Warsztaty pt. ” Kreowanie baśni z Magdalena Berny”

Po raz kolejny miałam możliwość odwiedzenia Złodziejewa i uczestniczenia w warsztatach, tym razem pod okiem Magdy Berny.

Wizyta w Złodziejewie jak zwykle okazała się bardzo udana i owocna. Dziękuję wspaniałej grupie szalonych „Rureczek”, prowadzącej Magdzie, trzem PRZECUDOWNYM małym modelkom: Jagódce, Marysi oraz Julci. Dziewczyny stanęły na wysokości zadania zadziwiając nas swoim profesjonalizmem i cierpliwością. Podziękowania oczywiście dla Ciebie Marcelino za całą organizację, za ciepłe słowa!

Dla tych, którzy jeszcze nie mieli okazji zajrzeć do Złodziejewa, dla tych , którzy być może się wahają : to najlepsze, najbardziej uzależniające miejsce w jakim może się znaleźć osoba , która choćby w minimalnym stopniu interesuje się fotografią!

Polecam !!!

Zlodziejewo odwiedziłem już po raz trzeci i muszę powiedzieć ze to nie był ostatni raz.
Warsztaty organizowane przez Marcelinę i prowadzone przez zapraszanych mistrzów są w pełni profesjonalne.
w każdej chwili pobytu odczuwałem magie tego miejsca i choć było to tylko trzy dni miałem wrażenie jak bym tam był trzy tygodnie.
Ogrom wiedzy z jakim się wraca do rzeczywistości sprawia ze postrzegamy inaczej, jesteśmy bardziej wrażliwi na otaczające nas piękno.
Jak zwykle wszystko było dopięte na ostatni guzik od zakwaterowania w stylizowanych pokojach , profesjonalne modelki,prowadzenie przez Andrzeja Frankowskiego do
przepysznej zlodziejewskiej kuchni.
Wszystkim entuzjastom fotografii nie tylko amatorom ale i profesjonalistom serdecznie polecam to magiczne miejsce, ponieważ tych wrażeń nie da się po prostu opisać, to trzeba przeżyć.

Na zakończenie mogę tylko napisać – do zobaczenia następnym razem.

pozdrawiam
Lukas

Twórcze wczasy

Chciałbym podziękować Tobie za organizację „Twórczych wczasów” w których miałem okazję uczestniczyć (choć co do tych „wczasów” to mam zastrzeżenia ).
Zebrała się niesamowita grupa uczestników, dobrałaś „śmietankę” fotografów i piękne modelki. Super klimat, pyszne jedzenie, piękna lokalizacja.
Nauczyłem się naprawdę dużo, nie tylko na samych zajęciach ale również podczas wieczornych rozmów z uczestnikami. Otrzymałem dużo mobilizującej krytyki. Nabyłem cenne doświadczenie.
Liczę, że zdobyta tutaj wiedza zaprocentuje w niedalekiej przyszłości.

pozdrawiam

Michał

Przejechałam 960km w jedną stronę …. Warto było :-).
Niesamowity klimat , wspaniali ludzie i profesjonalizm 100%.
Podziękowania dla Marceliny za tak doskonałą i konkretną organizacje .
Podziękowania dla Wiktora za warsztaty pełne wiedzy .
Podziękowania dla wspaniałych modelek
I całego zespołu Marceliny, który o nas dbał bez końca .

POLECAM ! Lepszych warsztatów nie znajdę i mam nadzieje, że będzie mi dane jeszcze wrócić do Złodziejewa!
Kaja

Publikujemy kolejny odcinek „Prywatnej fotokolekcji” jak zwykle z lekkim opóźnieniem, no ale cóż – Artyści i ich czas rządzą się własnymi prawami .

Dziś o swoich fascynacjach opowie jeden z najzdolniejszych i najbardziej obiecujących fotografów  młodego pokolenia. Warto mu się przyjrzeć i jego miłości wziąć pod lupę…

…W istocie, mam paru swoich fotografów, których nie oddałbym nikomu za żadne skarby.  O ile sam widzę siebie realizującego się głównie w trzech obszarach fotograficznych, o tyle oni w tych trzech obszarach są absolutnymi mistrzami, niszczącymi granice sztampy, szablonowego podejścia a nawet stereotypu. Są takie fotograficzne sławy, na których zdjęcia patrze i myślę sobie, a czasem nawet wykrzykuję: wtf?! Chyba najistotniejsze w fotografii jest dla mnie estetyczne wyczucie smaku – i to bezwzględnie mają wszyscy moi mistrzowie, chociaż poruszają się w tak rożnych fotograficznie obszarach.

