzie niosło więcej wrażeń emocjonalnych, dlatego np. w reportażu fotografia czarno-biała spełnia swoje zdanie. Podobnie rzecz się ma ze zdjęciami graficznymi – kiedy chcemy skupić się na grze kształtów i linii. Nie sposób nie wspomnieć tu Bressona i jego koncepcji decydującego momentu – jak wiecie, w jego zdjęciach każdy minimetr był ważny i nie sposób wyobrazić ich sobie w kolorze.

Tak samo niektórych zdjęć nie jesteśmy w stanie wyobrazić sobie w czarno-bieli,  a raczej pozbawione koloru tracą zupełnie swój urok.

Powszechnie wiadomo, że fotografowanie to malowanie światłem, ale dojrzały fotograf wie już, że malowanie światłem, podobnie jak malowanie kolorem nadaje sens i znaczenie całej kompozycji. Oczywiście w tym miejscu nie sposób nie wspomnieć o symbolice kolorów, które jest uwarunkowana etnicznie i kulturowo i warto zdawać sobie z tego sprawę kreując i wydobywając znaczenia z obrazów.

Ucząc się poprawnego kadrowania i kompozycji dobrym sposobem jest przełączenie się w tryb monochromatyczny, jednak jeśli fotografujemy cyfrowo z podjęciem ostatecznej decyzji o kolorze lub jego braku warto zaczekać do etapu edycji. Kolor zawsze możemy usunąć, ale z jego dodaniem, możecie mieć poważne problemy.

Nie dajcie się zniechęcić tym, że w porównaniu do malarzy mamy ograniczony wpływ na wygląd i treść naszych zdjęć. Pamiętajmy, że jesteśmy kreatorami rzeczywistości i podobnie jak malarze możemy powoływać do życia nowe rzeczywistości. Fotograf reportażysta ma nico gorzej :). Fotograf uprawiający fotografię artystyczną (która charakteryzuje się m.in. tym, że rzeczywistość przepuszczona jest przez pryzmat wyobraźni artysty) nie ogranicza się do oczekiwania na czystą kompozycję i decydujący moment, do filtrowania rzeczywistości poprzez dobór kadru, głębi ostrości i ekspozycji, no i oczywiście w naszym przypadku do zasobu naszych narzędzi  dochodzi barwa. Apeluję: nie dajcie się zwieść krytyce osób, które najczęściej po prostu nie mają głowy, czy czasu, by poznać potężne narzędzie, jakim jest Photoshop, którego jakość, adekwatność użycia zależy wyłącznie od naszej wiedzy, umiejętności, smaku i wyczucia. Fotografia, nawet jeśli przez zawistników nazywana jest grafiką nadal jest tworem wyłącznie naszej wyobraźni. Pamiętajmy, że ciemnia to też postprodukcja, techniki szlachetne również (o czym pisałam już kiedyś w jednym z pierwszych wpisów), to co my teraz uprawiamy jedynie inaczej się nazywa – modern piktorializm – no i inne mamy narzędzia.

Wszystkie najbardziej znane prace Saudka powstały przed okresem fotografii cyfrowej. Oczywiste jest zatem, iż baśniowość kolorów uzyskiwana była jakimś tajemnym sposobem. Nie każdy wie, że nie powstały one wskutek sprawnego wykorzystania chemii. Fotografo-malarz nakładał farbę bezpośrednio na gotowe już zdjęcia. Początkowo zabieg ten praktykował podobno ze względu na trudną dostępność filmu barwnego, ale jestem niemalże pewna, że nawet film barwny nie byłby w stanie pozwolić mu na uzyskanie tak niezwykłych efektów, wypływając wprost z głowy artysty. No i co?, nie nazwiemy Saudka fotografem tylko dlatego, że efekt końcowy zdjęć uzyskiwany był poza puszką i poza ciemnią?….

Na zakończenie chciałabym Wam pokazać dwa zdjęcia jednej z moich ulubionych ojczystych pań fotograf. Agnieszka Motyka odrealniony, oniryczny klimat swoich zdjęć osiąga m.in. dzięki czarowaniu kolorem. W jej przypadku odbywa się to w programie graficznym i wcale moim zdaniem nie umniejsza to jakości jej twórczości.

Starałam się powyżej udowodnić, że kolor może dopełniać harmonię, ale także może ją burzyć. Że kolor jest potężnym narzędziem w ręku fotografa i warto, by każdy, kto chce fotografować świadomie i twórczo poznał teorię i podstawowe znaczenia kolorów. Szerzej o tych zagadnieniach oczywiście rozmawiamy u nas na warsztatach.

Starałam się także przygotować Was na ataki krytykantów czepiających się o edytowanie zdjęć np. w Photoshopie. Nie dajcie się! Korzystajcie z narzędzi, które są Wam dane i których użycie od Waszej wyobraźni zależy. A zatem foto-malarze – do dzieła i w plener, a potem przed komputery! Powołujcie do życia, nowe, Wasze własne światy!….

Powodzenia!

Wasza Złodziejka

Marcelina Oczkowska

P.S. Przydatne linki:

Program Culer – dostępny przez przeglądarkę oraz jako dodatek do photoshopa wykorzystywany do sugestii przy łączeniu kolów

Może z niebardzo szlachetnego źródła, ale bardzo ciekawe, mega skrótowe kompendium historii kolorów.