Ze względu na to, że jeszcze na długo przed fotografią była u mnie od zawsze muzyka, to pierwsze obszary wizualnego poznania sprowadzały się do podziwiania okładek płytowych. Autorem, który, ukształtował, albo być może po postu doskonale się wpisał w moją poetykę był Storm Thorgerson, autor okładek albumów Pink Floyd, Genesis, Petera Gabriela. Charakterystyczne zupełnie odrealnione, surrealistyczne zdjęcia chyba na zawsze zrewolucjonizowany zarówno świat muzyki, podejście słuchaczy do jej wizualnego odpowiednika, tego jak sam obraz, z którym ma się do czynienia zanim płyta trafi do odtwarzacza, może ukształtować jej odbiór.

Moją ulubioną fotografią Thorgersona jest zdjęcie The Division Bell.

Dwa monumentalne posągi zwrócone ku sobie, ustawione na skoszonym brunatnym polu. Thorgerson nauczył mnie prostoty fotografii surrealistycznej, w której ogromną rolę odgrywa atmosfera wywołana połączeniem elementów, które w świecie rzeczywistym do siebie nie przystają, nie pasują. Pokazał mi jak umiejętne wpasowanie postaci w otwartą przestrzeń w łatwy sposób daje melancholijny, tajemniczy obraz a jednocześnie bezpretensjonalny i piękny w minimalizmie.

Innym fotografem, którego poznałem także dzięki muzyce jest Lasse Hoile. To już bardzo mocne w wyrazie fotografie, mroczne, fascynujące i groźne.  Lasse zafascynował mnie mrokiem w fotografii, nauczyłem się, że piękno wcale nie jest tak interesujące jak brud, groza i tajemnica. Hoile w imponujący sposób opanował posługiwanie się klasycznymi metodami fotografowania, tworząc jednocześnie zupełnie nie klasyczne zdjęcia oderwane od rzeczywistości, tworzące światy jakich nie znamy – ale czy to nie jest najpiękniejsze w fotografii?. Moje ulubione prace to cykl polaroidów przedstawiających postać owiniętą jasnym, ciągnącym się materiałem. O tej fotografii nawet ciężko pisać, bo w łatwy sposób ją zbanalizować.

Mam ulubioną serię zdjęć, która jest miarą jakości dla każdej mojej sesji studyjnej. Nigdy nie udało mi się nawet zbliżyć do poziomu prac Annie Leibovitz w serii 'Actors and Directors”, dlatego za każdym razem fascynuje. Począwszy od wykonania, rekwizytów, budowy sceny, osób, ich ustawień i gry a skończywszy na postprocesingu – palecie barw, „fakturze” zdjęć – wszystko w tych fotografiach jest doskonałe. Leibovitz ma tą niezwykłą zdolność, że potrafi w fotografiach inscenizowanych pokazać prawdę, naturalność reakcji, w sposób bezbłędny wstrzela się „w ten” jedyny moment danego ujęcia. Ech, chciałbym umieć tak obrabiać zdjęcia jak… sztab grafików Annie.

Przyszedł czas na krótką opowieść o Eugenio Recuenco, który rozpieprza system swoimi śmiałymi realizacjami i nieskrępowaną wyobraźnią, dzięki której jego fotografia modowa przekracza granice między ciuchem a artyzmem. Podziwiam takich fotografów jak on, takich którzy potrafią zachować swój osobisty rys fotografii, silnie indywidualny styl, przenieść to wszystko zupełnie bezkompromisowo w fotografię komercyjną nie tracąc ni w ząb nic z atrakcyjności. Ale u Recuenco cenie najbardziej właśnie ten smak, jaki potrafi zachować w każdej swojej serii, nigdy nie przekraczając granicy kiczu. Patrze na jego zdjęcia i myślę – „A w dupie te kiecki, jakie wyjebane w kosmos foty!” Ulubiona seria – „Fairy Tales”.

Lubię starego Tyszkę, patrzę na to co stworzył zupełnie w oderwaniu od jego wizerunku medialnego. Marcin Tyszka jest genialny w nowoczesnym fotografowaniu – dla mnie to niedościgniony wzór w pracy z modelkami. Patrze na zdjęcia, na te powyginane laski i nie widzę w tym żadnych zgrzytów, wszystko pięknie płynie na tych zdjęciach, wszystkie te nienaturalne ustawienia i pozy są tak… naturalne. Brak nudy i sztampy.

Na koniec zostawiłem najsmaczniejsze… Ostatnim, a jednocześnie najlepszym moim fotografem jest Peter Lindbergh, facet który robi sesje feszyn jakby kręcił film. Co za kosmita! Lindbergh doskonale się wpisuje w poetykę amerykańskiego filmu drogi, który siedzi mi we łbie od dłuższego czasu i staje się źródłem nieustannej inspiracji do kolejnych sesji i pomysłów na nie. Lindbergh fotografuje modę, tak, że nikt nie przypuszcza na pierwszy rzut oka, że to moda, fotografuje jak reporter, brak jest jakiegokolwiek kontaktu między fotografem a osobami na zdjęciach, są tylko aktorzy i scenariusz. Lindbergh pokazał mi jak fotografować, żeby nie było nudno, jak tworzyć małe historie, które wzbogacają fotografię, nadają jej charakteru, jak wykorzystywać ludzi, aktorów i ich grę, aby pokazać prawdę w fotografii, prawdę relacji, prawdę zachowań. Lindbergh to prawdziwy ewenement na skale światową bo przełamuje granicę między komercją a sztuką, serwując nam swoje historie ludzkie pokazane w niezwykle wysmakowany sposób. U niego podziwiam absolutnie wszystko – konstrukcje kadrów, plany, pracę z modelami, aktorami oraz dobór materiałów i sprzętu na jakim pracuje, bo ewidentnie specyficzna jakość jego zdjęć to wartość dodana do całego tego anturażu. Podziwiam jego gust i wrażliwość.

z pozdrowieniami

Wiktor Franko

www.wiktorfranko.com

mój profil na fb

Fotograf pracujący w Polsce i Francji. Zajmuje się fotografią zarówno artystyczną jak i komercyjną. Autor wielu publikacji oraz wystaw. Jego prace ukazują się w wielu czasopismach fotograficznych i modowych zarówno polskich jak i światowych takich jak: Hiro, KMag, iPress, Fashion World (Włochy), Pokochaj fotografię, Foto, Oppa! Magazine (Anglia), Cleptafire (Francja), Reykjavik Boulevard (Islandia), Papercut Magazine (USA) oraz Prime (Chiny).

Fotografie Wiktora są niekonwencjonalne, zapadające w pamięć – szalone, a przemyślane; oparte na koncepcie, a mimo to pełne emocji; estetyczne, a nie puste.

Niby „improwizacja” jest ulubionym słowem Franko, tymczasem jego współpracownicy twierdzą, że podczas sesji sprawia on wrażenie doświadczonego, opanowanego i wszystkowiedzącego filozofa ( no cóż, pozostanie nam to sprawdzić w Złodziejewie)… W sieci krąży pogłoska, że pomysły na zdjęcia przychodzą mu do głowy, podczas brania prysznica, następnie zapisywane są w specjalnym notatniku, zatem Wiktor dopowiada: – Jeśli ktoś chce mnie pozbawić reszty pomysłów na życie, to może mi zabrać notatnik, albo prysznic.
Patrząc na jego zdjęcia zdawać by się mogło, że mamy do czynienia z postrzelonym artystą, tymczasem musi to być człowiek pracowity, zdyscyplinowany i uporządkowany, bo czyż gdyby nie te cechy, można by stworzyć i osiągnąć tak wiele w tak młodym wieku(?).

W  Złodziejewie Wiktor Franko pojawi się jako żywy dowód na to, że można realizować swoje wizje, „robić” fotografię artystyczną i z tego żyć.

Wiktor współpracuje z największymi agencjami modelek w Polsce i na świecie: Next, Elite, New Madison, D’vision, Gaga.

Dwukrotnie wygrywał w konkursie fotograficznym Viva! Photo Awards w kategorii Beauty.

Ma na koncie parę wystaw zbiorowych i indywidualnych, jego zdjęcia są sprzedawane w galeriach w Polsce i Europie.

Franko jest autorem zdjęć promujących Fashion Week Poland – Fashion Philosophy edycja 8 i 9  oraz trzech plakatów na europejski konkurs dla projektantów mody – Off Fashion.

Współpracuje także z magazynami Charaktery, Art&Business, na okładkach których znalazło się wiele jego prac. Jego zdjęcia publikowane były także na okładkach książek.

Jego fotografia to zarówno klasyczne czarno-białe portrety, jak i surrealistyczne konceptualne prace. Jest miłośnikiem klasycznych technik fotograficznych – fotografuje zarówno polaroidem, średnioformatowym aparatem analogowym oraz lomo.

http://www.wiktorfranko.com/

https://www.facebook.com/WiktorFrankoPhotography

kilka mądrych słów:

https://www.youtube.com/watch?v=buTD3-DysBY

https://www.youtube.com/watch?v=R1oL2O1popU

http://www.fotopolis.pl/n/20009/moda-w-obiektywie-wiktora-franko/

http://www.swiatobrazu.pl/wiktor-franko-mlody-artysta-z-kielc-ktorego-zdjecia-podbijaja-swiat-mody-31764.html

oraz

http://www.wici.info/News,Klimat_jak_z_Kafki___Wiktor_Franko,10578.html

http://www.conchitahome.pl/2015/03/okiem-na-design-w-swiecie-magicznych.html

http://ftp.wiktorfranko.com/news_jpg/pokochaj-fotografie.jpg

Sand river

filmiki:

https://www.youtube.com/watch?v=1uDFYra6vC4

http://www.youtube.com/watch?v=ermwdTb_8eg